Οντίν πηγαίνει στο πηγάδι τον Μίμιρ: Η θυσία του για τη σοφία.

Μύθοι της Σκανδιναβίας

Και έτσι ο Οντίν, χωρίς να είναι πια καβάλα στον Σλέιπνερ, το οχτάποδο άλογό του, χωρίς να φορά τη χρυσή του πανοπλία και το κράνος του αετού, και χωρίς καν τη λόγχη στο χέρι του, ταξίδεψε στο Μίντγκαρντ, τον Κόσμο των Ανθρώπων, πηγαίνοντας προς το Τζοτοννχάιμ, το βασίλειο των Γιγάντων. Δεν λεγόταν πια Οντίν, Πατέρας των Πάντων, αλλά Βέγκταμ ο Περιπλανώμενος. Φορούσε ένα σκούρο μπλε μανδύα και κρατούσε ένα ραβδί οδοιπόρού στα χέρια τον. Και τώρα, καθώς πήγαινε προς το Πηγάδι τον Μίμιρ, που ήταν κοντά στο Τζοτοννχάιμ, συνάντησε έναν Γίγαντα καβάλα σε ένα μεγάλο Ελάφι. Ο Οντίν φαινόταν άνθρωπος στους ανθρώπους και γίγαντας στους γίγαντες. Πήγε δίπλα στον Γίγαντα πάνω στο μεγάλο Ελάφι και οι δυο τους προχωρούσαν μαζί. «Ποιος είσαι, ω αδελφέ;» ρώτησε ο Οντίν τον Γίγαντα. «Είμαι ο Βαφτχρούντερ, ο σοφότερος των Γιγάντων», είπε αυτός που ήταν καβάλα στο Ελάφι. Ο Οντίν τον γνώρισε τότε. Ο Βαφτχρονρντερ ήταν όντως ο σοφοτερος των Γιγάντων, και πολλο πηγαιναν σε αυτον για να κερδίσουν σοφία. Ομως εκείνοι που πήγαιναν για να κερδίσουν σοφία έπρεπε να απαντήσουν στους γρίφους του Βαφτχρούντερ, και αν δεν απαντούσαν σωστά ο Γϊγαντας τούς επαιρνε το κεφάλι.

«Είμαι ο Περιπλανώμενος», είπε ο Οντίν, «και γνωρίζω ποιος είσαι , ω Βαφτχρούντερ. Θα προσπαθήσω να μάθω κάτι από σένα» .

Ο Γίγαντας γέλασε, έλασε, δείχνοντας τα δόντια τον. «Χο, χο», είπε. «Είμαι έτοιμος για ένα παιχνίδι μαζί σου. Γνωρίζεις τι παίζεται; Σου δίνω το κεφάλι μον αν δεν μπορώ να απαντήσω, σε οποιαδήποτε ερώτηση μου κάνεις. Και αν εσύ δεν μπορείς να απαντήσεις σε οποιαδήποτε ερώτηση σου κάνω εγώ, τότε παίρνω εγώ το δικό σου. Χο, χο, χο. Και τώρα ας αρχίσουμε».

«Είμαι έτοιμος», είπε ο Οντίν.

«Τότε πες μου», είπε ο Βαφτχρούντερ, «πες μον το όνομα τον ποταμού που χωρίζει το Άσγκαρντ από το Τζοτοννχάtμ» .

«'Ιφλινγκ είναι το όνομα αυτού τον ποταμού», είπε ο Οντίν. «Ο Ίφλινγκ, που είναι τρομερά κρύος, αλλά ποτέ παγωμένος» .

«Απάντησες σωστά, ω Περtπλανώμενε», είπε ο Γίγαντας.

