Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Σολζενίτσιν

Η Σκιαμαχία της Μοναρχίας: Ο Στολίπιν και ο Κόκκινος Τροχός του 1914

"Ο μηδενισμός του Μπογκρόφ είναι ο πρόγονος της [ ψυχοπαθολογίας ] που είδαμε να διαβρώνει την κοινωνική συνοχή" . Στις παρυφές του 1914, η Ρωσική Αυτοκρατορία θύμιζε ένα τοπίο ακραίων αντιθέσεων, παγιδευμένο ανάμεσα στη στατική αιωνιότητα της στέπας και τη βίαιη επιτάχυνση της ιστορίας. Ενώ ο νεαρός Σάνια Λαζενίτσιν —ο «Ναρόντνικος» του χωριού του— αντίκριζε την εκτυφλωτική λευκότητα των βουνών του Καυκάσου να διαλύεται σαν ουράνια οφθαλμαπάτη μέσα στην ομίχλη, στην υπόλοιπη χώρα η ατμόσφαιρα γινόταν βαριά από τη μυρωδιά της καμένης σκόνης και την προσμονή του «Κόκκινου Τροχού». Το κεντρικό ερώτημα παραμένει διεισδυτικό: Μπορούσε μια προσωπικότητα με το διαμέτρημα του Πιότρ Στολίπιν να σώσει ένα καθεστώς που φαινόταν να μην επιθυμεί τη σωτηρία του; 1. Το «Στοίχημα στους Ισχυρούς»: Η Μοναχική Μάχη για τη Γη 2. Το Παράδοξο της Τρομοκρατίας: Όταν η «Κοινωνία» Υπερασπίζεται τους Δολοφόνους Η νομοθετική παράλυση: Η Δούμα παρακώλυε συστηματικά το έργο του, από τις μεταρρυθμίσεις ...

Αλέξανδρος Σολζενίτσιν: Ο Τιτάνας που «Αποκαθήλωσε το Ψέμα»

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που ένας και μόνο άνθρωπος, οπλισμένος με τίποτα άλλο παρά τη συνείδησή του, γίνεται πιο ισχυρός από στρατιές ολόκληρες. Ο Σολζενίτσιν δεν έγραψε απλώς βιβλία. Έγινε ο μάρτυρας μιας γενοκτονίας που το σύστημα ήθελε να διαγράψει. 1. Εισαγωγή: Η Συνείδηση ενός Έθνους Αγαπητοί μαθητές, σήμερα θα γνωρίσουμε μια από τις πιο επιβλητικές μορφές της παγκόσμιας ιστορίας και γραμματείας. Ο Αλέξανδρος Σολζενίτσιν δεν υπήρξε απλώς ένας συγγραφέας· ήταν ένας «Τιτάνας» του πνεύματος που κατάφερε κάτι που φαινόταν αδύνατο: ένας άνθρωπος μόνος του, οπλισμένος μόνο με την αλήθεια του, νίκησε το πιο κτηνώδες, οργανωμένο και ολοκληρωτικό σύστημα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Για εκατομμύρια ψυχές που χάθηκαν στη σιωπή των στρατοπέδων συγκέντρωσης, ο Σολζενίτσιν έγινε η «Φωνή και η Συνείδησή» τους, ο μάρτυρας που δεν επέτρεψε στη λήθη να σκεπάσει το έγκλημα. Το Θαύμα της Θείας Πρόνοιας: «Η ζωή του Σολζενίτσιν αποτελεί ένα πνευματικό θαύμα επιβίωσης. Πέρασε μέσα από τις συμ...

Η Ψυχική Φυλή και η Τρύπα της Μνήμης: Η Μαύρη Βίβλος του Μπολσεβικισμού και της Ηθικής Αποδόμησης

Υπάρχουν αλήθειες που συστηματικά σπρώχνονται στην «τρύπα της μνήμης» , προκειμένου να προστατευθεί ένα προσεκτικά χτισμένο αφήγημα απόλυτης αθωότητας. Μία από αυτές τις αλήθειες είναι η κολοσσιαία ευθύνη που φέρει η εβραϊκή ηγεσία για τη σοβιετική τραγωδία της περιόδου 1917- 1991, η οποία κόστισε τη ζωή σε τριάντα εκατομμύρια ανθρώπους . Εάν εξετάσουμε τα ιστορικά γεγονότα, θα διαπιστώσουμε ότι οι ιδρυτές και οι εκτελεστές αυτού του εφιάλτη —από τον Καρλ Μαρξ και τον Λένιν, μέχρι τον Λέοντα Τρότσκι, τον Κάμενεφ και τον Ζινόβιεφ— προέρχονταν όλοι από εβραϊκές οικογένειες. "Αυτή η προσπάθεια αποξένωσης από το έθνος είναι η ίδια ' Αντιγνώση ' που εξυπηρετεί τα δεκανίκια του συστήματος" . Η Επιλεκτική Αμνησία του Σολζενίτσιν Ωστόσο, η σύγχρονη εβραϊκή διανόηση πάσχει από μια βολική «επιλεκτική αμνησία». Όπως κατήγγειλε με αγανάκτηση και ο νομπελίστας Αλεξάντερ Σολζενίτσιν στο έργο του Δύο Αιώνες Μαζί , αρνούνται πεισματικά να αναλάβουν την εθνική τους ευθύνη για τα γιγα...

