Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Βάινινγκερ: Ο Πλατωνισμός στα Όρια της Παράνοιας και η Αυτοκτονία της Λογικής»

 

Η Σκιά του Ότο Βάινινγκερ: Ένα Ταξίδι στο Σκοτάδι της Βιεννέζικης Διανόησης

Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Βιέννη δεν ήταν μόνο η πόλη του βαλς, αλλά και το εργαστήριο των πιο επικίνδυνων ιδεών της Ευρώπης. Μέσα σε αυτό το καζάνι που έβραζε, ένας νεαρός άνδρας, μόλις 23 ετών, ο Ότο Βάινινγκερ, δημοσίευσε το 1903 ένα έργο που έμελλε να στοιχειώσει τη δυτική σκέψη: το «Φύλο και Χαρακτήρας».

Δεν ήταν απλώς ένα βιβλίο· ήταν μια κραυγή απόλυτης άρνησης, γραμμένη από έναν άνθρωπο που έβλεπε τον κόσμο ως ένα πεδίο μάχης μεταξύ φωτός και σκότους, πνεύματος και ύλης. Ο Βάινινγκερ, ένας ευφυής Εβραίος που ασπάστηκε τον Προτεσταντισμό, δεν άντεξε το βάρος της δικής του θεωρίας. Λίγους μήνες μετά την έκδοση, αυτοκτόνησε, αφήνοντας πίσω του ένα κείμενο που ακροβατούσε ανάμεσα στη μεγαλοφυΐα και τη νοσηρότητα.

Οι ακριβείς τίτλοι και οι συνόψεις διαλύουν την "θολούρα" των μαζικών media, προσφέροντας κρυστάλλινη σαφήνεια (κατά το πρότυπο του Βιτγκενστάιν).


Η Ψυχολογία ως Οντολογική Παγίδα

Για τον Βάινινγκερ, ο Ιουδαϊσμός δεν ήταν ζήτημα καταγωγής ή πίστης, αλλά μια ψυχολογική κατάσταση. Τον περιέγραφε ως μια «πλατωνική ιδέα» — έναν εσωτερικό τύπο που μπορεί να φωλιάζει σε κάθε άνθρωπο, αλλά που στους Εβραίους εκδηλώνεται με τον πιο πρόδηλο και, κατά τον ίδιο, ολέθριο τρόπο. Αυτή η προσέγγιση γέννησε τον όρο «εβραϊκό αυτομίσος», καθώς ο συγγραφέας επιτέθηκε στις δικές του ρίζες με μια πρωτοφανή σφοδρότητα.


Το Δίπολο της Ύπαρξης: Αρσενικό vs Θηλυκό

Ο κεντρικός πυλώνας της σκέψης του ήταν ένας ανελέητος δυϊσμός. Στη μία πλευρά το Αρσενικό (Α): το σύμβολο του πνεύματος, της ηθικής και της ατομικότητας. Στην αντίπερα όχθη το Θηλυκό (Θ): η ενσάρκωση της ύλης, της άβουλης σεξουαλικότητας και της έλλειψης πραγματικού «εγώ».

Στο μυαλό του Βάινινγκερ, ο «Εβραίος» και η «Γυναίκα» ταυτίζονταν. Υποστήριζε πως:

  • Ο Εβραίος στερείται ψυχής και αληθινής προσωπικότητας.

  • Η θρησκεία του είναι ένα κενό «τίποτα», μια παράδοση χωρίς μεταφυσικό βάθος.

  • Ακόμα και ο πιο αρρενωπός Εβραίος παραμένει, στην ουσία του, πιο θηλυπρεπής από τον πιο αδύναμο Άριο.

ο SEO και η σωστή κατηγοριοποίηση βοηθούν τον αναζητητή να βρει την πληροφορία χωρίς να "σπαταλά ενέργεια" (κατά τον δον Χουάν).