«Αλλά έχεις ακόμη να απαντήσεις και σε άλλες ερωτήσεις. Πώς λέγονται τα άλογα που καβαλούνη και η Νύχτα Μέρα τα όταν ταξιδεύουν στον ουρανό; »

« Σκινφάξε και Χριμφάξε» απάντησε ο Οντίν. Ο Βαφτχρονντερ ξαφνιάστηκε ακούγοντας κάποιον να λέει τα ονόματα που ήταν γνωστά μόνο στους σοφότερους των Γιγάντων. Του έμεινε μόνο μία ερώτηση τωρα που μπορούσε να κάνει πριν έλθει η σειρά του ξένου να του κάνει τις δικές του ερωτήσεις. '

«Πες μου», είπε ο Βαφτχρονντερ , «πως λέγεται ο κάμπος στον οποίο θα γίνει η τελευταία μάχη;»

«Ο Κάμμπος τον Βίγκαρντ», είπε ο Οντίν, «ο κάμπος είναι εκατό μίλια μακρύς και εκατό μίλια πλατύς».

Τώρα ήταν η σειρά τον Οντίν να κάνει ερωτήσεις στον Βαφτχρούντερ. «Ποια Θα είναι τα τελευταία λόγια που θα Ψψιθυρίσει ο Οντίν στο αντί τον Μπάλντονρ, τον αγαπημέ-νου τον γιου;» ρώτησε.

Πολυ ξαφνιάστηκε ο Γίγαντας Βαφτχρούντερ από αυτή την ερώτηση. Ξεπέζεψε με ένα πήδημα από το Ελάφι και κοί-ταξε διαπεραστικά τον ξένο.

«Μόνο ο Οντίν ξέρει ποια Θα είναι τα τελευταία λόγια του στον Μπάλντονρ», είπε, «και μόνο ο Οντίν θα έκανε αυτή την ερώτηση. Είσαι ο Οντίν, ω Περιπλανώμενε, και την ερώτησή σου δεν μπορώ να την απαντήσω».

«Τότε», είπε ο Οντίν, «αν θέλεις να κρατήσεις το κεφάλι σου, απάντησέ μου σ' αυτό: ποιο τίμημα θα ζητήσει ο Μίμιρ για να πιω από το Πηγάδι της Σοφίας που φρούρείς;»

«Θα ζητήσει το δεξί σου μάτι για τίμημα, ω Οντίν», είπε ο Βαφτχρούντερ.

«Δεν Θα ζητήσει μικρότερο τίμημα από αυτό;» είπε ο Οντίν.

«Δεν Θα ζητήσει μικρότερο τίμημα. Πολλοί έχούν πάει στον Μίμιρ για να πιουν από το Πηγάδι της Σοφίας, αλλά κανείς δεν πλήρωσε ώς τώρα το τίμημα που ζητά ο Μίμιρ. Απάντησα στην ερώτησή σον, ω Οντίν. Τώρα δώσε μου την αξίωσή σου στο κεφάλι μου και άφησέ με να συνεχίσω τον δρόμο μου» .

«Παραιτούμαι από την αξίωσή μου στο κεφάλι σου», είπε ο Οντίν. Τότε ο Βαφτχρούντερ, ο σοφότερος των Γιγάντων, συνέχισε τον δρόμο τον καβάλα στο μεγάλο Ελάφι του.

'Ηταν τρομερό το τίμημα που θα ζητούσε ο Μίμιρ για να πιει από το Πηγάδι της Σοφίας, και πολύ ταραγμένος ήταν ο Οντίν, ο Πατέρας των Πάντων, όταν τον αποκαλύφθηκε. Το δεξί τον μάπ! Θα έμενε για πάντα τυφλός από το δεξί τον μάτι! Κόντεψε σχεδόν να γυρίσει πίσω στο Άσγκαρντ, εγκαταλείποντας την αναζήτησή τον για σοφία.

Συνέχισε, χωρίς να στραφεί ούτε προς το Ασγκαρντ ούτε προς το πηγάδι του Μίμιρ. Και όταν πήγε προς Νότο είδε το Μουσπελχάιμ όπου ο Σούρτουρ με το Φλεγόμονο Ξίφος, μια τρομερή μορφή που μια μέρα θα συμμαχούσε με τους Γίγαντες στον πόλεμό τους κατά των Θεών. Και όταν στράφηκε προς Βορρά άκουσε το μουγκρητο τον καζανιού Χβέργκελμερ καθώς χυνόταν από το Νιφλχαtμ, το μέρος του σκότους και του τρόμού. Και ο Οντίν σκέφτηκε οτι ο Κόσμος του σκότους δεν πρέπει να αφεθεί στη μοίρα του ανάμεσα στον Σούρτουρ, που θα τον κατέστρεφε με φωτιά, και το Νιφλχαtμ, που θα τον ρουφούσε πίσω στο Σκοτάδι και την Ανυπαρξία. Αυτός, ο πρεσβύτερος των Θεών, έπρεπε να αποκτήσει τη σοφία που θα τον βοηθούσε να σώσει τον κόσμο.

Και έτσι, με το πρόσωπό του αυστηρό από την απώλεια και τον πόνο του, ο Οντίν, ο Πατέρας των Πάντων, γύρισε και πήγε προς το Πηγάδι του Μίμιρ. 'Ηταν κάτω από τη μεγάλη ρίζα του Υγκντράσιλ, τη ρίζα που φύτρωνε από το Τζοτοννχάιμ. Και εκεί καθόταν ο Μίμιρ, ο Φύλακας τον Πηγαδιού της Σοφίας, με τα βαθιά του μάτια καρcρωμένα στο βαθύ νερό. Και ο Μίμιρ, που έπινε κάθε μέρα από το Πηγάδι της Σοφίας, ήξερε ποιος στεκόταν μπροστά του.

«Σε χαιρετώ, Οντίν, Πρεσβύτερε των Θεών», είπε.

Τότε ο Οντίν υπέβαλε τα σέβη του στον Μίμιρ, σοφότερο τον σοφτερο από όλα τα όντα τον κόσμού. « Θέλω να πιω από το πηγάδι σου, Μίμιρ», είπε.

«Πρέπει να πληρώσεις ένα τίμημα. 'Ολοι όσοι έχουν έλθει εδώ φοβηθηκαν να πληρώσουν αυτο το τίμημα. Θα το πληρωσεις εσύ, Πρεσβύτερε των Θεών; »

«Δεν θα φοβηθώ να πληρώσω σω το τίμημα που πρέπει να πληρωθεί, » ίπε ο Οντίν, ο Πατέρας των Πάντων.

«Τότε πιες»,είπε ο Μίμιρ. Γέμισε ένα μεγάλο κρέας με νερό από το πηγαδι και το έδωσε στον Οντίν.


Οντίν πήρε το κέρας και στα δυο χέρια του και ήπιε και καθώς έπινε έβλεπε όλο το μέλλον που ξεκαθάρισε μπροστά του. Είδε όλες τις θλίψεις και τα δεινά πού θα βασανίσούν τούς ανθρώπους και τους Θεούς. Αλλά είδε επίσης γιατί έπρεπε να σύμβούν οι θλίψεις και τα δεινά, και είδε πώς θα μπορούσαν να τα υπομείνονν οι Θεοι και οι άνθρωποι ώστε, με το να είναι μεγαλόψυχοι την εποχή της θλίψης και των δεινών, να αφήσουν στον κοσμο μια δύναμη που μια μέρα, μια μέρα πού ήταν πολύ μακρινή, θα κατέστρεφε το κακό πού έφερνε τρόμο και θλίψη και απόγνωση στον κόσμο. Τότε, αφού είχε πιει από το μεγάλο κέρας που του έδωσε ο Μίμιρ, έφερε το χέρι του στο πρόσωπό του και έβγαλε το δεξί του μάτι. Τρομερός ήταν ο πόνος που υπέμεινε ο Οντίν, ο Πατέρας των Πάντων. Αλλά δεν φώναξε ούτε βόγκηξε. 'Εσκυψε το κεφάλι του και έβαλε τον μανδύα μπροστά στο πρόσωπό του καθώς ο Μίμιρ έπαιρνε το μάτι και το άφηνε να βουλιάξει βαθιά, βαθιά μέσα στο νερό του Πηγαδιού της Σοφίας. Και εκεί έμεινε το Μάτι τον Οντίν, λάμποντας μέσα στο νερό, ένα σημάδι για όλους όσοι έρχονταν σε αυτό το μέρος, ένα σημάδι που θύμιζε το τίμημα που είχε πληρώσει ο Πατέρας των Πάντων για τη σοφία τον.