Το κλειδί για την ενδυνάμωση και την υποστήριξη της κοινότητας είναι να παρακαμφθεί η αποτυχημένη ηγεσία της και η απ’ ευθείας επικοινωνία μαζί της.
Καθώς αρχίζει το Νέο Έτος 5778 το 88% των Ισραηλινών Εβραίων δηλώνει ευχαριστημένο και ικανοποιημένο από τη ζωή του. Αυτό είναι λογικό. Η σχετική ασφάλεια του Ισραήλ, η ευημερία, η ελευθερία και η πνευματική τους άνθιση κάνουν τους Ισραηλινούς Εβραίους την πιο επιτυχή εβραϊκή κοινότητα στην 3.500 χρονών εβραϊκή ιστορία.
Δεν μπορεί να λεχθεί όμως το ίδιο και για τους Εβραίους της Διασποράς. Στη Δυτική Ευρώπη οι Εβραϊκές κοινότητες που πριν από μόλις μία γενεά εθεωρούντο ασφαλείς και ευημερούσες τώρα βρίσκονται υπό πολιορκία. Συναγωγές και εβραϊκά σχολεία μοιάζουν με στρατόπεδα. Και οι αυστηροί περίμετροι ασφαλείας από τις οποίες πρέπει να περάσουν οι Εβραίοι για να προσευχηθούν και να σπουδάσουν είναι απολύτως δικαιολογημένες. Και τούτο γιατί, όπου δεν υπήρχαν μέτρα ασφάλειας, όπως στο εβραϊκό σούπερ μάρκετ Hyper στο Παρίσι το 2015, έλαβαν χώρα επιθέσεις.
Η κρίση από την οποία διέρχεται ο δυτικοευρωπαϊκός Εβραϊσμός είναι εξωγενής. Δεν ευθύνονται οι Εβραίοι για τη δημιουργία της κρίσης, πράγμα που θα μπορούσε κάποια στιγμή στο μέλλον να προκαλέσει την γενικευμένη έξοδο των Εβραίων από την Ευρώπη. Η κρίση αυτή είναι συνάρτηση των συνεχώς αυξανομένων επιπέδων αντισημιτισμού που καλπάζει λόγω της μαζικής μετανάστευσης από τον ισλαμικό κόσμο και την επανεμφάνιση του γηγενούς ευρωπαϊκού μίσους εναντίον των Εβραίων, ειδικότερα της Ακροαριστεράς.
Δεν μπορεί να λεχθεί το ίδιο για την εβραϊκή κοινότητα της Αμερικής την οποία η αυγή του 5778 βρίσκει σε μια κρίση που βαθαίνει ολοένα και περισσότερο. Και ενώ ο αντισημιτισμός αποτελεί ένα συνεχώς αυξανόμενο πρόβλημα στην Αμερική, ειδικότερα μέσα στις πανεπιστημιουπόλεις, σε αντίθεση με τους ευρωπαίους ομοθρήσκους τους, οι Εβραίοι των ΗΠΑ θα μπορούσαν να ξεκινήσουν και να κερδίσουν τη μάχη εναντίον των ολοένα και περισσότερο αυξανόμενων αντιεβραϊκών δυνάμεων. Όμως στη μεγάλη τους πλειοψηφία επέλεξαν να αδρανήσουν. Και επέλεξαν να μην πολεμήσουν τους αντισημίτες, επειδή βρίσκονται στη μέση μιας εσωστρεφούς κρίσης ταυτότητας.
Δεν μπορεί να λεχθεί το ίδιο για την εβραϊκή κοινότητα της Αμερικής την οποία η αυγή του 5778 βρίσκει σε μια κρίση που βαθαίνει ολοένα και περισσότερο. Και ενώ ο αντισημιτισμός αποτελεί ένα συνεχώς αυξανόμενο πρόβλημα στην Αμερική, ειδικότερα μέσα στις πανεπιστημιουπόλεις, σε αντίθεση με τους ευρωπαίους ομοθρήσκους τους, οι Εβραίοι των ΗΠΑ θα μπορούσαν να ξεκινήσουν και να κερδίσουν τη μάχη εναντίον των ολοένα και περισσότερο αυξανόμενων αντιεβραϊκών δυνάμεων. Όμως στη μεγάλη τους πλειοψηφία επέλεξαν να αδρανήσουν. Και επέλεξαν να μην πολεμήσουν τους αντισημίτες, επειδή βρίσκονται στη μέση μιας εσωστρεφούς κρίσης ταυτότητας.