Σολζενίτσιν: «Δύο αιώνες μαζί» – Μια Ιστορική Ανατομή των Ρωσοεβραϊκών Σχέσεων

Η Ανατομία της Ιστορίας Η εισαγωγή σε μια έρευνα που προσπαθεί να ψηλαφίσει τη σχέση δύο κόσμων από την εποχή των Χαζάρων μέχρι τον 19ο αιώνα. Είναι η αφετηρία για την κατανόηση της "σύγκρουσης" όχι ως τυφλό μίσος, αλλά ως τριβή διαφορετικών κοινωνικών δομών.  Η Ζυγαριά της Αντικειμενικότητας ​Το κλειδί της έρευνας: η αποφυγή της μονόπλευρης ενοχοποίησης. Ο Σολζενίτσιν επιδιώκει την "αμοιβαία κατανόηση" αναλύοντας τις οικονομικές και πολιτικές αλήθειες χωρίς τις αυταπάτες που συχνά επιβάλλει το πάθος της μίας ή της άλλης πλευράς. Οι Πρώτες Ρωγμές (10ος - 16ος αι.) ​Από την "Εβραϊκή Πύλη" του Κιέβου μέχρι τον απόλυτοαποκλεισμό από τον Ιβάν τον Τρομερό. Εδώ  φαίνεται η πρώτη θρησκευτική και οικονομική εχθρότητα, με το ρωσικό κράτος να αντιδρά αμυντικά απέναντι σε μια πνευματική διείσδυση που θεωρούσε απειλητική.  Ο Δημογραφικός Σεισμός ​Η στιγμή που άλλαξε τα πάντα: Με τους διαμελισμούς της Πολωνίας (1772-1795), η Ρωσία κλ...

Κομμουνιστική Δυστοπία: 100 Χρόνια από το Πραξικόπημα του Οκτώβρη και οι Αυταπάτες του '68

Κομμουνιστική ουτοπία - δυστοπία - μηδενισμός  100 χρόνια από το πραξικόπημα  Με αφορμή την εκπομπή του π. Πέτρου Μινώπετρου, αναλύουμε τη σκοτεινή διαδρομή από την ουτοπία στον μηδενισμό. Έναν αιώνα μετά το πραξικόπημα του 1917, τα «φαντάσματα» του Μάη του '68 έρχονται αντιμέτωπα με την ιστορική πραγματικότητα.

Hervé Ryssen – Η Ψυχοπαθολογία του Ιουδαϊσμού (Μέρος 2ο)

Επιλεκτική αμνησία και μυθοπλασία Πολλοί Εβραίοι, όπως γνωρίζουμε, έπαιξαν τεράστιο ρόλο στη Σοβιετική τραγωδία 1917-1991 και τους τριάντα εκατομμύρια θανάτους που σημάδεψαν εκείνη την εποχή.  Ας θυμηθούμε ότι ο Καρλ Μαρξ γεννήθηκε σε μια εβραϊκή οικογένεια και ότι ο ίδιος ο Λένιν είχε έναν Εβραίο παππού από τη μεριά της μητέρα του, ότι ο Λέων Τρότσκι, ο ιδρυτής των Μπολσεβίκων και επικεφαλής του Κόκκινου Στρατού, γεννήθηκε ως Bronstein, ενώ ο Κάμενεφ (πραγματικό όνομα: Rosenfeld) και ο Ζινόβιεφ (πραγματικό όνομα: Apfelbaum) διοικούσαν τις δύο μπολσεβικικές πρωτεύουσες, την Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη. Αλλά ο κατάλογος των Εβραίων που πρωτοστάτησαν στα  κολοσσιαία εγκλήματα του κομμουνισμού είναι ατελείωτος.  Πρέπει να ειπωθεί και να επαναληφθεί: οι Εβραίοι αξιωματούχοι και οι Εβραίοι βασανιστές φέρουν πολύ βαριά ευθύνη γι’ αυτήν την τραγωδία. Τον «τέλειο» κόσμο που επινόησαν και ο οποίος υποτίθεται ότι ήταν «ιστορικά αναπόφευκτος» αποδείχθηκε από την αρχή ως ένας εφ...

