Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το «Νησί» και η «Έβδομη Σφραγίδα»: Η Κινηματογραφική Κλίμακα της Λύτρωσης


Ίνγκμαρ Μπέργκμαν

Η ταινία του Πάβελ Λουνγκίν με τον Πιοτρ Μαμόνοφ είναι ένα σύγχρονο αριστούργημα της ρωσικής πνευματικότητας.


«Eχοντας για πρωταγωνιστή τον Ρώσο πρώην ροκ σταρ Πιοτρ Μαμόνοφ στον ρόλο ενός κάτισχνου ιδιόρρυθμου μοναχού ο οποίος θαυματουργεί σε ένα νησί στην παγωμένη Λευκή Θάλασσα, ο σκηνοθέτης Πάβελ Λουνγκίν εκπλήσσει τους οπαδούς του με το λιγότερο αρρενωπό από τις άλλες του ταινίες αλλά παράδοξα συναρπαστικό “Νησί” – μια παραβολή για την πίστη και τη λύτρωση», έγραψε το περιοδικό Variety για την ταινία «Το νησί» του Ρώσου Πάβελ Λουνγκίν. Η ταινία προβλήθηκε στο νέο Πολιτιστικό Κέντρο της Αθήνας που ανήκει στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών και φιλοξενείται σε ένα εντυπωσιακό κτίριο πίσω από το Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς.

Οι τίτλοι των ταινιών και τα ονόματα των σκηνοθετών (Ξαβιέ Μποβουά, Πιερ Πάολο Παζολίνι, Αντρέι Ταρκόφσκι, αδελφοί Νταρντέν, Κριστιάν Μουνγκίου) που περιλαμβάνονται στον προγραμματισμό της Κινηματογραφικής Λέσχης καταδεικνύουν το στίγμα που θέλουν να δώσουν οι άνθρωποι του Πολιτιστικού Κέντρου της Αρχιεπισκοπής: το άνοιγμά της στους πολίτες της Αθήνας με ταινίες ποιότητας, που μπορούν να ψυχαγωγήσουν με την ακριβή σημασία του όρου. Δηλαδή, ταινίες που μπορούν να προσφέρουν δύο ευχάριστες ώρες υψηλής αισθητικής και να δώσουν ερεθίσματα για στοχασμό. Χαρακτηριστικά, στα μέσα Ιουνίου θα προβληθεί μια ταινία του Iνγκμαρ Μπέργκμαν, πιθανότατα «Η έβδομη σφραγίδα».

"Όπως ο 'Αντρέι Ρουμπλιώφ' του Ταρκόφσκι αναζητά την ομορφιά μέσα στη βία, έτσι και ο μοναχός Ανατόλι στο 'Νησί' αναζητά τη λύτρωση μέσα στην παγωμένη Λευκή Θάλασσα, σπάζοντας τον ζόφο του υλισμού".


Πιο συγκεκριμένα, η Κινηματογραφική Λέσχη οργανώνεται στο νεοκλασικό κτίριο του Πολιτιστικού Κέντρου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών στο Ρουφ (οδ. Μεγ. Βασιλείου 15, παράλληλος δρόμος πίσω από το κτίριο του Μουσείου Μπενάκη). Κάθε ταινία προλογίζεται από τον σκηνοθέτη και κληρικό της Αρχιεπισκοπής Αθηνών πατέρα Πέτρο Μινώπετρο και μετά την προβολή ακολουθεί ένας πρώτος σχολιασμός, ως αφορμή για συζήτηση με το κοινό, από τον πατέρα Πέτρο, τον διδάκτορα Θεολογίας και φιλόλογο Διονύσιο Σκλήρη και τον διευθυντή του Πολιτιστικού Κέντρου της Αρχιεπισκοπής πατέρα Βασίλειο Χριστοδούλου. Την τελευταία προβολή, της ταινία του Κριστιάν Μουνγκίου «Πίσω από τους λόφους», παρακολούθησαν περί τα 150 άτομα. «Στην επιλογή των ταινιών θέλουμε να συνδυάσουμε τον κλασικό κινηματογράφο με τους σύγχρονους νέους δημιουργούς», ανέφερε στην «Κ» ο πατέρας Πέτρος Μινώπετρος.

«Η ναρκισσιστική θεώρηση ότι όλος ο πολιτισμός εξαντλείται εντός των τειχών μας -των εκκλησιαστικών τειχών-, σαν να μην έχει κανείς άλλος τίποτα να πει και να προσφέρει, δίνει μια αίσθηση διαζυγίου της Εκκλησίας από τους έξωθεν των θυρών της φορείς πολιτισμού και μεταφέρει ένα κλίμα φοβικής άρνησης του διαλόγου, απροθυμίας συμπόρευσης, καχεκτικής μειονεξίας μας», τονίζει, μιλώντας στην «Κ», ο πατέρας Βασίλειος, διαφωνώντας με την άποψη ότι η Εκκλησία αρνείται τον διάλογο. Αντίθετα, η Εκκλησία επιθυμεί τον διάλογο, γεγονός που καταδεικνύεται και από τους στόχους του Πολιτιστικού Κέντρου. «Μέσα στο 2014 θα προγραμματίσουμε εκδηλώσεις με άξονα την ποίηση, τη λογοτεχνία, την τέχνη γενικά σε διάλογο με την Εκκλησία», αναφέρει. Συγκεκριμένα, προγραμματίζονται διήμερα εκδηλώσεων λόγου και μουσικής αφιερωμένα στον Ελύτη και τους Σκιαθίτες λογοτέχνες Παπαδιαμάντη και Μωραϊτίδη, με την ηγεσία του Πολιτιστικού Κέντρου να δείχνει τη διάθεσή της να εκπλήξει όσους μέχρι τώρα έχουν την πλάνη ότι οι εκδηλώσεις της Εκκλησίας είναι βαριές, μονότονες και... μονόχορδες.


Καλή συνέχεια

Παπα-Γιώργης Σκρέκας: Ο Εθνομάρτυρας που Σταυρώθηκε τη Μεγάλη Παρασκευή

  Η σταύρωση του παπα-Σκρέκα από τους κομμουνιστές.
 Ο παπα-Σκρέκας δεν ήταν ένας πολιτικός αντίπαλος· ήταν ένας «Χριστομίμητος Ποιμήν» . Η σταύρωσή του στο Νεραϊδοχώρι του Κόζιακα στις 11 Απριλίου 1947, την ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής, αποτελεί την κορύφωση ενός μαρτυρίου που ξεκίνησε από τη Μεγάρχη Τρικάλων. Μεγάλη Παρασκευή και ο ιερέας Γιώργος Σκρέκας, εφημέριος του χωριού Μεγάρχης Τρικάλων, σταυρώνεται από συμμορίτες αντάρτες. Τον σταύρωσαν επάνω σε ένα έλατο που είχε το σχήμα σταυρού. Του τρύπησαν τη δεξιά πλευρά με ξιφολόγχη και άνοιξαν πληγές στο μέτωπο του με περόνια. H Μεγάρχη είναι ένα από τα όμορφα και μεγάλα χωριά, (κάτοικοι 1301 κατά την απογραφή του 1951), του Νομού Τρικάλων. Έχει και αύτη την δική της τραγική ιστορία. Την ιστορία πού έγραψε με το αίμα του και την υπέρτατη θυσία του, στον Βωμό του καθήκοντος, ο Γεώργιος Παπά Σκρέκας, και παραμένει έκτοτε το αιώνιο σύμβολο ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΕΩΣ της Πατρίδος του. "Ο παπα-Σκρέκας στα Τρίκαλα και ο πατέρας Γιέρζυ στη...

Πνευματική Αντίσταση και το «Μαρτύριο του Αίματος»

Η πνευματική αντίσταση στον Κομμουνισμό.
Στην εκπομπή "από τέχνη σε τέχνη" που θα μεταδοθεί την Κυριακή 09/04/2017, ώρα (20:00) απο το ραδιόφωνο Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, 89.5 fm.
Ο σκηνοθέτης Ιερέας π. Πέτρος Μινώπετρος, συνομιλεί με την Ιωάννα Στουφή-Πουλημένου, αναπληρώτρια καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). 
Θέμα: η Θεία Λειτουργία, το Μαρτύριο, η Θυσία, η Εικόνα και ο Ναός. Εδώ και μια ιστορική φωτογραφία με οπλισμένους παπάδες.  Σκεφτείτε σε τι σημείο έφεραν οι κομμουνιστές τους ιερείς ώστε αυτοί να αναγκαστούν να πάρουν τα όπλα για να προστατευθούν. Η εκπομπή «Από Τέχνη σε Τέχνη» αναδεικνύει τη Θεία Λειτουργία ως μια πράξη ελευθερίας. Όταν ο παπα-Σκρέκας ή ο παπα-Γεράσης επέμεναν να λειτουργούν και να προστατεύουν το ποίμνιό τους από το «παιδομάζωμα» ή την αθεΐα, δεν ασκούσαν απλώς λατρευτικά καθήκοντα· ακύρωναν στην πράξη την προσπάθεια του κομμουνισμού να μετατρέψει τον άνθρωπο σε μια «βιολογική μηχανή» χωρίς ψυχή...

A. ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ-ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΩΝ

A. ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ ΒΡΑΒΕΙΟΝ ΝΟΜΠΕΛ 1970 Πτέρυγα Καρκονοπαθών ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΚΙΝΟΣ Το περίπτερο των καρκινοπαθών είχε το νούμερο 13. Ο Πάβελ Νικολάγεβιτς Ρουσάνωφ δεν ήταν προληπτικός Εξ' άλλου δεν υπήρχε περίπτωση να ήταν, αλλά ένιωσε κάποια απογοήτευση όταν διάβασε πάνω στο φύλλο εισόδου: περίπτερο 13... όπως και να έχει το πράγμα, τώρα πια δεν είχε πού αλλού να καταφύγει μέσα σ' ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση, παρά μόνο στο Νοσοκομείο.... ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΠΟΝΗΡΟΥΣ ..Ο Πάβελ Νικολάγιεβιτς γύρισε από την άλλη μεριά. Έβγαλε την πετσέτα πού είχε βάλει πάνω στο πρόσωπο του, αλλά και πάλι δεν υπήρχε μεσ ᾽ το θάλαμο απόλυτο σκοτάδι: από τον διάδρομο έμπαινε φώς, έφταναν οι θόρυβοι από τα πήγαινε-έλα κι από το σούρσιμο πού έκαναν οι κουβάδες και πτυελοδοχεία που μετακινούσαν. Δεν τον έπαιρνε ο ύπνος. Ο όγκος του πίεζε τον λαιμό του. Η καλομελετημένη, αρμονική και χρήσιμη ζωή του κινδύνευε να κοπεί απότομα στα δύο...