Πρώτον, υπάρχει το πρόβλημα της δημογραφικής αλλαγής. Σύμφωνα με το Ερευνητικό Κέντρο Pew σε έρευνα που έγινε για τον Αμερικανικό Εβραϊσμό, το 60% των Εβραίων της Αμερικής έχει κάνει μικτό γάμο. Με βάση τα δεδομένα του Pew, το Ινστιτούτο Πολιτικής του Εβραϊκού Λαού δημοσίευσε τον Ιούνιο μίαν έκθεση που έδειχνε ότι όχι μόνο το 60% των Εβραίων της Αμερικής που είναι παντρεμένοι έχουν κάνει μικτό γάμο αλλά και ότι μόνο οι μισοί από τους Εβραίους των ΗΠΑ είναι παντρεμένοι. Και, από όσους έχουν παντρευτεί, λιγότερο από το ένα τρίτο δίνει στα παιδιά του κάποιου είδους εβραϊκή ανατροφή.
Νωρίτερα αυτόν τον μήνα είδε το φως της δημοσιότητας μια έρευνα του Κρατικού Ινστιτούτου Θρησκευτικής Έρευνας για τους Εβραίους της Αμερικής. Έδειξε ότι όχι μόνο δεν έχει βελτιωθεί η κατάσταση από τότε που δημοσιεύτηκε η έρευνα του Pew αλλά και ότι η τάση αφομοίωσης και απώλειας της εβραϊκής ταυτότητας των Αμερικανών Εβραίων έχει επιταχυνθεί.
Το 2013, το 32% των Αμερικανών Εβραίων κάτω των 30 ετών δήλωνε ότι δεν ήσαν Εβραίοι στη θρησκεία. Σήμερα το ποσοστό των Εβραίων κάτω των 30 ετών που δηλώνει ότι δεν έχει καμία σχέση με την εβραϊκή πίστη, έχει διογκωθεί στο 47%.
Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η πλήρης εγκατάλειψη της εβραϊκής πίστης από σχεδόν τους μισούς Αμερικανούς Εβραίους οφείλεται κατά κύριο λόγο στα δύο φιλελεύθερα ρεύματα του αμερικανικού Ιουδαϊσμού. Σύμφωνα με την έρευνα, το ποσοστό των Αμερικανών Εβραίων που δηλώνει Μεταρρυθμιστής ή Συντηρητικός βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.
Όταν το 2013, το 35% των Αμερικανών Εβραίων δήλωνε Μεταρρυθμιστής, σήμερα, σχεδόν τέσσερα χρόνια αργότερα, μόνο το 28% δηλώνει Μεταρρυθμιστής. Η κατάσταση στους Συντηρητικούς είναι ακόμη χειρότερη. Το 2013, το 18% των Αμερικανών Εβραίων των 30 ετών δήλωναν Συντηρητικοί. Σήμερα, το ποσοστό είναι μόνο 14%. Μεταξύ των Εβραίων κάτω των 3ο ετών η κατάσταση είναι έτι χειρότερη. Μόνο το 20% των Αμερικανών Εβραίων δηλώνουν Μεταρρυθμιστές. Και μόνο το 8% δηλώνουν Συντηρητικοί.
Βεβαίως η τάση προς εκκοσμίκευση και αφομοίωση μεταξύ των Εβραίων των ΗΠΑ δεν είναι καινούρια. Έτσι, με το πέρασμα των χρόνων, Μεταρρυθμιστές και Συντηρητικοί ηγέτες υιοθέτησαν διάφορες στρατηγικές για να την αντιμετωπίσουν.
Το 1999 το κίνημα των Μεταρρυθμιστών προσπάθησε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ενισχύοντας τις θρησκευτικές πρακτικές του κινήματος. Παρόλο ου η προσπάθεια απέτυχε, η ώθηση που ενέπνευσε αυτή τη στρατηγική ήταν λογική. Οι Αμερικανοί Εβραίοι που αναζητούσαν κάποιο πνευματικό και θρησκευτικό νόημα προφανώς και προτιμούσαν ένα κήρυγμα για το τικούν ολάμ (σ.μ. κατά λέξη η φράση σημαίνει «αποκατάσταση/(επιδιόρθωση) του κόσμου» και σύμφωνα με τον ορθόδοξο Ιουδαϊσμό είναι ο κόσμος του ανθρώπου, όπως θα πρέπει να φαίνεται στα μάτια του Θ_ού. Και, ενώ αυτό θα γίνει όταν θα έλθει ο Μεσσίας, καθήκον κάθε πιστού Εβραίου είναι να πράττει αυτό που εξαρτάται από τον ίδιο για την αποκατάσταση της τάξης του κόσμου).
