Zouela Panta Philosoraptor

  Στη γεωπολιτική σκακιέρα της ελληνικής Μεταπολίτευσης , ο Γιασέρ Αραφάτ ήταν μια φιγούρα μεγαλύτερη από τη ζωή. Όταν όμως τα επιβατηγά πλοία έφερναν τους κυνηγημένους μαχητές της PLO στον Πειραιά το 1982 , η Αθήνα χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα αλληλεγγύης. Το ένα ήταν το κυβερνητικό μπαλκόνι του Ανδρέα Παπανδρέου, που εξαργύρωνε την υποδοχή σε διπλωματικό κεφάλαιο με τον αραβικό κόσμο. Το άλλο ήταν το οδόφραγμα του ΚΚΕ . Για τον Περισσό, ο Αραφάτ δεν ήταν ένας απλός σύμμαχος, αλλά ένας κρίσιμος μοχλός πίεσης στον παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό χάρτη, μια ζωντανή απόδειξη ότι το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον μπορούσαν να πληγούν στην πίσω αυλή τους. Όμως, αυτή η σχέση είχε από την αρχή μια σκοτεινή, υπόρρητη αντίφαση. Το ΚΚΕ, ευθυγραμμισμένο με τη σοβιετική γεωστρατηγική, έβλεπε το παλαιστινιακό ζήτημα μέσα από το πρίσμα του μαρξισμού - λενινισμού . Ο Αραφάτ, αντίθετα, ήταν ένας ιδεολογικός χαμαιλέοντας . Η Fatah δεν ήταν κομμουνιστικό κόμμα· ήταν ένα εθνικιστικό, πολυσυλλεκτικό δίκτυο. Ο Αρα...

Η ιστορία του Γιασέρ Αραφάτ δεν γράφεται με τους όρους της αμνούς αλληλεγγύης που αναπαράγουν τα σχολικά βιβλία. Ήταν μια άσκηση επιβίωσης σε ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες, μαχαίρια και κυνική realpolitik. Για να παραμείνει ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Παλαιστίνης για τέσσερις δεκαετίες, ο άνθρωπος με τη στρατιωτική στολή και τη μόνιμη keffiyeh έπρεπε να είναι ταυτόχρονα επαναστάτης, διπλωμάτης, τύραννος και αδίστακτος λογιστής. Το πρώτο μεγάλο ψέμα είναι η υποκρισία του αραβικού κόσμου. Οι αραβικές μοναρχίες και οι δικτατορίες της Μέσης Ανατολής δεν αγάπησαν ποτέ τον Αραφάτ· τον φοβούνταν. Για το Ριάντ, το Κάιρο και τη Δαμασκό, η PLO ήταν ένα χρήσιμο διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στη Δύση, αλλά και ένας επικίνδυνος ιός ριζοσπαστισμού που απειλούσε τα δικά τους καθεστώτα. Η αλήθεια είναι βαμμένη με παλαιστινιακό αίμα, όχι από ισραηλινές σφαίρες, αλλά από αραβικά χέρια. Ήταν ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας που έσφαξε τους Παλαιστινίους στον Μαύρο Σεπτέμβρη του 1970, και ήταν ο Χαφέζ α...

Η επίσημη ιστορία γράφεται με φωτογραφίες στο λιμάνι του Πειραιά και χειραψίες στα μπαλκόνια. Η πραγματική ιστορία, όμως, αναπνέει στα υπόγεια των μυστικών υπηρεσιών, στα διπλά βιβλία των κομματικών ταμείων και στις κυνικές γεωπολιτικές συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Αν ξύσεις το λούστρο της «αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης» της δεκαετίας του ’80 και του ’90, η σχέση της Αθήνας με την PLO του Γιασέρ Αραφάτ αποκαλύπτει τις δικές της, βαθιές σκιές. Το Διπλό Ταμπλό του ΠΑΣΟΚ: Αντιιμπεριαλισμός για το πλήθος, realpolitik για το ΝΑΤΟ Για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, η Παλαιστίνη ήταν το απόλυτο εργαλείο εσωτερικής ιδεολογικής κυριαρχίας. Το «πράσινο» κίνημα χρειαζόταν μια διαρκή ένεση τρίτου δρόμου, μια επαναστατική νομιμοποίηση που θα κρατούσε τις μάζες σε έκσταση. Η υποδοχή του Αραφάτ το 1982 με τιμές αρχηγού κράτους ήταν μια αριστουργηματική επικοινωνιακή παράσταση. Πίσω όμως από τους εναγκαλισμούς, παιζόταν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι. Η Ελλάδα εκείνης της εποχής μετατράπηκε ...

