1917: Η Χειραφέτηση ως "Κερκόπορτα" του Τρόμου και η Ταύτιση του Σταυρού με την Εκδίκηση

 

Η ιστορία συχνά επιλέγει να γκρεμίζει τείχη με την ορμή ενός τυφώνα, αφήνοντας πίσω της ερείπια εκεί που κάποτε υπήρχαν θεμέλια αιώνων. Τον Μάρτιο του 1917, το πέπλο της ανισότητας που κάλυπτε τη Ρωσία για 123 ολόκληρα χρόνια σκίστηκε στα δύο. Με μια μονοκοντυλιά της Προσωρινής Κυβέρνησης, η διαβόητη «Ζώνη Εγκατάστασης» έπαψε να υφίσταται και οι αλυσίδες της θρησκευτικής και εθνοτικής καταγωγής έλιωσαν μέσα στη φωτιά της επανάστασης. Για πολλούς, αυτή ήταν η δική τους «Δεύτερη Έξοδος από την Αίγυπτο», ένας λυτρωτικός σταθμός που υποσχόταν το φως της ισοτιμίας μετά από έναν αιώνα σκιών, όπου οι πύλες των πανεπιστημίων, των κρατικών αξιωμάτων και του στρατού άνοιξαν επιτέλους για εκείνους που η ιστορία κρατούσε στο περιθώριο.

Όμως, κάθε λύτρωση φέρει μέσα της το σπόρο μιας νέας, αδυσώπητης σύγκρουσης. Ενώ το νομικό πλαίσιο άλλαζε ακαριαία, στο εσωτερικό της εβραϊκής ψυχής ξέσπασε μια αόρατη θύελλα. Οι πρεσβύτεροι, οι άνθρωποι της πίστης και του Νόμου, κοιτούσαν τη νέα εποχή με μάτια γεμάτα καχυποψία και αμηχανία, καθώς στην πτώση του Τσάρου δεν έβλεπαν μόνο την ελευθερία, αλλά και την ανάδυση μιας άθεης αναρχίας που απειλούσε να καταπιεί τη νεολαία τους. Φοβούνταν πως η απελευθέρωση του σώματος θα οδηγούσε στην υποδούλωση του πνεύματος σε ξένα, υλιστικά είδωλα. Στην αντίπερα όχθη, η νεολαία, αποκομμένη από τη συναγωγή και γοητευμένη από το όραμα μιας παγκόσμιας αδελφοσύνης, προσχώρησε μαζικά στις τάξεις των Μπολσεβίκων, βλέποντας σε αυτούς τους πιο σκληρούς υπερασπιστές της νέας τους ζωής.

Στους δρόμους της Ρωσίας, η εικόνα είχε αλλάξει δραματικά και η ξαφνική εμφάνιση Εβραίων σε θέσεις κυριαρχίας προκάλεσε έναν υπόκωφο σεισμό στη λαϊκή συνείδηση. Η ρωσική κοινωνία, εμποτισμένη για γενιές με προκαταλήψεις, αδυνατούσε να συνηθίσει το νέο αυτό θέαμα. Στις ατελείωτες ουρές για ένα κομμάτι ψωμί, ο ψίθυρος έγινε κραυγή και η δυσαρέσκεια των μαζών αναζήτησε έναν γνώριμο αποδιοπομπαίο τράγο. Οι παλιές κατηγορίες για την τοκογλυφία, που ιστορικά χρησιμοποιούνταν για να δαιμονοποιήσουν την εβραϊκή παρουσία στην οικονομία, μεταλλάχθηκαν τώρα σε πολιτικό δηλητήριο. Οι φήμες για κρυμμένα αποθέματα τροφίμων και «εβραϊκή συνωμοσία» άρχισαν να κυκλοφορούν στις πεινασμένες γειτονιές, ενώ το σύνθημα για την εξόντωσή τους αντηχούσε πλέον ως καθημερινή επωδός της απόγνωσης.

Η τραγωδία κορυφώθηκε όταν ο Μπολσεβικισμός ταυτίστηκε στα μάτια του απλού λαού με τον Ιουδαϊσμό. Όταν το νέο καθεστώς άρχισε την άγρια καταστολή και τη βεβήλωση των ορθόδοξων ναών, πολλοί είδαν στις πράξεις αυτές μια μορφή ιστορικής εκδίκησης. Στον ζόφο του Εμφυλίου Πολέμου, η αντεπανάσταση μετέτρεψε την υποψία σε γενοκτονία. Ολόκληρος ο εβραϊκός πληθυσμός στοχοποιήθηκε ως φιλο-επαναστατικός, και στις πεδιάδες της Ουκρανίας, υπό το βλέμμα του Λευκού Στρατού και των συμμοριών του Πετλιούρα, η γη ποτίστηκε με το αίμα ανηλεών πογκρόμ. Η χειραφέτηση του 1917, ενώ ξεκίνησε ως ένας θρίαμβος του δικαίου, κατέληξε να σφραγιστεί με μια ανεξίτηλη κόκκινη βούλα, προμηνύοντας τις σκοτεινές δεκαετίες που θα ακολουθούσαν σε έναν αδυσώπητο κύκλο βίας και φανατισμού.