Το 2013, το 32% των Αμερικανών Εβραίων κάτω των 30 ετών δήλωνε ότι δεν ήσαν Εβραίοι στη θρησκεία. Σήμερα το ποσοστό των Εβραίων κάτω των 30 ετών που δηλώνει ότι δεν έχει καμία σχέση με την εβραϊκή πίστη, έχει διογκωθεί στο 47%.
Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η πλήρης εγκατάλειψη της εβραϊκής πίστης από σχεδόν τους μισούς Αμερικανούς Εβραίους οφείλεται κατά κύριο λόγο στα δύο φιλελεύθερα ρεύματα του αμερικανικού Ιουδαϊσμού. Σύμφωνα με την έρευνα, το ποσοστό των Αμερικανών Εβραίων που δηλώνει Μεταρρυθμιστής ή Συντηρητικός βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.
Όταν το 2013, το 35% των Αμερικανών Εβραίων δήλωνε Μεταρρυθμιστής, σήμερα, σχεδόν τέσσερα χρόνια αργότερα, μόνο το 28% δηλώνει Μεταρρυθμιστής. Η κατάσταση στους Συντηρητικούς είναι ακόμη χειρότερη. Το 2013, το 18% των Αμερικανών Εβραίων των 30 ετών δήλωναν Συντηρητικοί. Σήμερα, το ποσοστό είναι μόνο 14%. Μεταξύ των Εβραίων κάτω των 3ο ετών η κατάσταση είναι έτι χειρότερη. Μόνο το 20% των Αμερικανών Εβραίων δηλώνουν Μεταρρυθμιστές. Και μόνο το 8% δηλώνουν Συντηρητικοί.
Βεβαίως η τάση προς εκκοσμίκευση και αφομοίωση μεταξύ των Εβραίων των ΗΠΑ δεν είναι καινούρια. Έτσι, με το πέρασμα των χρόνων, Μεταρρυθμιστές και Συντηρητικοί ηγέτες υιοθέτησαν διάφορες στρατηγικές για να την αντιμετωπίσουν.
Το 1999 το κίνημα των Μεταρρυθμιστών προσπάθησε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ενισχύοντας τις θρησκευτικές πρακτικές του κινήματος. Παρόλο ου η προσπάθεια απέτυχε, η ώθηση που ενέπνευσε αυτή τη στρατηγική ήταν λογική. Οι Αμερικανοί Εβραίοι που αναζητούσαν κάποιο πνευματικό και θρησκευτικό νόημα προφανώς και προτιμούσαν ένα κήρυγμα για το τικούν ολάμ (σ.μ. κατά λέξη η φράση σημαίνει «αποκατάσταση/(επιδιόρθωση) του κόσμου» και σύμφωνα με τον ορθόδοξο Ιουδαϊσμό είναι ο κόσμος του ανθρώπου, όπως θα πρέπει να φαίνεται στα μάτια του Θ_ού. Και, ενώ αυτό θα γίνει όταν θα έλθει ο Μεσσίας, καθήκον κάθε πιστού Εβραίου είναι να πράττει αυτό που εξαρτάται από τον ίδιο για την αποκατάσταση της τάξης του κόσμου).
Το πρόβλημα είναι ότι θέλουν κάτι περισσότερο από ένα ραββίνο που δωρίζει κιπότ και μια συναγωγή που επιλέγει να κρατά το κασσέρ.
Αυτός είναι και ο λόγος, καθώς συρρικνώνεται ο αριθμός των Μεταρρυθμιστών και Συντηρητικών Εβραίων, που αυξάνεται ο αριθμός των Αμερικανών Εβραίων που συνδέονται με το κίνημα των Ορθοδόξων. Μεταξύ 2013 και 2017 το ποσοστό των νεαρών Αμερικανών Εβραίων που δηλώνουν Ορθόδοξοι ανέβηκε από 10% σε 15%.
Επιπρόσθετα όλο και περισσότεροι Αμερικανοί Εβραίοι βρίσκουν πνευματικό σπίτι στην Χαμπάντ. Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι οίκοι της Χαμπάντ στις ΗΠΑ από όσες συναγωγές Μεταρρυθμιστών.
Ανίκανοι να διεκδικήσουν τους Εβραίους που αναζητούν θρησκευτική πληρότητα, τα κινήματα των Μεταρρυθμιστών και των Συντηρητικών ξέμειναν από νέα μέσα ανασύνταξης των δυνάμεών τους και προσέλκυσης νέων μελών. Τα τελευταία χρόνια δύο νέες στρατηγικές κυριαρχούν στις δημόσιες πρακτικές των δύο κινημάτων.
