Zouela Panta Philosoraptor

Μύθοι της Σκανδιναβίας Και έτσι ο Οντίν, χωρίς να είναι πια καβάλα στον Σλέιπνερ, το οχτάποδο άλογό του, χωρίς να φορά τη χρυσή του πανοπλία και το κράνος του αετού, και χωρίς καν τη λόγχη στο χέρι του, ταξίδεψε στο Μίντγκαρντ, τον Κόσμο των Ανθρώπων, πηγαίνοντας προς το Τζοτοννχάιμ, το βασίλειο των Γιγάντων. Δεν λεγόταν πια Οντίν, Πατέρας των Πάντων, αλλά Βέγκταμ ο Περιπλανώμενος. Φορούσε ένα σκούρο μπλε μανδύα και κρατούσε ένα ραβδί οδοιπόρού στα χέρια τον. Και τώρα, καθώς πήγαινε προς το Πηγάδι τον Μίμιρ, που ήταν κοντά στο Τζοτοννχάιμ, συνάντησε έναν Γίγαντα καβάλα σε ένα μεγάλο Ελάφι. Ο Οντίν φαινόταν άνθρωπος στους ανθρώπους και γίγαντας στους γίγαντες. Πήγε δίπλα στον Γίγαντα πάνω στο μεγάλο Ελάφι και οι δυο τους προχωρούσαν μαζί. «Ποιος είσαι, ω αδελφέ;» ρώτησε ο Οντίν τον Γίγαντα. «Είμαι ο Βαφτχρούντερ, ο σοφότερος των Γιγάντων», είπε αυτός που ήταν καβάλα στο Ελάφι. Ο Οντίν τον γνώρισε τότε. Ο Βαφτχρονρντερ ήταν όντως ο σοφοτερος των Γιγάντων, και πολλο πηγαιναν σ...

Μύθοι της Σκανδιναβίας 'Ολοι όσοι ζούσαν στο Άσγκαρντ, οι Άεσιρ και οι Ασίνιον, δηλαδή οι Θεοί και οι Θεές, και οι Βάνιρ, οι φίλοι των Θεών, ήταν θυμωμένοι με τον Λόκι. Δεν ήταν παράξενο που ήταν θυμωμένοι μαζί τον, αφού είχε βοηθήσει τον Γίγαντα Θιάστ να κλέψει την Ιντούνα και τα χρυσά μήλα της. 'Ομως πρέπει να πούμε ότι επειδή έδειχναν αυτή την οργή τούς, ο Λόκι ήθελε να προκαλέσει κι άλλα προβλήματα στο Άσγκαρν. Μια μέρα τον δόθηκε μια ευκαιρία να το κάνει αυτό και η καρδιά τον αγαλλίασε. Η Σιφ, η γυναίκα τον Θορ, κοιμόταν έξω από το σπίτι της και τα υπέροχα χρυσαφένια μαλλιά της είχαν απλωθεί παντού γύρω της. Ο Λόκι ήξερε πόσο αγαπά ο Θορ αυτά τα αστραφτερά μαλλιά και πόσο πολύτιμα ήταν για τη Σιφ επειδή ακριβώς ο Θορ τα αγαπούσε. Να η ευκαιρία τον να τους εκδικηθεί. Χαμογελώντας, πήρε το ψαλίδι τον και έκοψε τα αστραφτερά μαλλιά, κάθε μπούκλα και κάθε πλεξούδα. Η Σιφ δεν ξύπνησε όσο της έκλεβε τον Θησαυρό της και ο Λόκι άφησε το κεφάλι της κουρεμένο κα...

Μύθοι της Σκανδιναβίας Στο Άσγκαρντ υπήρχε ένας κήπος, και σε αυτόν τον κήπο υπήρχε ένα δέντρο, και αυτό το δέντρο έβγαζε αστραφτερά μήλα. Κάθε μέρα πού περνά μας κάνει να γερνάμε και μας φέρνει πιο κοντά στη μέρα που θα είμαστε σκυφτοί και αδύναμοι, με γκρίζα μαλλιά και αδύναμα μάτια. 'Ομως εκείνα τα αστραφτερά μήλα πού μεγάλωναν στο Άσγκαρντ είχαν μια ιδιαίτερη ιδιότητα: όποιος τα έτρωγε κάθε μέρα δεν γερνούσε ποτέ ούτε μια μέρα, γιατί τα μήλα κρατούσαν μακριά τα γη ρατειά. Η Ιντούνα, η Θεά, φρόντιζε το δέντρο στο οποίο μεγάλωναν τα αστραφτερά μήλα. Το δέντρο δεν έβγαζε ούτε ένα μήλο αν δεν ήταν εκείνη εκεί για να το φροντίσει. Και κανένας εκτός από την Ιντούνα δεν μπορούσε να κόψει τα αστραφτερά μήλα. Κάθε πρωτα έκοβε και τα άφηνε στο καλάθι της και κάθε μέρα οι Θεοί και οι Θεές έρχονταν στον κήπο της για να φάνε τα αστραφτερά μήλα και να μείνούν για πάντα νέοι. Η Ιντούνα δεν έφεύγε ποτέ από τον κήπο της. 'Ολη μέρα και όλη νύχτα έμενε μέσα στον κήπο ή στο χρυσό σπί...