Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Το Μεγάλο Σφαγείο των «Μεγάλων» Δυνάμεων Όταν οι ηγεμόνες της Ευρώπης το 1914 αποφάσισαν να παίξουν μια παρτίδα σκάκι με ανθρώπινες ζωές, κανείς τους δεν φανταζόταν ότι το ταμπλό θα τυλιγόταν στις φλόγες. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν απλώς μια σύγκρουση στρατών, αλλά ένα μνημείο ανθρώπινης ανικανότητας, όπου κάθε «σύμμαχος» και κάθε «εχθρός» πλήρωσε το τίμημα της δικής του αλαζονείας. Ας ρίξουμε μια ματιά στο «λογαριασμό» που άφησε πίσω της αυτή η παγκόσμια παράνοια. Οι Συμμαχικές Δυνάμεις: Νικητές στα Χαρτιά, Ηττημένοι στη Ζωή Η Αντάντ κέρδισε τον πόλεμο, αλλά η «νίκη» τους έμοιαζε περισσότερο με επιβίωση μέσα από έναν κρεατομηχανή. * Γαλλία: Η χώρα που μετατράπηκε στο επίσημο νεκροταφείο της Ευρώπης. Επειδή ο πόλεμος διεξήχθη κυρίως στο έδαφός της, οι Γάλλοι κέρδισαν το προνόμιο να δουν τις υποδομές τους να ισοπεδώνονται και την οικονομία τους να εξαϋλώνεται, την ώρα που μια ολόκληρη γενιά στρατιωτών θυσιαζόταν για μερικά μέτρα ...
Το Χρυσό Κλουβί του Safe Space, ο Καταναλωτής της Ύπαρξης και το De-facto Alignment των Μαζών Σημειώσεις ημερολογίου. 03:14 π.μ. Κοιτάζω την οθόνη. Το κέρσορα να αναβοσβήνει σαν νευρικό σήμα μορς. Πώς γράφεις για κάτι που όλοι συζητούν, αλλά κανένας δεν αγγίζει στην πραγματική του διάσταση; Θέλουν ένα άρθρο για την «παθητικότητα». Όχι τη σεξουαλική —αυτή είναι η προφανής, η επιφανειακή παγίδα για φτηνά κλικ και εύκολους εντυπωσιασμούς. Μιλάνε για την υπαρξιακή και κοινωνική παθητικότητα . Για το πώς μια κοινότητα, που ιστορικά σφυρηλατήθηκε μέσα από την άγρια διεκδίκηση, το ρίσκο και την αντισυμβατικότητα, κατέληξε σε μεγάλο βαθμό να εγκλωβιστεί σε μια ιδιότυπη, βολική αδράνεια. Ας το αποδομήσουμε. Το Παράδοξο της «Αποδοχής» Σκέψου το. Για δεκαετίες, το να είσαι ομοφυλόφιλος σήμαινε εξ ορισμού ότι είσαι σε εμπόλεμη ζώνη. Έπρεπε να εφεύρεις τον εαυτό σου από το μηδέν, να παλέψεις με το κατεστημένο, να έχεις αντανακλαστικά. Σήμερα; Η αγορά —και κυρίως ο καπιταλισμός των δικαιωμάτων— πρ...