Πρώτα-πρώτα, υπάρχει μία επιλεκτική μάχη εναντίον του αντισημιτισμού. Ενώ ο αντισημιτισμός αυξάνεται συνεχώς μέσα στο προοδευτικό κίνημα των ΗΠΑ και γίνεται πια ανοιχτά σε όλες τις μουσουλμανικές κοινότητες των ΗΠΑ, ούτε το κίνημα των Μεταρρυθμιστών ούτε αυτό των Συντηρητικών ανέλαβε κάποια σημαντικά θεσμικά βήματα για να τον αντιμετωπίσουν.
Αυτός είναι και ο λόγος, καθώς συρρικνώνεται ο αριθμός των Μεταρρυθμιστών και Συντηρητικών Εβραίων, που αυξάνεται ο αριθμός των Αμερικανών Εβραίων που συνδέονται με το κίνημα των Ορθοδόξων. Μεταξύ 2013 και 2017 το ποσοστό των νεαρών Αμερικανών Εβραίων που δηλώνουν Ορθόδοξοι ανέβηκε από 10% σε 15%.
Επιπρόσθετα όλο και περισσότεροι Αμερικανοί Εβραίοι βρίσκουν πνευματικό σπίτι στην Χαμπάντ. Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι οίκοι της Χαμπάντ στις ΗΠΑ από όσες συναγωγές Μεταρρυθμιστών.
Ανίκανοι να διεκδικήσουν τους Εβραίους που αναζητούν θρησκευτική πληρότητα, τα κινήματα των Μεταρρυθμιστών και των Συντηρητικών ξέμειναν από νέα μέσα ανασύνταξης των δυνάμεών τους και προσέλκυσης νέων μελών. Τα τελευταία χρόνια δύο νέες στρατηγικές κυριαρχούν στις δημόσιες πρακτικές των δύο κινημάτων.
Πρώτα-πρώτα, υπάρχει μία επιλεκτική μάχη εναντίον του αντισημιτισμού. Ενώ ο αντισημιτισμός αυξάνεται συνεχώς μέσα στο προοδευτικό κίνημα των ΗΠΑ και γίνεται πια ανοιχτά σε όλες τις μουσουλμανικές κοινότητες των ΗΠΑ, ούτε το κίνημα των Μεταρρυθμιστών ούτε αυτό των Συντηρητικών ανέλαβε κάποια σημαντικά θεσμικά βήματα για να τον αντιμετωπίσουν.
Αντ’ αυτών, αμφότερα τα κινήματα καθώς και μεγάλη μερίδα του θεσμικού εβραϊκού κόσμου, υπό την καθοδήγηση μεγάλου τμήματος από Μεταρρυθμιστές και Συντηρητικούς Εβραίους, είτε προτίμησαν να εθελοτυφλήσουν εμπρός στον Αντισημιτισμό είτε τον στήριξαν.
Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση στο Davis, της Καλιφόρνιας, του ιμάμη Amman Shahin. Στις 21 Ιουλίου ο Shahin έβγαλε κήρυγμα κάνοντας έκκληση για την εξάλειψη του εβραϊκού λαού. Οι Εβραίοι γείτονές του στις προοδευτικές γειτονιές του Davis και του Sacramento δεν κάλεσαν την αστυνομία και δεν απαίτησαν να διερευνηθούν τυχόν δεσμοί του με τρομοκράτες. Ούτε ζήτησαν από το τζαμί του την απόλυσή του.
Αντ’ αυτού και υπό την καθοδήγηση της Εβραϊκής Ομοσπονδίας του Oakland, ο τοπικός ραββίνος Seth Castleman και ο JCRC αγκάλιασαν τον Shahin. Εμφανίστηκαν από κοινού μαζί του σε μία δημόσια εκδήλωση “συγνώμης”, όπου τελικώς δεν ζήτησε συγνώμη από τους Εβραίους συναδέλφους του ή από οποιονδήποτε Εβραίο για την έκκλησή του να δολοφονηθούν οι Εβραίοι.
Αντ’ αυτού και υπό την καθοδήγηση της Εβραϊκής Ομοσπονδίας του Oakland, ο τοπικός ραββίνος Seth Castleman και ο JCRC αγκάλιασαν τον Shahin. Εμφανίστηκαν από κοινού μαζί του σε μία δημόσια εκδήλωση “συγνώμης”, όπου τελικώς δεν ζήτησε συγνώμη από τους Εβραίους συναδέλφους του ή από οποιονδήποτε Εβραίο για την έκκλησή του να δολοφονηθούν οι Εβραίοι.
