Zouela Panta Philosoraptor

Η μελέτη της μακραίωνης συμπόρευσης ανάμεσα στους Ρώσους και τους Εβραίους δεν αποτελεί μια απλή αλληλουχία γεγονότων, αλλά μια βαθιά τομή στην ανθρώπινη ψυχή, μια σφήνα μνήμης που συχνά πυροδοτεί πάθη και διχάζει. Για να βαδίσει κανείς σε αυτή την κόψη του ξυραφιού, οφείλει να αφήσει πίσω του τις μονόπλευρες επικρίσεις και να αναζητήσει την αλήθεια μέσα από το φως της ιστορίας, με στόχο την επούλωση και την αναγνώριση του μεριδίου της αμαρτίας που αναλογεί στον καθένα, προσβλέποντας σε ένα ειλικρινές κοινό μέλλον. Η αυγή αυτής της ιστορίας ανατέλλει στα πλακόστρωτα του αρχαίου Κιέβου, το οποίο κατά τον δέκατο και ενδέκατο αιώνα ανέπνεε ως ένα ζωντανό, πολυεθνικό ψηφιδωτό θρησκευτικής ανοχής. Εβραίοι αιχμάλωτοι από την Κριμαία, ταξιδιώτες από τη Δύση και απόγονοι της πάλαι ποτέ πανίσχυρης αυτοκρατορίας των Χαζάρων, στέριωσαν την παρουσία τους στην καρδιά της πόλης, υψώνοντας την επιβλητική Εβραϊκή Πύλη ως αναπόσπαστο κομμάτι των νέων τειχών και της ίδιας της άμυνας του τόπου. Όμως, τ...

Η Πλάνη της Αλλαγής Όταν το 1991 η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο υποστάλθηκε από τον ιστό του Κρεμλίνου μέσα στην παγερή νύχτα της Μόσχας, η Δύση βυθίστηκε σε μια επικίνδυνη ευφορία. Πίστεψε ότι η Ρωσία είχε αποτινάξει τον ολοκληρωτισμό. Ήταν όμως μια ολέθρια αυταπάτη. Στην πραγματικότητα, η ιστορική διαδρομή από τον Λένιν μέχρι τον Πούτιν δεν αποτελεί μια πορεία προς τον εκδημοκρατισμό, αλλά μια εφιαλτική «μετάσταση» του ίδιου ολοκληρωτικού καρκινώματος. Η μετάβαση από το σοβιετικό κράτος στη σημερινή Ρωσική Ομοσπονδία δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια αλλαγή στολής και συμβόλων. Η «μαύρη ψυχή» του συστήματος παρέμεινε αναλλοίωτη. Μια εγκληματική κάστα, που γεννήθηκε στα σκοτεινά υπόγεια της συνωμοσίας, συνεχίζει να κυβερνά με τις ίδιες ακριβώς μεθόδους, αποδεικνύοντας ότι το κράτος στη Μόσχα δεν είναι παρά μια συμμορία που απλώς μετεξελίχθηκε για να επιβιώσει στον 21ο αιώνα. "Η λενινιστική μέθοδος του ψέματος που εφάρμοσε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο 'λογισμικό' που τρέχ...

"Ο μηδενισμός του Μπογκρόφ είναι ο πρόγονος της [ ψυχοπαθολογίας ] που είδαμε να διαβρώνει την κοινωνική συνοχή" . Στις παρυφές του 1914, η Ρωσική Αυτοκρατορία θύμιζε ένα τοπίο ακραίων αντιθέσεων, παγιδευμένο ανάμεσα στη στατική αιωνιότητα της στέπας και τη βίαιη επιτάχυνση της ιστορίας. Ενώ ο νεαρός Σάνια Λαζενίτσιν —ο «Ναρόντνικος» του χωριού του— αντίκριζε την εκτυφλωτική λευκότητα των βουνών του Καυκάσου να διαλύεται σαν ουράνια οφθαλμαπάτη μέσα στην ομίχλη, στην υπόλοιπη χώρα η ατμόσφαιρα γινόταν βαριά από τη μυρωδιά της καμένης σκόνης και την προσμονή του «Κόκκινου Τροχού». Το κεντρικό ερώτημα παραμένει διεισδυτικό: Μπορούσε μια προσωπικότητα με το διαμέτρημα του Πιότρ Στολίπιν να σώσει ένα καθεστώς που φαινόταν να μην επιθυμεί τη σωτηρία του; 1. Το «Στοίχημα στους Ισχυρούς»: Η Μοναχική Μάχη για τη Γη 2. Το Παράδοξο της Τρομοκρατίας: Όταν η «Κοινωνία» Υπερασπίζεται τους Δολοφόνους Η νομοθετική παράλυση: Η Δούμα παρακώλυε συστηματικά το έργο του, από τις μεταρρυθμίσεις ...