  Η ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) κατά τις κρίσιμες δεκαετίες του 20ού αιώνα αναδεικνύει μια πορεία πλήρους ρήξης με τα εθνικά συμφέροντα και μια διαρκή ταύτιση με αυτό που χαρακτηρίζεται ως «βαλκανικός ή παγκόσμιος κομμουνιστικός ιμπεριαλισμός». Η πολιτική του δεν υπήρξε απλώς μια ιδεολογική διαφωνία, αλλά μια ενεργή υπονόμευση των εθνικών δικαίων, η οποία εκφράστηκε μέσα από την πλήρη υποταγή σε ξένα κέντρα αποφάσεων. Ήδη από τα χρόνια του Μεσοπολέμου, το κόμμα απέρριψε κατηγορηματικά τις θεμελιώδεις εθνικές διεκδικήσεις για τη Βόρεια Ήπειρο, τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο. Υπό το πρίσμα της κομματικής γραμμής, οι διεκδικήσεις αυτές θεωρήθηκαν «ιμπεριαλιστική εξόρμηση» και «εξαπάτηση των μαζών». Χαρακτηριστική ήταν η στάση του απέναντι στο Κυπριακό: το 1929, το ΚΚΕ προέτρεπε τους Κυπρίους να αγωνιστούν ενάντια στην προοπτική της ένωσης με την Ελλάδα, προβάλλοντάς την ως υποταγή στον «ελληνικό ιμπεριαλισμό». Οι εθνικές παραχωρήσεις έλαβαν τον πιο ακραίο χαρακτήρ...

1. Εισαγωγή: Η Σκιά πίσω από την Ιστορία Γνωρίζουμε πράγματι όλη την αλήθεια για την περίοδο 1946-1949; Ο Ελληνικός Εμφύλιος παραμένει μια από τις πιο σκοτεινές και πολυεπίπεδες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας μας. Ωστόσο, πέρα από τις λειασμένες αφηγήσεις των σχολικών εγχειριδίων, η συστηματική έρευνα στα αρχειακά έγγραφα φέρνει στο φως πτυχές που προκαλούν δέος. Η μελέτη των εσωτερικών πηγών του ΚΚΕ αποκαλύπτει μια πραγματικότητα που συχνά υπερβαίνει τις καθιερωμένες αντιλήψεις, προσκαλώντας τον σύγχρονο αναγνώστη σε έναν αναγκαίο αναστοχασμό για το τι πραγματικά συνέβη πίσω από τις γραμμές του μετώπου. 2. Οι «Εσωτερικοί Εχθροί»: Όταν η Ηγεσία Κατηγορεί την Ηγεσία Άρης Βελουχιώτης – Κλάρας Γεώργιος Σιάντος Γ. Ιωαννίδης Χ. Χατζηβασιλείου Μ. Πορφυρογένης Μάρκος Βαφειάδης Δ. Παρτσαλίδης Β. Μπαρτζιώτας Ν. Πλουμπίδης Κ. Καραγιώργης Π. Ρούσος Γ. Ζεύγος Λ. Στρίγγος Απ. Γκρόζος Κ. Θέος Κ. Πασβανάς Ε. Αποστόλου Ν. Ζαχαριάδης 3. Ο «Μαύρος Απολογισμός»: Ένας Πόλεμος Πιο Αιματηρός από το 1940 Νεκ...

