Zouela Panta Philosoraptor

Η Διπλή Όψη της Ιστορίας Το 1968 έχει στοιχειώσει τη συλλογική μνήμη της Δύσης ως μια λυρική άνοιξη των αισθήσεων, μια έκρηξη νεανικού αυθορμητισμού που υποσχόταν την απόλυτη χειραφέτηση. Ωστόσο, κάτω από την επιδερμίδα της επαναστατικής ευφορίας, η ιστορική πραγματικότητα αποκαλύπτει μια ζοφερή οντολογική διάψευση. Ενώ στις λεωφόρους του Παρισιού η αναζήτηση της ελευθερίας διοχετευόταν στην ευδαιμονία των ναρκωτικών, την αντικουλτούρα του ροκ και τη σεξουαλική απελευθέρωση, στην άλλη πλευρά του Σιδηρού Παραπετάσματος η ελευθερία δεν ήταν ένα αίτημα «lifestyle», αλλά μια κραυγή επιβίωσης απέναντι στην ολοκληρωτική εξουθένωση. Η ιστορία του '68 δεν είναι η μονοσήμαντη αφήγηση των δυτικών φοιτητικών αμφιθεάτρων, αλλά η σύγκρουση δύο κόσμων: της δυτικής ουτοπικής φαντασίωσης και της ανατολικής απόγνωσης του πυρός. Το «Ζωτικό Ψεύδος» και η Τρομοκρατία της Ουτοπίας Η γοητεία των ιδεολογημάτων του 1968 συχνά λειτούργησε ως ένα «ζωτικό ψεύδος» (vital lie), ένας ψυχολογικός και πνευματικός...

Η Πλάνη της Αλλαγής Όταν το 1991 η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υποστάλθηκε από τον ιστό του Κρεμλίνου μέσα στην παγερή νύχτα της Μόσχας, η Δύση βυθίστηκε σε μια επικίνδυνη ευφορία. Πίστεψε ότι η Ρωσία είχε αποτινάξει τον ολοκληρωτισμό. Ήταν όμως μια ολέθρια αυταπάτη. Στην πραγματικότητα, η ιστορική διαδρομή από τον Λένιν μέχρι τον Πούτιν δεν αποτελεί μια πορεία προς τον εκδημοκρατισμό, αλλά μια εφιαλτική «μετάσταση» του ίδιου ολοκληρωτικού καρκινώματος. Η μετάβαση από το σοβιετικό κράτος στη σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια αλλαγή στολής και συμβόλων. Η «μαύρη ψυχή» του συστήματος παρέμεινε αναλλοίωτη. Μια εγκληματική κάστα, που γεννήθηκε στα σκοτεινά υπόγεια της συνωμοσίας, συνεχίζει να κυβερνά με τις ίδιες ακριβώς μεθόδους, αποδεικνύοντας ότι το κράτος στη Μόσχα δεν είναι παρά μια συμμορία που απλώς μετεξελίχθηκε για να επιβιώσει στον 21ο αιώνα. "Η λενινιστική μέθοδος του ψέματος που εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο 'λογισμικό' που τρέχ...

1. Εισαγωγή: Η ψευδαίσθηση της αντίθεσης Στη χειρουργική κλίνη της κοινωνικής ανάλυσης, ο Χριστιανισμός και ο Κομμουνισμός συχνά παρουσιάζονται ως δύο ασύμβατα, ανταγωνιστικά υποδείγματα. Πρόκειται για μια ιστορική πλάνη. Μια διεισδυτική ματιά αποκαλύπτει μια ανατριχιαστική δομική συγγένεια, μια οντολογική μήτρα που παραμένει αναλλοίωτη κάτω από διαφορετικά προσωπεία. Η παρούσα ανατομία δεν εστιάζει στις επιφανειακές διαφορές, αλλά στον κοινό, σκοτεινό πυρήνα τους: την εργαλειοποίηση της πίστης για την πλήρη υποταγή και τον εκμηδενισμό της ανθρώπινης ψυχής. 2. Ιερά Κείμενα και Κατασκευασμένα Είδωλα Κάθε σύστημα υποδούλωσης απαιτεί μια αδιαμφισβήτητη αυθεντία και έναν «ιερό» κανόνα που απαγορεύει την κριτική σκέψη. Η δομή της εξουσίας παραμένει πανομοιότυπη, αλλάζοντας απλώς το προσωπείο της αυθεντίας: Οι Αυθεντίες: Εκεί που ο πιστός εξαναγκάζεται να γονατίσει μπροστά στον Χριστό, ο οπαδός καλείται να αναγνωρίσει τον Μαρξ ως τον απόλυτο κοσμικό μεσσία. Τα Κείμενα: Η «Αγία Γραφ...