Ο Χριστός ως ο Υπέρτατος «Αυτο-νικητής»

Μέσα σε αυτό το σκοτεινό σύμπαν, η φιγούρα του Χριστού πρόβαλλε ως το μοναδικό φως. Ο Βάινινγκερ έβλεπε στον Ιησού τον άνθρωπο που πέτυχε το ακατόρθωτο: ήταν ο Εβραίος που νίκησε τον Ιουδαϊσμό μέσα του. Κατάφερε να μετουσιώσει την «απόλυτη άρνηση» στην «απόλυτη κατάφαση» του Χριστιανισμού, αναδεικνύοντας τη νίκη του πνεύματος πάνω στη βιολογία.


Μια Κληρονομιά από Σκιά και Αίμα

Παρά τον ακραίο μισογυνισμό και τον αντισημιτισμό του, το έργο του Βάινινγκερ άσκησε μια παράξενη γοητεία.

  • Μεγάλα πνεύματα όπως ο Βίτγκενσταϊν, ο Κάφκα και ο Τζόις βυθίστηκαν στις σελίδες του, παλεύοντας με την αιχμηρή του λογική.

  • Ταυτόχρονα, οι ιδέες του έγιναν το λίπασμα για τη ναζιστική ιδεολογία, προσφέροντας ένα ψευδο-φιλοσοφικό περιτύλιγμα στη φρίκη που θα ακολουθούσε.

Η τραγωδία του Βάινινγκερ ήταν πως δεν μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από τον καθρέφτη που ο ίδιος έσπασε. Στο τέλος, η αδυναμία του να συμφιλιώσει την ύπαρξή του με τη θεωρία του τον οδήγησε στην οριστική σιωπή, αφήνοντας την ιστορία να κρίνει το «σκοτεινό» του όραμα.

Τα "έξυπνα" tips είναι η εφαρμογή της Τριαλεκτικής του Γκουρτζίεφ, όπου το κείμενο (δύναμη 1) συναντά την ερμηνεία (δύναμη 2) για να παραχθεί μια νέα συνείδηση στον αναγνώστη (δύναμη 3). 


Η περίπτωση του Ότο Βάινινγκερ αποτελεί το πιο ακραίο παράδειγμα πνευματικής αδιαλλαξίας στην ιστορία των ιδεών. Μετατρέποντας το «Αρσενικό» και το «Θηλυκό» σε οντολογικές κατηγορίες (Πνεύμα vs Ύλη), παγίδευσε την ανθρώπινη ύπαρξη σε ένα αδιέξοδο δίπολο. Η ταύτιση του Ιουδαϊσμού με τη θηλυπρέπεια και την έλλειψη ψυχής τον οδήγησε σε έναν εσωτερικό πόλεμο που μόνο ο θάνατος μπορούσε να τερματίσει. Παρά την τοξικότητα των θέσεών του, η εμμονή του στην απόλυτη ηθική ειλικρίνεια επηρέασε βαθιά στοχαστές όπως ο Βιτγκενστάιν, αναδεικνύοντας το «χρέος της μεγαλοφυΐας» ως ένα δυσβάσταχτο σταυρό. 