Το μόνο που έπραξε ο Shahin ήταν να εκφράσει τη λύπη του γιατί η έκκλησή του υπήρξε προσβλητική.
Από την άλλη, οι ίδιοι ηγέτες στάθηκαν σαν μια γροθιά απέναντι σε υποτιθέμενες αντισημιτικές βιαιοπραγίες που προέρχονται από την πολιτική Δεξιά. Ενώπιον της πλήρους απουσίας τεκμηρίων, όταν οι εβραϊκές κοινότητες δέχθηκαν σωρεία απειλών για βομβιστικές επιθέσεις τον περασμένο χειμώνα, Μεταρρυθμιστές και Συντηρητικοί ηγέτες πρωτοστάτησαν στις κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες, πίσω από τις απειλές κρύβονταν ακροδεξιοί, και υπαινίσσονταν ότι οι δράστες ήσαν υποστηρικτές του Donald Trump. Όταν αποδείχτηκε ότι όλες οι απειλές προερχόντουσαν από έναν ψυχικά ασθενή Ισραηλινό Εβραίο, δεν ζήτησαν ποτέ συγνώμη.
Έτσι λοιπόν, τα κινήματα των Μεταρρυθμιστών και Συντηρητικών, όπως και η υπόλοιπη κοινότητα των Εβραίων της Αμερικής, αντέδρασαν στην εξέγερση στη Charlottesville τον περασμένο μήνα σαν να επρόκειτο για ένα νέο Εμπρησμό του Reichstag. Αγνόησαν εντελώς τη βία της Άκρας Αριστεράς, τους διαδηλωτές της αντισημιτικής Αντίφα και συμπεριφέρθηκαν σαν να πρόκειται αύριο να πάρουν οι Νεοναζί στον έλεγχό τους την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση. Ανέβηκαν και οι ίδιοι στο άρμα όσων επέμεναν ότι η αρχική καταδίκη από τον Trump και των δύο πλευρών αποτελούσε απόδειξη ότι ο πρόεδρος έχει «ευαίσθητο σημείο» του τους Νεοναζί.
Το πρόβλημα με την στρατηγική της επιλεκτικής οργής κατά του Αντισημιτισμού είναι ότι δεν είναι σαφές ποιο ακριβώς είναι το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται. Δεδομένα ερευνών δείχνουν ότι οι περισσότερο ενεργοί Εβραίων είναι στις συναγωγές και ότι όσο λιγότερο πολιτικά ριζοσπαστικοί είναι τόσο περισσότερο αφοσιωμένοι είναι στα εβραϊκά ζητήματα. Έτσι καθίσταται δύσκολο, εθελοτυφλώντας στον αριστερό και μουσουλμανικό αντισημιτισμό, να εμπεδώσουν την ταυτότητά τους περισσότερο από ό,τι πριν. Επίσης, όσο πιο πολύ ριζοσπαστικοποιούνται πολιτικά οι Εβραίοι, τόσο περισσότερες διεξόδους έχουν στη διάθεσή τους και ως Εβραίοι και ως αριστεροί. Όσο «αντι-τραμπιστές» κι αν γίνουν οι ηγέτες Μεταρρυθμιστών και Συντηρητικών, ποτέ δεν θα μπορέσουν να νικήσουν τις προοδευτικές δυνάμεις του Δημοκρατικού Κόμματος.
Οι προοπτικές επιτυχίας της δεύτερη στρατηγικής είναι ακόμη πιο μικρές. Η δεύτερη αυτή στρατηγική αφορά την καλλιέργεια εχθρότητας προς το Ισραήλ σχετικά με το ζήτημα της ισονομίας στην προσευχή στο Κότελ (σ.μ. το Δυτικό Τείχος ή Τείχος των Δακρύων).
Τον περασμένο Ιούνιο η κυβέρνηση ανέτρεψε προηγούμενη απόφαση να κατασκευαστεί ένας διάδρομος που θα ενώνει την Πλατεία του Δυτικού Τείχους με την Αψίδα Robinson κατά μήκος του Νοτίου Τείχους όπου τελούνται προσευχές των «υπερμάχων της ισονομίας» Εβραίων (σ.μ. των «ισονομιστών» [egalitarian]). Η κυβέρνηση επίσης ακύρωσε προηγούμενη απόφαση να διαθέτουν δηλ. Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές αντιπροσώπους με την ιδιότητα του Μέλους στην επιτροπή που διαχειρίζεται την Πλατεία του Δυτικού Τείχους.
