Zouela Panta Philosoraptor

Πώς να εξηγήσει κανείς την τρομερή επιτυχία της ψυχανάλυσης κατα τον εικοστό αιώνα; Ένας από τους λόγους, χωρίς αμφιβωλία, είναι ότι πρόκειται για μια ωραία ιστορία, ανέκαθεν οι σοφοί αφηγούνταν τις ανακαλύψεις τους με την μεροληψία και την αυταρέσκεια που ταιριάζει σε αυτό το είδος αφήγησης εντούτης κανένας δεν μπόρεσε να φτάσει το ταλέντο του παραμυθά που διέθετε ο Freud.  Ο πατέρας της ψυχανάλυσης ήταν πράγματι ένας συγγραφέας που ήξερε να διμιουργεί ίντριγκες, να ζωντανέυει τους ρόλους, να δίνει πνοή στις έννοιες. Παιδία του «φροϊδικού αιώνα», καταβροχθήσαμε όλοι τα βιβλία όπου εξιστορύσε τα πρώτα του ψηλαφίσματα, τις αμφιβολίες του, τα λάθη του -που τα μεταμόρφωσε σε νίκες- τις μάχες εναντίων των αντιπάλων που πάλευαν πεισματικά να τον νικήσουν, τις απογοητεύσεις του για τις προδοσίες των πίο πιστών οπαδών του. 

Όταν ο άνθρωπος δεν βρίσκεται σε κάποια ισορροπία της τριάδας του εαυτού του, τότε γίνεται λεία της αυτόματης λειτουργίας του Νόμου του Επτά. Η μη αρμονία των τριών του κέντρων (κινητικού, συγκινησιακού και διανοητικού) οδηγεί στην διάσπαση του εαυτού του: τα κέντρα αυτά δημιουργούν τρεις διαφορετικούς ανθρώπους σε διαρκή αντίθεση και των οποίων ο μοναδικός νόμος δράσης σχηματίζεται με ̈συνειρμούς ̈ και οι οποίοι λίγο ή πολύ είναι μηχανικοί. Αυτά τα «τρία άτομα» βρίσκονται με την σειρά τους κάτω από επίδραση του Νόμου του Επτά και χωρίζονται σε μια λεγεώνα από πολλά ασυνεπή ̈Εγώ ̈. Ο Άνθρωπος είναι βουτηγμένος σε μία «υπνωτιστική κατάσταση» όπου τα πάντα «συμβαίνουν». Τυφλός προς το εξελικτικό ρεύμα, βλέπει την πραγματικότητα ανάποδα, τα πάνω - κάτω και λειτουργεί με «ταυτίσεις».  Η Κατάσταση του να «Αυτό –εφησυχάζεται» είναι ο «εσωτερικός του κύριος» και υφίσταται ένα «μαράζωμα της ψυχής του» ...