  «Η Μεγάλη Μεταμόρφωση: Εβραίοι πολίτες και στρατιώτες στην Οδησσό του 1917, γιορτάζοντας την κατάργηση της "Ζώνης Εγκατάστασης" και την αυγή μιας νέας, αν και εφήμερης, ισονομίας.» 1917: Η Εβραϊκή Χειραφέτηση στη Ρωσία – Από τους «Παρίες» στην Εξουσία. Η Μεγάλη Μεταμόρφωση   Καθώς η αυτοκρατορία των Ρομανόφ κατέρρεε υπό το βάρος των δικών της αναχρονισμών, η Ρωσική Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 δεν πυροδότησε απλώς μια πολιτική ανατροπή, αλλά έναν οντολογικό κλυδωνισμό στα θεμέλια της ρωσικής κοινωνίας. Για την εβραϊκή κοινότητα, το 1917 αποτέλεσε το «σημείο μηδέν» ενός ιστορικού παράδοξου: την ακαριαία μετάβαση από έναν αιώνα συστηματικής καταπίεσης στην απόλυτη ισονομία. Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα, η θεσμοθετημένη περιθωριοποίηση 123 ετών διαλύθηκε με μια μονοκοντυλιά, μετατρέποντας εκατομμύρια ανθρώπους από «παρίες» του κράτους σε πρωταγωνιστές της νέας δημόσιας σφαίρας. Μια «Δεύτερη Έξοδος»: Η Νομική Ισότητα ως Πραγματικότητα   Η θεσμική αρχιτεκτονική των δια...

... Ένα τέρας ένας εκ γενετής ηθικά ηλίθιος, ο Λένιν έδειξε στο απόγειο της δράσης του στον κόσμο κάτι τρομακτικό, κάτι συγκλονιστικό∙ κατέστρεψε την μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο και σκότωσε μερικά εκατομμύρια ανθρώπων, αλλά παρόλα αυτά ο κόσμος έχει τόσο τρελαθεί που μέρα μεσημέρι συζητούν αν είναι ή όχι ευεργέτης της ανθρωπότητας. Ιβάν Μπούνιν, [απόσπασμα από ομιλία του στο Παρίσι το 1924 ] "Ο Μπούνιν ήταν η κραυγή της αρχής, ο Σολζενίτσιν ήταν η δικαίωση του τέλους. Και οι δύο αρνήθηκαν να συμβιβαστούν με το Ψέμα" .

Η σοβιετική πολιτική δεν ήταν ποτέ ένα πεδίο ιδεών, αλλά ένα πεδίο συνωμοσίας και μαζικής τρομοκρατίας . Η «Συμμορία των Δολοφόνων» που είδαμε να τρέμει πάνω από το πτώμα του Στάλιν (Μπέρια, Χρουστσόφ, Μολότοφ, Μαλένκοφ) είναι η ίδια μήτρα που γέννησε το σημερινό σύστημα εξουσίας στη Μόσχα. Η Σοβιετική πολιτική απο το Βλαντιμίρ Λένιν στο Βλαντιμίρ Πούτιν.  Μπερία, Χρουτσὠφ, Μαλένκωφ, Μολὀτωφ, Μπούλγκανιν, Μικογιάν, ολοι οι κακοποιοί.  Τα συστατικά στοιχεία του σοβιετικού συστήματος και της ηγεσίας του, διαφθορά, ακολασία, συνωμοσία, διπροσωπία, μαζική τρομοκρατία.

1. Η πρώτη εμφάνιση σε γαλλικό περιοδικό Το 1821, το γαλλικό περιοδικό «Revue Encyclopédique», είναι από τα πρώτα περιοδικά που αναφέρθηκαν στον Αλεξάντρ Πούσκιν. Ένα μικρό δημοσίευμα βρέθηκε ανάμεσα στα χαρτιά του ποιητή, το οποίο μάλιστα διατηρούσε με ευλάβεια. Το δημοσίευμα ανέφερε: «Ένα έργο που εκδόθηκε πρόσφατα στην πόλη μας τράβηξε το ενδιαφέρον όλων των φίλων της λογοτεχνίας. Πρόκειται για ένα ρομαντικό ποίημα σε δέκα στροφές, το οποίο ονομάζεται “Ρουσλάν και Λιουντμίλα”. Ο δημιουργός του, Πούσκιν, ο οποίος ήταν μαθητής στο Λύκειο του Τσάρσκοε Σιλό και τώρα βρίσκεται στην υπηρεσία του γενικού κυβερνήτη της Βεσσαραβίας (η σύγχρονη Ρουμανία και άλλοτε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας), είναι μόλις 22 ετών. Το ποίημα είναι βασισμένο στα; λαϊκά παραμύθια του καιρού του Μέγα πρίγκιπα Βλαδίμηρου». Ο Πούσκιν υπογράμμισε στο δημοσίευμα ένα λάθος. Στην πραγματικότητα, το ποίημα περιελάμβανε έξι στροφές και όχι δέκα.

Η ελληνική εθνική ταυτότητα θεωρήθηκε από ξένα κέντρα εξουσίας πολύ «σκληρή». Θα έπρεπε λοιπόν να καταστεί «ήπια» ή, με την υπόθεση ότι είναι δομημένη «κοινωνική κατασκευή», πολύ απλά να αποδομηθεί. Το γεγονός ότι για ιστορικούς λόγους η Χριστιανική Ορθοδοξία υπήρξε ο πυρήνας διαμόρφωσης της ταυτότητας αυτής θα έπρεπε να τεθεί εκποδών, κάτι που μπορούσε να πραγματοποιηθεί με την ενίσχυση από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ενός ευρείας έκτασης αντικληρικού ρεύματος. Οι βολές κατά της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα είναι ασθενικές απηχήσεις του βασικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η Δύση με την περίπτωση της Ρωσίας . Επειδή την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού διαδέχθηκε μια επιστροφή στα πάτρια και στη θρησκεία Ωστόσο με την Ορθοδοξία από τη μια υπάρχει η πολιτιστική διαφοροποίηση της Δύσης, θεωρώντας την περίπου κάτι ανάλογο προς το Ισλάμ (αποτέλεσμα αυτής της αντίληψης είναι και το γνωστό έργο του Χάντινγκτον «Η σύγκρουση των πολιτισμών») και από την άλλη το γεγονός ότι ο πολυπληθέστερος ορθ...

Ι.Β ΣΤΑΛΙΝ: Αναρχισμός ή σοσιαλισμός; Αναρχισμός ή σοσιαλισμός; Εμείς δεν ανήκουμε στους ανθρώ π ους εκείνους π ου όταν αναφέρεις τη λέξη « αναρχισμός » γυρίζουν την π λάτη και σου λένε κουνώντας π εριφρονητικά το χέρι : « Ορεξη π ου την έχεις ν ' ασχολείσαι μ ' αυτή την ιδεολογία , δεν αξίζει τον κό π ο ούτε και να μιλάς γι ' αυτήν !». Εμείς νομίζουμε π ως μια τέτοια εύκολη « κριτική » είναι και ανάξια και ανώφελη . Μερικοί νομίζουν ότι ο μαρξισμός και ο αναρχισμός έχουν τις ίδιες αρχές , ότι μεταξύ τους υ π άρχουν διαφωνίες μόνο ταχτικής κι έτσι , κατά τη γνώμη τους , δεν μ π ορούμε σε καμία π ερί π τωση ν ' αντι π αραθέσουμε τα δύο αυτά ρεύματα . Αυτό όμως είναι μεγάλο λάθος . Για την π ραγματο π οίηση του σοσιαλισμού είναι α π αραίτητη η σοσιαλιστική ε π ανάσταση , η σοσιαλιστική όμως ε π ανάσταση π ρέ π ει να αρχίσει με τη δικτατορία του π ρολεταριά...