Η πρώτη απόφαση της κυβέρνησης δεν ήταν πολιτική. Η Αρχαιολογική Υπηρεσία ακύρωσε την κατασκευή του διαδρόμου λόγω των αρνητικών επιπτώσεων για τις αρχαιότητες που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, τις οποίες θα έχει η κατασκευή.
Ως προς τη δεύτερη απόφαση, πολύ απέχει από τον να είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Η επιτροπή δεν διαθέτει την ισχύ να επηρεάσει προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο τις προσευχές των υπερμάχων της ισονομίας.
Κι όμως, αυτή η απόφαση μπορεί να ήταν ένα πισωγύρισμα, ωστόσο δεν έβλαψε το status της προσευχής των υπερμάχων της ισονομίας στο Τείχος και έτσι τα κινήματα των Μεταρρυθμιστών και των Συντηρητικών κήρυξαν πόλεμο εναντίον της κυβέρνησης και τράβηξαν με το μέρος τους μεγάλο τμήμα του Εβραϊκών οργανώσεων.
Η ηγεσία των Μεταρρυθμιστών ακύρωσε προγραμματισμένη συνάντηση με τον Πρωθυπουργό Μπινγιαμίν Νετανιάου και το ίδιο έπραξε το προεδρείο του Εβραϊκού Πρακτορείου.
Εξακόσιοι ραββίνοι των Συντηρητικών υπέγραψαν επιστολή προς τον Νετανιάου κατηγορώντας τον για προδοσία της Εβραϊκής Διασποράς και δηλώνοντάς του παράλληλα ότι είναι αναγκασμένοι να επανεξετάσουν το θέμα της υποστήριξής τους προς το Ισραήλ.
Από την άλλη, οι ίδιοι ηγέτες στάθηκαν σαν μια γροθιά απέναντι σε υποτιθέμενες αντισημιτικές βιαιοπραγίες που προέρχονται από την πολιτική Δεξιά. Ενώπιον της πλήρους απουσίας τεκμηρίων, όταν οι εβραϊκές κοινότητες δέχθηκαν σωρεία απειλών για βομβιστικές επιθέσεις τον περασμένο χειμώνα, Μεταρρυθμιστές και Συντηρητικοί ηγέτες πρωτοστάτησαν στις κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες, πίσω από τις απειλές κρύβονταν ακροδεξιοί, και υπαινίσσονταν ότι οι δράστες ήσαν υποστηρικτές του Donald Trump. Όταν αποδείχτηκε ότι όλες οι απειλές προερχόντουσαν από έναν ψυχικά ασθενή Ισραηλινό Εβραίο, δεν ζήτησαν ποτέ συγνώμη.
Έτσι λοιπόν, τα κινήματα των Μεταρρυθμιστών και Συντηρητικών, όπως και η υπόλοιπη κοινότητα των Εβραίων της Αμερικής, αντέδρασαν στην εξέγερση στη Charlottesville τον περασμένο μήνα σαν να επρόκειτο για ένα νέο Εμπρησμό του Reichstag. Αγνόησαν εντελώς τη βία της Άκρας Αριστεράς, τους διαδηλωτές της αντισημιτικής Αντίφα και συμπεριφέρθηκαν σαν να πρόκειται αύριο να πάρουν οι Νεοναζί στον έλεγχό τους την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση. Ανέβηκαν και οι ίδιοι στο άρμα όσων επέμεναν ότι η αρχική καταδίκη από τον Trump και των δύο πλευρών αποτελούσε απόδειξη ότι ο πρόεδρος έχει «ευαίσθητο σημείο» του τους Νεοναζί.
Το πρόβλημα με την στρατηγική της επιλεκτικής οργής κατά του Αντισημιτισμού είναι ότι δεν είναι σαφές ποιο ακριβώς είναι το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται. Δεδομένα ερευνών δείχνουν ότι οι περισσότερο ενεργοί Εβραίων είναι στις συναγωγές και ότι όσο λιγότερο πολιτικά ριζοσπαστικοί είναι τόσο περισσότερο αφοσιωμένοι είναι στα εβραϊκά ζητήματα. Έτσι καθίσταται δύσκολο, εθελοτυφλώντας στον αριστερό και μουσουλμανικό αντισημιτισμό, να εμπεδώσουν την ταυτότητά τους περισσότερο από ό,τι πριν. Επίσης, όσο πιο πολύ ριζοσπαστικοποιούνται πολιτικά οι Εβραίοι, τόσο περισσότερες διεξόδους έχουν στη διάθεσή τους και ως Εβραίοι και ως αριστεροί. Όσο «αντι-τραμπιστές» κι αν γίνουν οι ηγέτες Μεταρρυθμιστών και Συντηρητικών, ποτέ δεν θα μπορέσουν να νικήσουν τις προοδευτικές δυνάμεις του Δημοκρατικού Κόμματος.
