Zouela Panta Philosoraptor

  Η ιστορία συχνά επιλέγει να γκρεμίζει τείχη με την ορμή ενός τυφώνα, αφήνοντας πίσω της ερείπια εκεί που κάποτε υπήρχαν θεμέλια αιώνων. Τον Μάρτιο του 1917, το πέπλο της ανισότητας που κάλυπτε τη Ρωσία για 123 ολόκληρα χρόνια σκίστηκε στα δύο. Με μια μονοκοντυλιά της Προσωρινής Κυβέρνησης, η διαβόητη «Ζώνη Εγκατάστασης» έπαψε να υφίσταται και οι αλυσίδες της θρησκευτικής και εθνοτικής καταγωγής έλιωσαν μέσα στη φωτιά της επανάστασης. Για πολλούς, αυτή ήταν η δική τους «Δεύτερη Έξοδος από την Αίγυπτο», ένας λυτρωτικός σταθμός που υποσχόταν το φως της ισοτιμίας μετά από έναν αιώνα σκιών, όπου οι πύλες των πανεπιστημίων, των κρατικών αξιωμάτων και του στρατού άνοιξαν επιτέλους για εκείνους που η ιστορία κρατούσε στο περιθώριο. Όμως, κάθε λύτρωση φέρει μέσα της το σπόρο μιας νέας, αδυσώπητης σύγκρουσης. Ενώ το νομικό πλαίσιο άλλαζε ακαριαία, στο εσωτερικό της εβραϊκής ψυχής ξέσπασε μια αόρατη θύελλα. Οι πρεσβύτεροι, οι άνθρωποι της πίστης και του Νόμου, κοιτούσαν τη νέα εποχή με μάτι...

Η Ιστορική Ειρωνεία: Μπολσεβίκοι και ΣΥΡΙΖΑ Υπάρχει μια ειρωνεία στην ιστορία. Ενώ οι Μπολσεβίκοι παραχώρησαν εδάφη για να διαλύσουν το κράτος, ο ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε στη συμφωνία εντός του πλαισίου του ΝΑΤΟ —ενός οργανισμού που το ΚΚΕ και οι παραδοσιακοί αριστεροί θεωρούν "ιμπεριαλιστικό".  Η πολιτική στρατηγική της ελληνικής Αριστεράς, από τις ρίζες του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ έως τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσιάζει εντυπωσιακές ομοιότητες με τη μπολσεβίκικη σχολή σκέψης του 1917 , ειδικά στο πώς αντιμετωπίζει την εθνική κυριαρχία ως δευτερεύον στοιχείο μπροστά σε έναν ευρύτερο πολιτικό στόχο. Ιστορική ανάλυση Αριστεράς και Μπολσεβικισμού Η Ρωσική Ρίζα: Το Δόγμα του Μπρεστ-Λιτόφσκ Το 1918 , ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι υπέγραψαν τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, παραχωρώντας στη Γερμανία τεράστια τμήματα της ρωσικής επικράτειας, όπως την Ουκρανία και τις Βαλτικές Χώρες. Αυτή η κίνηση δεν έγινε από έλλειψη πατριωτισμού με τη συμβατική έννοια, αλλά από έναν κυνικό πολιτι...