Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Το Μεγάλο Σφαγείο των «Μεγάλων» Δυνάμεων Όταν οι ηγεμόνες της Ευρώπης το 1914 αποφάσισαν να παίξουν μια παρτίδα σκάκι με ανθρώπινες ζωές, κανείς τους δεν φανταζόταν ότι το ταμπλό θα τυλιγόταν στις φλόγες. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν απλώς μια σύγκρουση στρατών, αλλά ένα μνημείο ανθρώπινης ανικανότητας, όπου κάθε «σύμμαχος» και κάθε «εχθρός» πλήρωσε το τίμημα της δικής του αλαζονείας. Ας ρίξουμε μια ματιά στο «λογαριασμό» που άφησε πίσω της αυτή η παγκόσμια παράνοια. Οι Συμμαχικές Δυνάμεις: Νικητές στα Χαρτιά, Ηττημένοι στη Ζωή Η Αντάντ κέρδισε τον πόλεμο, αλλά η «νίκη» τους έμοιαζε περισσότερο με επιβίωση μέσα από έναν κρεατομηχανή. * Γαλλία: Η χώρα που μετατράπηκε στο επίσημο νεκροταφείο της Ευρώπης. Επειδή ο πόλεμος διεξήχθη κυρίως στο έδαφός της, οι Γάλλοι κέρδισαν το προνόμιο να δουν τις υποδομές τους να ισοπεδώνονται και την οικονομία τους να εξαϋλώνεται, την ώρα που μια ολόκληρη γενιά στρατιωτών θυσιαζόταν για μερικά μέτρα ...
Αν ρωτήσεις έναν ιστορικό για το ποια ήταν η μεγαλύτερη στρατηγική αποτυχία του εικοστού αιώνα, θα σου μιλήσει για τον χειμώνα έξω από το Στάλινγκραντ , για την υπερεπέκταση των γραμμών ανεφοδιασμού ή για την αφελή πίστη των Μπολσεβίκων ότι η παγκόσμια επανάσταση θα μπορούσε να επιβληθεί με διάταγμα και κρατικά εργοστάσια τρακτέρ. Λάθος. Η μεγαλύτερη αποτυχία τους ήταν δομική, σχεδόν μεταφυσική: πίστεψαν ότι ο κόσμος κατακτάται με το σπαθί, το τανκ και την ιδεολογική πειθαρχία. Δεν κατάλαβαν ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει να πεθάνει για έναν επίγειο παράδεισο· θέλει απλώς να καταναλώσει έναν. Ενώ, λοιπόν, οι δικτάτορες και οι αυτοκράτορες έχυναν τόνους μελανιού και αίματος για να επαναχαράξουν τα σύνορα, μια παρέα από executives στην Ατλάντα των ΗΠΑ συνειδητοποιούσε κάτι που οι Στωικοί είχαν ψυχανεμιστεί αιώνες πριν: η πραγματική εξουσία δεν ασκείται πάνω στο σώμα, αλλά πάνω στην επιθυμία. Γιατί να στείλεις μεραρχίες Panzer όταν μπορείς να στείλεις ένα φορτηγό με κόκκινα κουτάκια;...