"Ο μηδενισμός του Μπογκρόφ είναι ο πρόγονος της [ ψυχοπαθολογίας ] που είδαμε να διαβρώνει την κοινωνική συνοχή" . Στις παρυφές του 1914, η Ρωσική Αυτοκρατορία θύμιζε ένα τοπίο ακραίων αντιθέσεων, παγιδευμένο ανάμεσα στη στατική αιωνιότητα της στέπας και τη βίαιη επιτάχυνση της ιστορίας. Ενώ ο νεαρός Σάνια Λαζενίτσιν —ο «Ναρόντνικος» του χωριού του— αντίκριζε την εκτυφλωτική λευκότητα των βουνών του Καυκάσου να διαλύεται σαν ουράνια οφθαλμαπάτη μέσα στην ομίχλη, στην υπόλοιπη χώρα η ατμόσφαιρα γινόταν βαριά από τη μυρωδιά της καμένης σκόνης και την προσμονή του «Κόκκινου Τροχού». Το κεντρικό ερώτημα παραμένει διεισδυτικό: Μπορούσε μια προσωπικότητα με το διαμέτρημα του Πιότρ Στολίπιν να σώσει ένα καθεστώς που φαινόταν να μην επιθυμεί τη σωτηρία του; 1. Το «Στοίχημα στους Ισχυρούς»: Η Μοναχική Μάχη για τη Γη 2. Το Παράδοξο της Τρομοκρατίας: Όταν η «Κοινωνία» Υπερασπίζεται τους Δολοφόνους Η νομοθετική παράλυση: Η Δούμα παρακώλυε συστηματικά το έργο του, από τις μεταρρυθμίσεις ...

 Υπάρχουν βιβλία που απλώς διαβάζονται. Και υπάρχουν βιβλία που ξεσκεπάζουν . "Η ανάλυση της Ζωγράφου για τις 'σιαγόνες' του συστήματος δένει απόλυτα με τη στρατηγική των [ διαφημίσεων των 25 δις ] που στοχεύουν στον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς". Η Λιλή Ζωγράφου στην «Αντιγνώση» δεν γράφει απλή κριτική. Κάνει ανατομία στον πνευματικό αποικισμό. Στο στόχαστρό της; Ο Philip Sherrard και η προσπάθειά του να αποδείξει πως ο νεο-Έλληνας... δεν είναι Έλληνας. Το Παιχνίδι των «Ειδικών» Ο Sherrard παρουσιάζεται ως φιλέλληνας. Ως βιωματικός αναζητητής των ριζών μας. Αλλά η Ζωγράφου βλέπει πίσω από τους ακαδημαϊκούς τίτλους: Μια προσπάθεια ακρωτηριασμού της ιστορίας. Μια ιδεολογική επιβολή που θέλει τον Έλληνα «αγνώστου εθνικότητας». Μια χρήση της Ορθοδοξίας όχι ως πίστη, αλλά ως πολιτικό φίλτρο. Το Βυζάντιο ως Σύνθεση: Η Απάντηση του Ostrogorsky Η Ζωγράφου «επιστρατεύει» μια παγκόσμια αυθεντία, τον μαρξιστή George Ostrogorsky , για να εκθέσει την άγνοια (ή την εσκεμμένη παράλ...

Η Ιστορική Ειρωνεία: Μπολσεβίκοι και ΣΥΡΙΖΑ Υπάρχει μια ειρωνεία στην ιστορία. Ενώ οι Μπολσεβίκοι παραχώρησαν εδάφη για να διαλύσουν το κράτος, ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε στη συμφωνία εντός του πλαισίου του ΝΑΤΟ —ενός οργανισμού που το ΚΚΕ και οι παραδοσιακοί αριστεροί θεωρούν "ιμπεριαλιστικό".  Η πολιτική στρατηγική της ελληνικής Αριστεράς, από τις ρίζες του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ έως τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζει εντυπωσιακές ομοιότητες με τη μπολσεβίκικη σχολή σκέψης του 1917 , ειδικά στο πώς αντιμετωπίζει την εθνική κυριαρχία ως δευτερεύον στοιχείο μπροστά σε έναν ευρύτερο πολιτικό στόχο. Ιστορική ανάλυση Αριστεράς και Μπολσεβικισμού Η Ρωσική Ρίζα: Το Δόγμα του Μπρεστ-Λιτόφσκ Το 1918 , ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι υπέγραψαν τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, παραχωρώντας στη Γερμανία τεράστια τμήματα της ρωσικής επικράτειας, όπως την Ουκρανία και τις Βαλτικές Χώρες. Αυτή η κίνηση δεν έγινε από έλλειψη πατριωτισμού με τη συμβατική έννοια, αλλά από έναν κυνικό πολιτι...