Οι προοπτικές επιτυχίας της δεύτερη στρατηγικής είναι ακόμη πιο μικρές. Η δεύτερη αυτή στρατηγική αφορά την καλλιέργεια εχθρότητας προς το Ισραήλ σχετικά με το ζήτημα της ισονομίας στην προσευχή στο Κότελ (σ.μ. το Δυτικό Τείχος ή Τείχος των Δακρύων).
Τον περασμένο Ιούνιο η κυβέρνηση ανέτρεψε προηγούμενη απόφαση να κατασκευαστεί ένας διάδρομος που θα ενώνει την Πλατεία του Δυτικού Τείχους με την Αψίδα Robinson κατά μήκος του Νοτίου Τείχους όπου τελούνται προσευχές των «υπερμάχων της ισονομίας» Εβραίων (σ.μ. των «ισονομιστών» [egalitarian]). Η κυβέρνηση επίσης ακύρωσε προηγούμενη απόφαση να διαθέτουν δηλ. Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές αντιπροσώπους με την ιδιότητα του Μέλους στην επιτροπή που διαχειρίζεται την Πλατεία του Δυτικού Τείχους.
Η πρώτη απόφαση της κυβέρνησης δεν ήταν πολιτική. Η Αρχαιολογική Υπηρεσία ακύρωσε την κατασκευή του διαδρόμου λόγω των αρνητικών επιπτώσεων για τις αρχαιότητες που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, τις οποίες θα έχει η κατασκευή.
Ως προς τη δεύτερη απόφαση, πολύ απέχει από τον να είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Η επιτροπή δεν διαθέτει την ισχύ να επηρεάσει προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο τις προσευχές των υπερμάχων της ισονομίας.
Κι όμως, αυτή η απόφαση μπορεί να ήταν ένα πισωγύρισμα, ωστόσο δεν έβλαψε το status της προσευχής των υπερμάχων της ισονομίας στο Τείχος και έτσι τα κινήματα των Μεταρρυθμιστών και των Συντηρητικών κήρυξαν πόλεμο εναντίον της κυβέρνησης και τράβηξαν με το μέρος τους μεγάλο τμήμα του Εβραϊκών οργανώσεων.
Η ηγεσία των Μεταρρυθμιστών ακύρωσε προγραμματισμένη συνάντηση με τον Πρωθυπουργό Μπινγιαμίν Νετανιάου και το ίδιο έπραξε το προεδρείο του Εβραϊκού Πρακτορείου.
Εξακόσιοι ραββίνοι των Συντηρητικών υπέγραψαν επιστολή προς τον Νετανιάου κατηγορώντας τον για προδοσία της Εβραϊκής Διασποράς και δηλώνοντάς του παράλληλα ότι είναι αναγκασμένοι να επανεξετάσουν το θέμα της υποστήριξής τους προς το Ισραήλ.
Ο Πρεσβευτής David Friedman, ο οποίος τοποθετήθηκε στο Ισραήλ ένα μόνο μήνα πριν το ξέσπασμα της διάστασης, χρησιμοποίησε τις πρώτες δημόσιες δηλώσεις του προκειμένου να επαναφέρει στην τάξη τους Αμερικανούς Εβραίους συμπατριώτες του.
Ο Friedman δήλωσε: «Χθες άκουσα κάτι που δεν πίστευα ποτέ ότι θα άκουγα. Και κατανοώ την πηγή της απελπισίας και του θυμού. Όμως άκουσα ότι ένας μεγάλος εβραϊκός οργανισμός δήλωσε ότι θα επανεξετάσει τη στήριξή του προς το Κράτος του Ισραήλ.
Πρόκειται για κάτι αδιανόητο στη μέχρι τώρα ζωή μου. Πρέπει να τα πάμε καλύτερα. Πρέπει να τα πάμε καλύτερα».
Όμως στους μήνες που μεσολάβησαν, τα κινήματα των Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών δεν χαλάρωσαν τις επιθέσεις τους. Αντιθέτως, τις ανέτειναν.