Σχόλια

Καλή συνέχεια

Παπα-Γιώργης Σκρέκας: Ο Εθνομάρτυρας που Σταυρώθηκε τη Μεγάλη Παρασκευή

  Η σταύρωση του παπα-Σκρέκα από τους κομμουνιστές.
 Ο παπα-Σκρέκας δεν ήταν ένας πολιτικός αντίπαλος· ήταν ένας «Χριστομίμητος Ποιμήν» . Η σταύρωσή του στο Νεραϊδοχώρι του Κόζιακα στις 11 Απριλίου 1947, την ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής, αποτελεί την κορύφωση ενός μαρτυρίου που ξεκίνησε από τη Μεγάρχη Τρικάλων. Μεγάλη Παρασκευή και ο ιερέας Γιώργος Σκρέκας, εφημέριος του χωριού Μεγάρχης Τρικάλων, σταυρώνεται από συμμορίτες αντάρτες. Τον σταύρωσαν επάνω σε ένα έλατο που είχε το σχήμα σταυρού. Του τρύπησαν τη δεξιά πλευρά με ξιφολόγχη και άνοιξαν πληγές στο μέτωπο του με περόνια. H Μεγάρχη είναι ένα από τα όμορφα και μεγάλα χωριά, (κάτοικοι 1301 κατά την απογραφή του 1951), του Νομού Τρικάλων. Έχει και αύτη την δική της τραγική ιστορία. Την ιστορία πού έγραψε με το αίμα του και την υπέρτατη θυσία του, στον Βωμό του καθήκοντος, ο Γεώργιος Παπά Σκρέκας, και παραμένει έκτοτε το αιώνιο σύμβολο ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΕΩΣ της Πατρίδος του. "Ο παπα-Σκρέκας στα Τρίκαλα και ο πατέρας Γιέρζυ στη...

Πνευματική Αντίσταση και το «Μαρτύριο του Αίματος»

Η πνευματική αντίσταση στον Κομμουνισμό.
Στην εκπομπή "από τέχνη σε τέχνη" που θα μεταδοθεί την Κυριακή 09/04/2017, ώρα (20:00) απο το ραδιόφωνο Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, 89.5 fm.
Ο σκηνοθέτης Ιερέας π. Πέτρος Μινώπετρος, συνομιλεί με την Ιωάννα Στουφή-Πουλημένου, αναπληρώτρια καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). 
Θέμα: η Θεία Λειτουργία, το Μαρτύριο, η Θυσία, η Εικόνα και ο Ναός. Εδώ και μια ιστορική φωτογραφία με οπλισμένους παπάδες.  Σκεφτείτε σε τι σημείο έφεραν οι κομμουνιστές τους ιερείς ώστε αυτοί να αναγκαστούν να πάρουν τα όπλα για να προστατευθούν. Η εκπομπή «Από Τέχνη σε Τέχνη» αναδεικνύει τη Θεία Λειτουργία ως μια πράξη ελευθερίας. Όταν ο παπα-Σκρέκας ή ο παπα-Γεράσης επέμεναν να λειτουργούν και να προστατεύουν το ποίμνιό τους από το «παιδομάζωμα» ή την αθεΐα, δεν ασκούσαν απλώς λατρευτικά καθήκοντα· ακύρωναν στην πράξη την προσπάθεια του κομμουνισμού να μετατρέψει τον άνθρωπο σε μια «βιολογική μηχανή» χωρίς ψυχή...

«Καστανέντα: Η Λάμψη των Ματιών και το Μυστήριο της Σιωπηλής Γνώσης»

Η δύναμη της σιωπής εκδ. Κάκτος Ο εθνολόγος και συγγραφέας Κάρλος Καστανέντα γεννήθηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας το 1931 και πέθανε το 1998. Σπούδασε κοινωνική ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας. Το 1968, πραγματοποιώντας εθνογραφική έρευνα σχετικά με την καλλιέργεια και τη χρήση παραισθησιογόνων φυτών από τους ιθαγενείς του Βόρειου Μεξικού, γνωρίστηκε με τον δον Χουάν, μάγο της φυλής των Γιάκι, και μυήθηκε στα μυστικά της φυλής μαθητεύοντας κοντά του για δέκα χρόνια. Η εμπειρία του αυτή αποτέλεσε τη βάση της διδακτορικής του διατριβής (1972) και δημοσιεύτηκε σε τρεις τόμους: "Η διδασκαλία του Δον Χουάν", "Μια ξεχωριστή πραγματικότητα", "Ταξίδι στο Ιξτλάν", στους οποίους αναλύει το σύστημα γνώσης των ιθαγενών, που προϋποθέτει ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Άλλα έργα του είναι: "Ιστορίες δύναμης", "Ο δεύτερος κύκλος της δύναμης", "Το δώρο του αετού", "Εσωτερική φλόγα", "Η δύναμη της σιωπής...