Η Ανατομία της Ιστορίας Η εισαγωγή σε μια έρευνα που προσπαθεί να ψηλαφίσει τη σχέση δύο κόσμων από την εποχή των Χαζάρων μέχρι τον 19ο αιώνα. Είναι η αφετηρία για την κατανόηση της "σύγκρουσης" όχι ως τυφλό μίσος, αλλά ως τριβή διαφορετικών κοινωνικών δομών.  Η Ζυγαριά της Αντικειμενικότητας ​Το κλειδί της έρευνας: η αποφυγή της μονόπλευρης ενοχοποίησης. Ο Σολζενίτσιν επιδιώκει την "αμοιβαία κατανόηση" αναλύοντας τις οικονομικές και πολιτικές αλήθειες χωρίς τις αυταπάτες που συχνά επιβάλλει το πάθος της μίας ή της άλλης πλευράς. Οι Πρώτες Ρωγμές (10ος - 16ος αι.) ​Από την "Εβραϊκή Πύλη" του Κιέβου μέχρι τον απόλυτοαποκλεισμό από τον Ιβάν τον Τρομερό. Εδώ  φαίνεται η πρώτη θρησκευτική και οικονομική εχθρότητα, με το ρωσικό κράτος να αντιδρά αμυντικά απέναντι σε μια πνευματική διείσδυση που θεωρούσε απειλητική.  Ο Δημογραφικός Σεισμός ​Η στιγμή που άλλαξε τα πάντα: Με τους διαμελισμούς της Πολωνίας (1772-1795), η Ρωσία κλ...

Όπως η [ Κατάρρευση της Αυστροουγγαρία ς] διέλυσε έναν ολόκληρο κόσμο, ο Λίνκολν κατάφερε να αποτρέψει μια παρόμοια μοίρα για τις ΗΠΑ Ο Αβραάμ Λίνκολν γεννήθηκε στο Χότζβιλ του Κεντάκυ στις 12 Φεβρουαρίου 1809 . Ήταν ο δεύτερος γιος του Τόμας Λίνκολν, ενός αγρότη και της Νάνσυ Χανκς, μιας βαθύτατα θρησκευόμενης γυναίκα ς. Η μητέρα του πέθανε όταν αυτός ήταν 9 χρονών και γι' αυτό ο πατέρας του παντρεύτηκε τη Σάρα Μπους Τζόνστον, η οποία ουσιαστικά τον υιοθέτησε. Από μικρή ηλικία, ο Λίνκολν άρχισε να εργάζεται ως αγρότης, ενώ ταυτόχρονα διάβαζε εντατικά για να τελειοποιήσει τη μόρφωσή του. Το 1830, μετακόμισε στη Νέα Ορλεάνη και υπηρέτησε ως λοχαγός στο στρατό. Δύο χρόνια αργότερα, εγκαταστάθηκε στη Νεμπράσκα, όπου άσκησε τη δικηγορία. Το 1846, ο Λίνκολν εξελέγη στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ως μέλος του Whig Party. Υπηρέτησε δύο θητείες στο Κογκρέσο και, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έγινε ένας από τους πιο ένθερμους αντιπάλους της δουλείας. Το 1858, ο Λίνκολν έθεσε υπ...

 ( Ανάλυση στο ψέμα των ολοκληρωτικών καθεστώτων) Έγραφε ο Λένιν: «Οι κομμουνιστές πρέπει να συγκαλύπτουν την αλήθεια, να χρησιμοποιούν παράνομες μεθόδους. […] Μας κατηγορούν ότι τότε τάζαμε λαγούς με πετραχήλια και τώρα δεν κρατάμε τις υποσχέσεις μας. Τότε όμως σκοπός μας ήταν η επανάσταση.  Γίνεται επανάσταση χωρίς να δίνουμε απλόχερα υποσχέσεις;Τώρα είμαστε εξουσία και τα πράγματα αλλάζουν».   Πέρα από την ασυναρτησία, την παράνοια και τον ανορθολογισμό, που έχουν επικαλύψει τη χώρα ως τοξικό νέφος [1], ένα ακόμα στοιχείο που έχει κυριαρχήσει στον δημόσιο βίο το 2015, είναι η διαρκής και συστηματική χρήση του ψέματος, ως συστατικού στοιχείου της κυβερνητικής πολιτικής ρητορείας. Αναδημοσίευση από το τεύχος 61 του Books’ Journal, Δεκέμβριος 2015. Σειρά στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ με προεξάρχοντα τον πρωθυπουργό, εκστομίζουν, με απόλυτη φυσικότητα τερατώδη ψεύδη, που στη συνέχεια αναπαράγονται από τα φιλικά μέσα ενημέρωσης και τα μέ...