Η Ιστορική Ειρωνεία: Μπολσεβίκοι και ΣΥΡΙΖΑ Υπάρχει μια ειρωνεία στην ιστορία. Ενώ οι Μπολσεβίκοι παραχώρησαν εδάφη για να διαλύσουν το κράτος, ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε στη συμφωνία εντός του πλαισίου του ΝΑΤΟ —ενός οργανισμού που το ΚΚΕ και οι παραδοσιακοί αριστεροί θεωρούν "ιμπεριαλιστικό".  Η πολιτική στρατηγική της ελληνικής Αριστεράς, από τις ρίζες του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ έως τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζει εντυπωσιακές ομοιότητες με τη μπολσεβίκικη σχολή σκέψης του 1917 , ειδικά στο πώς αντιμετωπίζει την εθνική κυριαρχία ως δευτερεύον στοιχείο μπροστά σε έναν ευρύτερο πολιτικό στόχο. Ιστορική ανάλυση Αριστεράς και Μπολσεβικισμού Η Ρωσική Ρίζα: Το Δόγμα του Μπρεστ-Λιτόφσκ Το 1918 , ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι υπέγραψαν τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, παραχωρώντας στη Γερμανία τεράστια τμήματα της ρωσικής επικράτειας, όπως την Ουκρανία και τις Βαλτικές Χώρες. Αυτή η κίνηση δεν έγινε από έλλειψη πατριωτισμού με τη συμβατική έννοια, αλλά από έναν κυνικό πολιτι...

1 00 από την γέννηση του Σολζενίτσιν ο σκηνοθέτης π. Μινωπετρος μιλάει για την αντίσταση του Σολζενίτσιν στον κομμουνιστικο ολοκληρωτισμό.   Σολζενίτσιν vs ΚΚΕ: 100 Χρόνια Μνήμης ενάντια σε 100 Χρόνια Λήθης Η ιστορία παίζει περίεργα παιχνίδια. Ενώ το εγχώριο κομμουνιστικό μόρφωμα γιορτάζει έναν αιώνα ύπαρξης, η παγκόσμια συνείδηση τιμά τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ανθρώπου που το γονάτισε. Ο σκηνοθέτης π. Πέτρος Μινώπετρος φωτίζει την τιτάνια αντίσταση του Αλέξανδρου Σολζενίτσιν, ενός ανθρώπου που έγινε ο «Σταυρός της Μνήμης» απέναντι στον κοκκινο ολοκληρωτισμό. 1. Το Αντίδοτο στον «Κόκκινο Τροχό» Ο Σολζενίτσιν δεν πολέμησε μόνο με το μελάνι. Πολέμησε με την Πίστη . Η Αποστολή: Όπως τονίζει ο π. Μινώπετρος, η ζωή του ήταν ένα θαύμα επιβίωσης (μέτωπο, καρκίνος, Γκουλάγκ) με μοναδικό σκοπό να ειπωθεί η αλήθεια. Η Αποκαθήλωση: Απέδειξε μαθηματικά ότι ο κομμουνισμός είναι ένα «νεοβάρβαρο» σύστημα που στοχεύει στην εξαφάνιση του Προσώπου. Αφιερωμένο στα 1...

100 χρόνια της ίδρυσης του ΚΚΕ Η επέτειος των 100 και πλέον ετών από την ίδρυση του ΚΚΕ (1918) αποτελεί το έναυσμα για μια σκληρή ανατομία της σύγκρουσης ανάμεσα στην ιδεολογική πειθαρχία και την ανθρώπινη φύση. "Η αποδόμηση της οικογένειας ήταν η πρακτική εφαρμογή της νεύρωσης που ο Φρόιντ βάφτισε επιστήμη" Αφιερωμένο στα 100 χρόνια της ίδρυσης του ΚΚΕ,στους κομμουνιστές και τα εγκλήματα τους στο παραμύθι του Μάη '68 και της εργατικής πρωτομαγιά . "Απέναντι στην προδοσία της 5ης Ολομέλειας, θυμόμαστε τον όρκο που έλεγε: 'νά φονεύσω καί αὐτόν τόν ίδιον τόν ἀδελφόν μου, ἐάν τόν εὕρω προδότην'" . Η επέτειος του ΚΚΕ φέρνει στην επιφάνεια τη σκοτεινή διαλεκτική ανάμεσα στην πολιτική δράση και την κοινωνική αποδόμηση. Η χρήση της Φροϋδικής θεωρίας ως εργαλείο για τη διάλυση της παραδοσιακής οικογένειας θεωρείται η πνευματική προπαρασκευή για την επικράτηση ενός συστήματος που τοποθετεί το Κόμμα πάνω από το Πρόσωπο. Η αναφορά στην 5η Ολ...

