Η ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) κατά τις κρίσιμες δεκαετίες του 20ού αιώνα αναδεικνύει μια πορεία πλήρους ρήξης με τα εθνικά συμφέροντα και μια διαρκή ταύτιση με αυτό που χαρακτηρίζεται ως «βαλκανικός ή παγκόσμιος κομμουνιστικός ιμπεριαλισμός». Η πολιτική του δεν υπήρξε απλώς μια ιδεολογική διαφωνία, αλλά μια ενεργή υπονόμευση των εθνικών δικαίων, η οποία εκφράστηκε μέσα από την πλήρη υποταγή σε ξένα κέντρα αποφάσεων. Ήδη από τα χρόνια του Μεσοπολέμου, το κόμμα απέρριψε κατηγορηματικά τις θεμελιώδεις εθνικές διεκδικήσεις για τη Βόρεια Ήπειρο, τα Δωδεκάνησα και την Κύπρο. Υπό το πρίσμα της κομματικής γραμμής, οι διεκδικήσεις αυτές θεωρήθηκαν «ιμπεριαλιστική εξόρμηση» και «εξαπάτηση των μαζών». Χαρακτηριστική ήταν η στάση του απέναντι στο Κυπριακό: το 1929, το ΚΚΕ προέτρεπε τους Κυπρίους να αγωνιστούν ενάντια στην προοπτική της ένωσης με την Ελλάδα, προβάλλοντάς την ως υποταγή στον «ελληνικό ιμπεριαλισμό». Οι εθνικές παραχωρήσεις έλαβαν τον πιο ακραίο χαρακτήρ...
«Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΡΙΖΕΙ ΣΕ ΘΝΗΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΑΥΤΩΣ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΗ ΒΙΑΙΟΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΧΕΡΙ».