Θ. Δ. ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ
Ώς τήν Άλωση...
Ο τόπος μου είναι δικός μου καί τίποτα δε μπορεί
να τόν αλλαξει ῏τά βράχια του, καί τό γιαλό του,
καί τα κύματα μέ τό πυροφάνι, καί τά βουνά
μέ τίς ορθωμένες τους πλαγίες, ο τόπος μου είναι δικός μου
κι άς τρέχουν γύρο του γύπες καί μέσα του σκουλήκια.
Ο τόπος μου είναι δικός μου, κι άν τό θέλησα ή δέν τό θέλησα
εδώ είναι μια άλλη ιστορία, έπρεπε τάχα νά γεννηθώ εδώ
ή έπρεπε νά δώσω στά παιδιά μου μιά καινούργια πατρίδα,
νά πώ : πάμε νά φύγουμε πρίν πέσει η σκεπή καί μας πλακώσει
και μείνουμε η καταραμένη ράτσα, ερημόσπιτοι, σάν τίς νυχτερίδες,
αρνόντας τίς καρδίες μας ανήμπορα, ανάμεσα στούς ξένους, στά ξένα.
Αυτό είναι μία άλλη ιστορία, καί χαίρομαι πού δεν έτυχε σέ μένα
θά τύχει βέβαια κάποτε, όμως όχι στα χρόνια μας ...