Τα πολλά πρόσωπα και τα νοήματα των εκρήξεων της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917 . Μεταξύ των πρώτων θυμάτων της Τρομοκρατίας των Μπολσεβίκων,ήταν οι Μενσεβίκοι,οι  Μπουντιστές,οι Σοσιαλεπαναστάτες και οι Αναρχικοί...

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΕΚΔΟΣΙΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΘΕΝΤΩΝ ΕΚ ΤΟΥ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑΤΟΣ ΑΘΗΝΑΙ 1961Νεώτερη ΕΚΔΟΣΗ: ΙΟΥΛΙΟΣ 2005 Πρόλογος Το Παιδομάζωμα, ο σύγχρονος αυτός γενιτσαρισμός δεν ήταν απόφασις μιας στιγμής που τη συνέλαβε ο εγκέφαλος των αρχισυμμοριτών του ΚΚΕ στο Γράμμο και το Βίτσι. Ο Ραδιοσταθμός των ξενοδούλων συμμοριτών του ΚΚΕ ανήγγειλε την έναρξη του εγκλήματος του παιδομαζώματος την 4η Μαρτίου 1948 ως έξης: «Στο τελευταίο Βαλκανικό Συνέδριο της Νεολαίας στο Βελιγράδι, ύστερα από πρόταση του Έλληνα αντιπροσώπου, ομόφωνα πάρθηκε η απόφαση από τους αντιπροσώπους όλων των Δημοκρατικών χωρών, να παρασχεθή βοήθεια και περίθαλψη σε 12.000 παιδιά, προερχόμενα από την Ελλάδα.Τα παιδιά αυτά, ηλικίας 3-15 χρονών, θα στέλλονται στις γειτονικές δημοκρατικές χώρες, όπου θα τους προσφέρεται κάθε βοήθεια, περίθαλψη και εκπαιδευτική μόρφωση. Για κάθε 25 παιδιάθα υπάρχει μια δασκάλα που θα επιβλέπει».

Το 1918, στον Πειραιά, γεννιέται το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, ένας αρχικά μικρός σχηματισμός που γρήγορα παρασύρεται από την ορμή της Ρωσικής Επαναστάσεως. Η εκλογή του φοιτητή Δημοσθένη Λυγδόπουλου ως απεσταλμένου στη Μόσχα σηματοδοτεί την πλήρη υποταγή στην Τρίτη Διεθνή (Κομιντέρν) . Με τις ευλογίες του Ζηνόβιεφ και τον εφοδιασμό 5.000 χρυσών δολαρίων για την «οργάνωση», το κόμμα αποκτά διεθνή υπόσταση. Όμως, η μοίρα του Λυγδόπουλου —που θα κατέληγε τραγικά λίγο μετά— λειτούργησε ως σκοτεινή προφητεία για τις περιπέτειες που θα ακολουθούσαν. (Γέννηση του Κ.Κ.Ε.) Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (Κ.Κ.Ε.) γεννήθηκε στον Πειραιά το 1918, με άλλη μορφή   και με το όνομα "Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα" . Επρόκειτο για ένα ασήμαντο κόμμα, που περιοριζόταν στους ιδρυτάς του και σε λίγους  ακόμη οπαδούς, εμπνεόμενους κυρίως από τον Σοσιαλισμό της Δευτέρας Διεθνούς. Μέσα  όμως σε διάστημα δύο ετών, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα ακολούθησε  ριζοσπαστικότερο προσανατολ...

Συνεργασία του ΚΚΕ με τις Βουλγαρικέ Αρχές καθώς και Αλβανικές,Γερμανικες κτλ. Γρηγορη ανασκόπηση για τον εμφύλιο. ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΕΔΩ: