Αν και πολλοί θεωρούν τον Χριστιανισμό και τον Κομμουνισμό ως δύο εκ διαμέτρου αντίθετες κοσμοθεωρίες, στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο συστήματα με ανατριχιαστική δομική συγγένεια που απλώς φορούν διαφορετικά προσωπεία. Ως συγγραφέας που εξετάζει τα βάθη αυτών των ιδεολογιών, το παρακάτω κείμενο αναλύει τις βασικές, επιφανειακές τους διαφορές—τις διαφορετικές δηλαδή μεθόδους και ορολογίες που χρησιμοποιούν για να πετύχουν τον ίδιο ακριβώς σκοπό.
Τα Δύο Πρόσωπα της Υποταγής: Οι Διαφορές Μεταξύ Σταυρού και Κόμματος
Όταν εξετάζουμε την ανατομία του Χριστιανισμού και του Κομμουνισμού, διαπιστώνουμε πως αν και ο τελικός στόχος παραμένει η πλήρης υποταγή της ανθρώπινης ψυχής, η "βιτρίνα" που χρησιμοποιούν διαφέρει ριζικά. Οι διαφορές τους εντοπίζονται κυρίως στα σύμβολα, τους πρωταγωνιστές και τον τρόπο με τον οποίο πλασάρουν την ουτοπία τους στο πλήθος.
1. Τα Κατασκευασμένα Είδωλα και τα Ιερά Κείμενα Η πρώτη βασική διαφορά εντοπίζεται στα πρόσωπα και τα κείμενα που θεοποιούνται. Εκεί που ο Χριστιανός αναγνωρίζει ως απόλυτη αυθεντία τον Χριστό, ο Κομμουνιστής αντικρίζει τον Μαρξ. Αντίστοιχα, τα ιερά τους εγχειρίδια διαφέρουν: ο Χριστιανισμός στηρίζεται στο δόγμα της «Αγίας Γραφής», ενώ η μαρξιστική ιδεολογία χρίει ως αλάνθαστο ιερό βιβλίο το «Κεφάλαιο». Ακόμα και η δομή της εξουσίας διαφοροποιείται εννοιολογικά. Στη θρησκευτική πλευρά κυριαρχεί η άυλη αλάνθαστη Τριάδα (Πατέρας, Υιός, Άγιο Πνεύμα), ενώ στην πολιτική πλευρά η αντίστοιχη τριάδα λαμβάνει σάρκα και οστά στα πρόσωπα των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν.
2. Η Τοποθεσία της Ουτοπίας Και τα δύο συστήματα εμπορεύονται την ελπίδα, αλλά τοποθετούν την ευτυχία σε διαφορετικό σκηνικό. Η χριστιανική υπόσχεση προσφέρει μακαριότητα σε έναν άυλο, Μετά Θάνατον Παράδεισο. Στον αντίποδα, ο Κομμουνισμός υπόσχεται μια γήινη ουτοπία, την Αταξική Κοινωνία, η οποία λειτουργεί ως αντικατοπτρισμός—πάντα έρχεται, αλλά ποτέ δεν φτάνει. Και στις δύο περιπτώσεις, η παρούσα μιζέρια δικαιολογείται, είτε για τον «δούλο» του Θεού είτε για τον «προλετάριο» του Κόμματος.
3. Η Έκφραση της Πτωματολατρίας Η ανάγκη για υλική λατρεία εκφράζεται με μακάβρια, αλλά διαφορετικά μέσα. Οι Χριστιανοί εστιάζουν στην προσκύνηση των λειψάνων—συγκεκριμένα κρανίων και οστών «αγίων». Οι Κομμουνιστές, από την άλλη πλευρά, προχωρούν στην απόλυτη ταρίχευση των ηγετών τους, μετατρέποντας πρόσωπα όπως ο Λένιν σε επιβλητικά εκθέματα μέσα σε τεράστια Μαυσωλεία, ώστε η αυθεντία να εμπνέει τρόμο ακόμα και ως πτώμα.
4. Η Ορολογία της Ισοπέδωσης Ενώ ο κοινός εχθρός είναι η προσωπική ελευθερία, η ορολογία για τη μάζα διαφέρει. Ο Χριστιανισμός θέλει να μαντρώσει τους πιστούς μετατρέποντάς τους σε υπάκουο «ποίμνιο» και «πρόβατα» υπό τις διαταγές ενός «αρχιμανδρίτη». Αντιθέτως, ο Κομμουνισμός δεν μιλάει για ποίμνιο, αλλά επιβάλλει τη βίαιη συνένωση της μάζας των «Προλετάριων», επιδιώκοντας μια πολιτιστική ισοπέδωση ενάντια στη μοναδικότητα του ατόμου.
Συμπέρασμα Σε τελική ανάλυση, οι διαφορές τους είναι απλώς επιφανειακές. Είτε η καθυπόταξη έρχεται μέσω ενός θρησκευτικού «θυμιατού» είτε επιβάλλεται μέσω του πολιτικού «σφυροδρέπανου», ο στόχος είναι η δημιουργία μιας ομοιογενούς σκόνης ανθρώπων. Ο Σταυρός και το Κόμμα, παρά τα διαφορετικά τους ονόματα και σύμβολα, παραμένουν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που επιχειρεί να απαλλοτριώσει την ανθρώπινη ελευθερία.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου