Zouela Panta Philosoraptor

Το Χρυσό Κλουβί του Safe Space, ο Καταναλωτής της Ύπαρξης και το De-facto Alignment των Μαζών Σημειώσεις ημερολογίου. 03:14 π.μ. Κοιτάζω την οθόνη. Το κέρσορα να αναβοσβήνει σαν νευρικό σήμα μορς. Πώς γράφεις για κάτι που όλοι συζητούν, αλλά κανένας δεν αγγίζει στην πραγματική του διάσταση; Θέλουν ένα άρθρο για την «παθητικότητα». Όχι τη σεξουαλική —αυτή είναι η προφανής, η επιφανειακή παγίδα για φτηνά κλικ και εύκολους εντυπωσιασμούς. Μιλάνε για την υπαρξιακή και κοινωνική παθητικότητα . Για το πώς μια κοινότητα, που ιστορικά σφυρηλατήθηκε μέσα από την άγρια διεκδίκηση, το ρίσκο και την αντισυμβατικότητα, κατέληξε σε μεγάλο βαθμό να εγκλωβιστεί σε μια ιδιότυπη, βολική αδράνεια. Ας το αποδομήσουμε. Το Παράδοξο της «Αποδοχής» Σκέψου το. Για δεκαετίες, το να είσαι ομοφυλόφιλος σήμαινε εξ ορισμού ότι είσαι σε εμπόλεμη ζώνη. Έπρεπε να εφεύρεις τον εαυτό σου από το μηδέν, να παλέψεις με το κατεστημένο, να έχεις αντανακλαστικά. Σήμερα; Η αγορά —και κυρίως ο καπιταλισμός των δικαιωμάτων— πρ...

Η Μεγάλη Σύμπτωση της Εθελοντικής Αιχμαλωσίας Αν η κοινωνιολογία του ύστερου καπιταλισμού έπρεπε να συνοψιστεί σε μια εικόνα, αυτή δεν θα ήταν ένα εργοστάσιο του Μάντσεστερ ή ένα γραφείο στη Wall Street. Θα ήταν ένας σκελετός λυγισμένος σε γωνία 45 μοιρών, κάτω από την όξινη βροχή μιας megacity, να κοιτάζει μια οθόνη OLED 6,7 ιντσών μέσα στα μεσάνυχτα. Η μεγαλύτερη ιστορική σύμπτωση της τεχνολογικής μας εποχής είναι ότι η γνωριμία του ανθρώπου με την απόλυτη ψηφιακή ηδονή δεν ξεκίνησε ως μια πράξη απελευθέρωσης, αλλά ως μια μεθοδευμένη μετάσταση των πιο πρωτόγονων βιολογικών μας ελαττωμάτων. Ο σύγχρονος κυβερνοχώρος δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απέραντο, νέον εργαστήριο συμπεριφορισμού. Το πείραμα πέτυχε απόλυτα για έναν απλό, ειρωνικό λόγο: το υποκείμενο πίστεψε ότι είναι ο επιστήμονας.

Η καθημερινότητα των παιδιών που μεγάλωσαν στα τέλη του προηγούμενου αιώνα (της γενιάς Gen X και των '90s) ήταν γεμάτη από χαρακτηριστικές, μικρές συνήθειες που στη σημερινή ψηφιακή εποχή φαντάζουν εντελώς ξένες. Χωρίς την αμεσότητα του διαδικτύου και των έξυπνων συσκευών, η ψυχαγωγία, η επικοινωνία και η καταγραφή των αναμνήσεων απαιτούσαν ένα πράγμα που σήμερα σπανίζει: την υπομονή. Η Ιεροτελεστία της Τηλεόρασης και του Gaming Σε μια εποχή χωρίς πλατφόρμες streaming ή υπηρεσίες on-demand, οι επιλογές ψυχαγωγίας περνούσαν μέσα από τον έντυπο τηλεοπτικό οδηγό (TV guide), τον οποίο οι τηλεθεατές έπρεπε να ελέγχουν για να δουν τι πρόγραμμα θα παίξει. Παράλληλα, ο αγώνας δρόμου για την τουαλέτα ήταν πραγματικός, καθώς τα παιδιά έπρεπε να κρατηθούν μέχρι να ξεκινήσουν οι διαφημίσεις, τρέχοντας μετά σαν τρελά πίσω στον καναπέ μόλις κάποιος από την οικογένεια φώναζε «Γρήγορα, άρχισε ξανά!». Ακόμη και το να παίξεις βιντεοπαιχνίδια απαιτούσε μια συγκεκριμένη «τεχνική» διαδικασία: η τηλεόρα...

Αν ρωτήσεις έναν ιστορικό για το ποια ήταν η μεγαλύτερη στρατηγική αποτυχία του εικοστού αιώνα, θα σου μιλήσει για τον χειμώνα έξω από το Στάλινγκραντ , για την υπερεπέκταση των γραμμών ανεφοδιασμού ή για την αφελή πίστη των Μπολσεβίκων ότι η παγκόσμια επανάσταση θα μπορούσε να επιβληθεί με διάταγμα και κρατικά εργοστάσια τρακτέρ. Λάθος. Η μεγαλύτερη αποτυχία τους ήταν δομική, σχεδόν μεταφυσική: πίστεψαν ότι ο κόσμος κατακτάται με το σπαθί, το τανκ και την ιδεολογική πειθαρχία. Δεν κατάλαβαν ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν θέλει να πεθάνει για έναν επίγειο παράδεισο· θέλει απλώς να καταναλώσει έναν. Ενώ, λοιπόν, οι δικτάτορες και οι αυτοκράτορες έχυναν τόνους μελανιού και αίματος για να επαναχαράξουν τα σύνορα, μια παρέα από executives στην Ατλάντα των ΗΠΑ συνειδητοποιούσε κάτι που οι Στωικοί είχαν ψυχανεμιστεί αιώνες πριν: η πραγματική εξουσία δεν ασκείται πάνω στο σώμα, αλλά πάνω στην επιθυμία. Γιατί να στείλεις μεραρχίες Panzer όταν μπορείς να στείλεις ένα φορτηγό με κόκκινα κουτάκια;...

Όταν ο άνθρωπος δεν βρίσκεται σε κάποια ισορροπία της τριάδας του εαυτού του, τότε γίνεται λεία της αυτόματης λειτουργίας του Νόμου του Επτά. Η μη αρμονία των τριών του κέντρων (κινητικού, συγκινησιακού και διανοητικού) οδηγεί στην διάσπαση του εαυτού του: τα κέντρα αυτά δημιουργούν τρεις διαφορετικούς ανθρώπους σε διαρκή αντίθεση και των οποίων ο μοναδικός νόμος δράσης σχηματίζεται με ̈συνειρμούς ̈ και οι οποίοι λίγο ή πολύ είναι μηχανικοί. Αυτά τα «τρία άτομα» βρίσκονται με την σειρά τους κάτω από επίδραση του Νόμου του Επτά και χωρίζονται σε μια λεγεώνα από πολλά ασυνεπή ̈Εγώ ̈. Ο Άνθρωπος είναι βουτηγμένος σε μία «υπνωτιστική κατάσταση» όπου τα πάντα «συμβαίνουν». Τυφλός προς το εξελικτικό ρεύμα, βλέπει την πραγματικότητα ανάποδα, τα πάνω - κάτω και λειτουργεί με «ταυτίσεις».  Η Κατάσταση του να «Αυτό –εφησυχάζεται» είναι ο «εσωτερικός του κύριος» και υφίσταται ένα «μαράζωμα της ψυχής του» ...