Το σκεπτικό τους φαίνεται να είναι πως, εάν παρουσιάσουν το πρόβλημα ως πάλη μεταξύ ζωής ή θανάτου μεταξύ Ισραήλ και προοδευτικών Εβραίων, θα μπορούσαν αμφότεροι να διατηρήσουν τις βάσεις των μελών τους, που αργοσβήνουν, και παραλλήλως να προσελκύσουν μέλη από την συνεχώς όλο και περισσότερο αντι-Ισραηλινή Εβραϊκή Άκρα Αριστερά.
Το πρόβλημα με τα παραπάνω, είναι ότι, όπως ακριβώς δεν μπορούν να ξεπεράσουν το Δημοκρατικό Κόμμα στην εχθρότητά τους απέναντι στον Trump, έτσι και τα κινήματα Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών δεν μπορεί να είναι αντι-ισραηλινά, όπως η οργάνωση Jewish Voices for Peace και άλλες αντι-ισραηλινές οργανώσεις.
Ο Friedman δήλωσε: «Χθες άκουσα κάτι που δεν πίστευα ποτέ ότι θα άκουγα. Και κατανοώ την πηγή της απελπισίας και του θυμού. Όμως άκουσα ότι ένας μεγάλος εβραϊκός οργανισμός δήλωσε ότι θα επανεξετάσει τη στήριξή του προς το Κράτος του Ισραήλ.
Πρόκειται για κάτι αδιανόητο στη μέχρι τώρα ζωή μου. Πρέπει να τα πάμε καλύτερα. Πρέπει να τα πάμε καλύτερα».
Όμως στους μήνες που μεσολάβησαν, τα κινήματα των Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών δεν χαλάρωσαν τις επιθέσεις τους. Αντιθέτως, τις ανέτειναν.
Το σκεπτικό τους φαίνεται να είναι πως, εάν παρουσιάσουν το πρόβλημα ως πάλη μεταξύ ζωής ή θανάτου μεταξύ Ισραήλ και προοδευτικών Εβραίων, θα μπορούσαν αμφότεροι να διατηρήσουν τις βάσεις των μελών τους, που αργοσβήνουν, και παραλλήλως να προσελκύσουν μέλη από την συνεχώς όλο και περισσότερο αντι-Ισραηλινή Εβραϊκή Άκρα Αριστερά.
Το πρόβλημα με τα παραπάνω, είναι ότι, όπως ακριβώς δεν μπορούν να ξεπεράσουν το Δημοκρατικό Κόμμα στην εχθρότητά τους απέναντι στον Trump, έτσι και τα κινήματα Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών δεν μπορεί να είναι αντι-ισραηλινά, όπως η οργάνωση Jewish Voices for Peace και άλλες αντι-ισραηλινές οργανώσεις.
Το ερώτημα για τους Ισραηλινούς είναι τι σημαίνει για το Ισραήλ αυτή η αποτυχία της mainstream ηγεσίας των Εβραίων της Αμερικής. Η εβραϊκή επιβίωση και συνέχεια διαμέσου των αιώνων έχει κριθεί και εξαρτάται από την ικανότητά μας ως Εβραίοι να τηρούσε τις εντολές των σοφών μας, ότι όλοι οι Εβραίοι είναι υπεύθυνοι για τον καθένα μας. Ως η πλέον επιτυχημένη εβραϊκή κοινότητα στην Ιστορία, το Ισραήλ φέρει ξεχωριστή ευθύνη για τα αδέλφια μας στη Διασπορά.
Το πρώτο βήμα για να εκπληρώσουμε το καθήκον μας είναι να αναγνωρίσουμε το βασικό γεγονός ότι, όσο η Εβραϊκή Κοινότητα της Αμερικής θα βρίσκεται σε κρίση, οι ηγέτες της θα βρίσκονται σε πολύ βαθύτερη κρίση. Και το κλειδί για να ενισχύσουμε και να υποστηρίξουμε την κοινότητα είναι να προσπεράσουμε την αποτυχημένη ηγεσία της και να μιλήσουμε απευθείας με τους Εβραίους της Αμερικής.
πηγη
Το πρώτο βήμα για να εκπληρώσουμε το καθήκον μας είναι να αναγνωρίσουμε το βασικό γεγονός ότι, όσο η Εβραϊκή Κοινότητα της Αμερικής θα βρίσκεται σε κρίση, οι ηγέτες της θα βρίσκονται σε πολύ βαθύτερη κρίση. Και το κλειδί για να ενισχύσουμε και να υποστηρίξουμε την κοινότητα είναι να προσπεράσουμε την αποτυχημένη ηγεσία της και να μιλήσουμε απευθείας με τους Εβραίους της Αμερικής.
πηγη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου