Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Το Μεγάλο Σφαγείο των «Μεγάλων» Δυνάμεων

Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: 

Το Μεγάλο Σφαγείο των «Μεγάλων» Δυνάμεων

Όταν οι ηγεμόνες της Ευρώπης το 1914 αποφάσισαν να παίξουν μια παρτίδα σκάκι με ανθρώπινες ζωές, κανείς τους δεν φανταζόταν ότι το ταμπλό θα τυλιγόταν στις φλόγες. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν απλώς μια σύγκρουση στρατών, αλλά ένα μνημείο ανθρώπινης ανικανότητας, όπου κάθε «σύμμαχος» και κάθε «εχθρός» πλήρωσε το τίμημα της δικής του αλαζονείας.

Ας ρίξουμε μια ματιά στο «λογαριασμό» που άφησε πίσω της αυτή η παγκόσμια παράνοια.

Οι Συμμαχικές Δυνάμεις:

Νικητές στα Χαρτιά, Ηττημένοι στη Ζωή

Η Αντάντ κέρδισε τον πόλεμο, αλλά η «νίκη» τους έμοιαζε περισσότερο με επιβίωση μέσα από έναν κρεατομηχανή.

 * Γαλλία: Η χώρα που μετατράπηκε στο επίσημο νεκροταφείο της Ευρώπης. Επειδή ο πόλεμος διεξήχθη κυρίως στο έδαφός της, οι Γάλλοι κέρδισαν το προνόμιο να δουν τις υποδομές τους να ισοπεδώνονται και την οικονομία τους να εξαϋλώνεται, την ώρα που μια ολόκληρη γενιά στρατιωτών θυσιαζόταν για μερικά μέτρα λάσπης στα χαρακώματα.

 * Βρετανία: Η κυρίαρχη των θαλασσών ανακάλυψε ότι ο πόλεμος κοστίζει περισσότερο από όσο αντέχει ακόμα και η μεγαλύτερη αυτοκρατορία. Το αποτέλεσμα; Ένας οικονομικός εφιάλτης, εξοντωτικοί φόροι και μια απότομη πτώση του βιοτικού επιπέδου για τους πολίτες της, που είδαν το «ένδοξο» ναυτικό τους να βουλιάζει σε μια θάλασσα από χρέη.

 * Ρωσία: Ο ορισμός της κακής οργάνωσης. Μια απέραντη αυτοκρατορία που έστειλε εκατομμύρια ανεπαρκώς εξοπλισμένους στρατιώτες ως πρόβατα επί σφαγή. Η μαύρη πλευρά εδώ δεν ήταν μόνο οι απώλειες, αλλά το γεγονός ότι η χώρα κατέρρευσε εκ των έσω, οδηγούμενη σε μια επανάσταση που την έβγαλε κακείν κακώς από το παιχνίδι το 1917.

 * Ιταλία: Ίσως η πιο άβολη περίπτωση. Μπήκε στον χορό το 1915 με τη λογική του «παζαριού», ελπίζοντας σε εδαφικά κέρδη από την Αυστροουγγαρία. Στο τέλος, έμεινε με την ανακωχή στο χέρι και την πικρία ότι οι θυσίες της δεν ανταμείφθηκαν ποτέ από τους συμμάχους της.

Οι Κεντρικές Δυνάμεις: 

Η Πτώση των Αυτοκρατόρων

Από την άλλη πλευρά, οι ηττημένοι απέδειξαν ότι όσο πιο ψηλά πετάς, τόσο πιο ανώμαλα προσγειώνεσαι.

 * Γερμανία: Η στρατιωτική υπερδύναμη που πίστευε ότι είναι αήττητη. Η μαύρη πλευρά της; Μια παροιμιώδης υποτίμηση των αντιπάλων της. Η Γερμανία δεν έχασε απλώς έναν πόλεμο· υπέστη μια ταπείνωση που διέλυσε την κοινωνία της και έθεσε τις βάσεις για ακόμα μεγαλύτερες φρικαλεότητες στο μέλλον.

 * Αυστροουγγαρία: Ένα μωσαϊκό εθνοτήτων που προσπάθησε να μείνει ενωμένο μέσω του πολέμου. Το αποτέλεσμα ήταν το ακριβώς αντίθετο: οι εσωτερικές εντάσεις εξερράγησαν και η άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη το 1918.

 * Οθωμανική Αυτοκρατορία: 

Ο «μεγάλος ασθενής» της Ευρώπης που αποφάσισε να κάνει μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να σωθεί. Το μόνο που κατάφερε ήταν να επιταχύνει τον θάνατό της, αφήνοντας πίσω της ερείπια και μια διαλυμένη γεωγραφία.

Ο Μαύρος Απολογισμός: 

Όταν οι Αριθμοί Προκαλούν Τρόμο

Όταν η σκόνη κάθισε, αυτό που έμεινε δεν ήταν δόξα, αλλά στάχτη:

 * Το Ανθρώπινο Κόστος: 

16 εκατομμύρια νεκροί και 20 εκατομμύρια τραυματίες. Αριθμοί που είναι εύκολο να γράψεις, αλλά αδύνατο να συλλάβεις. Μια γενιά ακρωτηριασμένη, σωματικά και ψυχικά.

 * Η Υλική Καταστροφή: 

Πόλεις που έγιναν σκόνη, υποδομές που εξαφανίστηκαν και οικονομίες που χρειάστηκαν δεκαετίες για να συνέλθουν (αν συνήλθαν ποτέ).

 * Το Κοινωνικό Χάος: 

Ο πόλεμος εξάντλησε τα όρια της ανθρώπινης υπομονής. Οι εσωτερικές αναταραχές που ακολούθησαν σε όλη την Ευρώπη ήταν η κραυγή ενός κόσμου που δεν άντεχε άλλο να πληρώνει τα σπασμένα των ηγετών του.

Συμπέρασμα: 

Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η απόλυτη απόδειξη ότι όταν η διπλωματία αποτυγχάνει, το κόστος δεν το πληρώνουν αυτοί που υπογράφουν τις κηρύξεις πολέμου, αλλά αυτοί που καλούνται να πεθάνουν γι' αυτές.