Zouela Panta Philosoraptor

Η σχέση του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Γιασέρ Αραφάτ δεν ήταν μια τυπική διπλωματική επαφή· ήταν μια βαθιά πολιτική και ψυχολογική ώσμοση. Το αρχικό κείμενο προσπαθεί να την παρουσιάσει ως μια flat συνεργασία για τη « λαϊκή κυριαρχία », κρύβοντας τον απόλυτο κυνισμό μιας συμμαχίας που άλλαξε τις ισορροπίες στη Μεσόγειο. Για το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’ 80 , η Keffiyeh του Αραφάτ ήταν το απόλυτο είδωλο στον καθρέφτη του δικού του «τρίτου δρόμου προς τον σοσιαλισμό». Ο Ανδρέας χρειαζόταν την αίγλη του Παλαιστίνιου αντάρτη για να τροφοδοτεί το αντιδυτικό, αντιιμπεριαλιστικό θυμικό των μαζών που τον αποθέωναν στα μπαλκόνια, και ο Αραφάτ χρειαζόταν απεγνωσμένα μια επίσημη πύλη εισόδου στην αποστειρωμένη, φιλοϊσραηλινή Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η πραγματική ιστορία δεν ξεκινά απλώς με μια επίσκεψη το 1981 , αλλά γράφεται με όρους πολεμικού θρίλερ το καλοκαίρι του 1982. Όταν ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στον Λίβανο και απέκλεισε την PLO στη Βηρυτό , ο Αραφάτ βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, αντιμέτ...

Υπάρχει ένας μύθου για το Γκάτγουικ που προσπαθεί να εφεύρει μια ιδεολογική «γέφυρα» εκεί που υπήρχε μόνο αίμα. Στην Ελλάδα του 1985, η ακροδεξιά και ο αναρχικός χώρος δεν οργάνωναν διεθνή χτυπήματα μαζί· συγκρούονταν μέχρι θανάτου στα πεζοδρόμια της Αθήνας. Ήταν η χρονιά που η έκρηξη βόμβας στο μπαρ «Ραδιοφωνικό» στη Γλυφάδα (στόχος Αμερικανοί στρατιώτες) και η δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα στα Εξάρχεια πυροδοτούσαν έναν διαρκή, εγχώριο αστικό πόλεμο. Η ιδέα μιας «διαπαραταξιακής κομάντο ομάδας» είναι απλώς ιστορικός παραλογισμός. Η αληθινή σκοτεινή πτυχή του 1985 , η οποία προκάλεσε πραγματική και βαθιά διπλωματική κρίση ανάμεσα στην Αθήνα, το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον, δεν κρύβεται στη Βρετανία. Κρύβεται στις πίστες του αεροδρομίου του Ελληνικού . Τον Ιούνιο του 1985 , η πτήση 847 της TWA απογειώνεται από το Ελληνικό με προορισμό τη Ρώμη. Λίγα λεπτά μετά, Λιβανέζοι αεροπειρατές, συνδεδεμένοι με τη νεοσύστατη τότε Χεζμπολάχ , καταλαμβάνουν το αεροσ...

Η ιστορία του Γιασέρ Αραφάτ δεν γράφεται με τους όρους της αμνούς αλληλεγγύης που αναπαράγουν τα σχολικά βιβλία. Ήταν μια άσκηση επιβίωσης σε ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες, μαχαίρια και κυνική realpolitik. Για να παραμείνει ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Παλαιστίνης για τέσσερις δεκαετίες, ο άνθρωπος με τη στρατιωτική στολή και τη μόνιμη keffiyeh έπρεπε να είναι ταυτόχρονα επαναστάτης, διπλωμάτης, τύραννος και αδίστακτος λογιστής. Το πρώτο μεγάλο ψέμα είναι η υποκρισία του αραβικού κόσμου. Οι αραβικές μοναρχίες και οι δικτατορίες της Μέσης Ανατολής δεν αγάπησαν ποτέ τον Αραφάτ· τον φοβούνταν. Για το Ριάντ, το Κάιρο και τη Δαμασκό, η PLO ήταν ένα χρήσιμο διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στη Δύση, αλλά και ένας επικίνδυνος ιός ριζοσπαστισμού που απειλούσε τα δικά τους καθεστώτα. Η αλήθεια είναι βαμμένη με παλαιστινιακό αίμα, όχι από ισραηλινές σφαίρες, αλλά από αραβικά χέρια. Ήταν ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας που έσφαξε τους Παλαιστινίους στον Μαύρο Σεπτέμβρη του 1970, και ήταν ο Χαφέζ α...

Η επίσημη ιστορία γράφεται με φωτογραφίες στο λιμάνι του Πειραιά και χειραψίες στα μπαλκόνια. Η πραγματική ιστορία, όμως, αναπνέει στα υπόγεια των μυστικών υπηρεσιών, στα διπλά βιβλία των κομματικών ταμείων και στις κυνικές γεωπολιτικές συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Αν ξύσεις το λούστρο της «αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης» της δεκαετίας του ’80 και του ’90, η σχέση της Αθήνας με την PLO του Γιασέρ Αραφάτ αποκαλύπτει τις δικές της, βαθιές σκιές. Το Διπλό Ταμπλό του ΠΑΣΟΚ: Αντιιμπεριαλισμός για το πλήθος, realpolitik για το ΝΑΤΟ Για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, η Παλαιστίνη ήταν το απόλυτο εργαλείο εσωτερικής ιδεολογικής κυριαρχίας. Το «πράσινο» κίνημα χρειαζόταν μια διαρκή ένεση τρίτου δρόμου, μια επαναστατική νομιμοποίηση που θα κρατούσε τις μάζες σε έκσταση. Η υποδοχή του Αραφάτ το 1982 με τιμές αρχηγού κράτους ήταν μια αριστουργηματική επικοινωνιακή παράσταση. Πίσω όμως από τους εναγκαλισμούς, παιζόταν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι. Η Ελλάδα εκείνης της εποχής μετατράπηκε ...