Σολζενίτσιν vs ΚΚΕ: 100 Χρόνια Μνήμης ενάντια σε 100 Χρόνια Λήθης

1 00 από την γέννηση του Σολζενίτσιν ο σκηνοθέτης π. Μινωπετρος μιλάει για την αντίσταση του Σολζενίτσιν στον κομμουνιστικο ολοκληρωτισμό.   Σολζενίτσιν vs ΚΚΕ: 100 Χρόνια Μνήμης ενάντια σε 100 Χρόνια Λήθης Η ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια. Ενώ το εγχώριο κομμουνιστικό μόρφωμα γιορτάζει έναν αιώνα ύπαρξης, η παγκόσμια συνείδηση τιμά τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ανθρώπου που το γονάτισε. Ο σκηνοθέτης π. Πέτρος Μινώπετρος φωτίζει την τιτάνια αντίσταση του Αλέξανδρου Σολζενίτσιν, ενός ανθρώπου που έγινε ο «Σταυρός της Μνήμης» απέναντι στον κοκκινο ολοκληρωτισμό. 1. Το Αντίδοτο στον «Κόκκινο Τροχό» Ο Σολζενίτσιν δεν πολέμησε μόνο με το μελάνι. Πολέμησε με την Πίστη . Η Αποστολή: Όπως τονίζει ο π. Μινώπετρος, η ζωή του ήταν ένα θαύμα επιβίωσης (μέτωπο, καρκίνος, Γκουλάγκ) με μοναδικό σκοπό να ειπωθεί η αλήθεια. Η Αποκαθήλωση: Απέδειξε μαθηματικά ότι ο κομμουνισμός είναι ένα «νεοβάρβαρο» σύστημα που στοχεύει στην εξαφάνιση του Προσώπου. Αφιερωμένο στα 1...

Σοστακόβιτς και Σολζενίτσιν: Η Μουσική της Απόγνωσης και η Ηθική της Αντίστασης

To Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Π.Α. Ανδριόπουλος) και το Περιοδικό «Στέπα» - Επιθεώρηση Ρωσικού Πολιτισμού (εκδότης: Δ.Β. Τριανταφυλλίδης), διοργάνωσαν εκδήλωση – αφιέρωμα στον μεγάλο Ρώσο συνθέτη Ντμίτρι Σοστακόβιτς, με αφορμή την επέτειο των 110 χρόνων από τη γέννησή του (1906-2016). Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Διδασκαλίας στη Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας «Λίλιαν Βουδούρη», του Συλλόγου Οι φίλοι της Μουσικής, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.(14-11-2016) Ο Σοστακόβιτς δημιούργησε το «σάουντρακ του 20ού αιώνα» κάτω από τη διαρκή σκιά της εκτέλεσης. Ομιλητής:  π. Πέτρος Μινώπετρος, σκηνοθέτης: «Σοστακόβιτς και Σολζενίτσιν: Παράλληλοι».

ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΩΝ - A. ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ - ΒΡΑΒΕΙΟΝ ΝΟΜΠΕΛ 1970

A. ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ Πτέρυγα Καρκονοπαθών ΒΡΑΒΕΙΟΝ ΝΟΜΠΕΛ 1970 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΚΙΝΟΣ Το περίπτερο των καρκινοπαθών είχε το νούμερο 13. Ο Πάβελ Νικολάγεβιτς Ρουσάνωφ δεν ήταν προληπτικός Εξ' άλλου δεν υπήρχε περίπτωση να ήταν, αλλά ένιωσε κάποια απογοήτευση όταν διάβασε πάνω στο φύλλο εισόδου: περίπτερο 13... όπως και να έχει το πράγμα, τώρα πια δεν είχε πού αλλού να καταφύγει μέσα σ' ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση, παρά μόνο στο Νοσοκομείο.... ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΠΟΝΗΡΟΥΣ ..Ο Πάβελ Νικολάγιεβιτς γύρισε από την άλλη μεριά. Έβγαλε την πετσέτα πού είχε βάλει πάνω στο πρόσωπο του, αλλά και πάλι δεν υπήρχε μεσ ᾽ το θάλαμο απόλυτο σκοτάδι: από τον διάδρομο έμπαινε φώς, έφταναν οι θόρυβοι από τα πήγαινε-έλα κι από το σούρσιμο πού έκαναν οι κουβάδες και πτυελοδοχεία που μετακινούσαν. Δεν τον έπαιρνε ο ύπνος. Ο όγκος του πίεζε τον λαιμό του. Η καλομελετημένη, αρμονική και χρήσιμη ζωή του κινδύνευε να κοπεί απότομα στα δύο. Λυπόταν...