Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

«Βιτγκενστάιν και Weininger: Η Τραγωδία της Τελειότητας και το Χρέος προς το "Είναι"»

RAY MONK ΛΟΥΝΤΒΙΧ ΒΙΤΓΚΕΝΣΤΑΪΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑΣ 1:ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΣΡΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ <<Γιατί να λέει κανείς την αλήθεια, όταν τον συμφέρει το ψέμα;>>. ... Το βιβλίο αποτελείτε από δύο μέρη: το <<βιολογικο-ψυχολογικό>> και το <<νοητικό-φιλοσοφικό>>. Στο πρώτο ο Weininger προσπαθει να αποδείξει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι βιολογικώς αμφισεξουαλικοί, είναι μίγμα αρσενικού και θηλυκού. Μόνο οι ανάλογίες δημιουργούν τη διάκριση και έτσι εξηγεί και την ύπαρξη των ομοφυλοφίλων, οι οποίοι είναι είτε θηλυκοί άνδρες είτε αρσενικές γυναίκες. Το επιστημονικό μέρος του βιβλίου τελειώνει με ένα κεφάλαιο για τις <<Χειραφετημένες γυναίκες>>, όπου ο Weininger κάνει χρήση θεωρείας πέρι αμφισεξουαλικότητας για να στραφεί κατά του φεμινιστικού κινήματος: <<Οι απαιτήσεις της γυναίκας για απελευθέρωση και οι προσπάθειες της γι' αυτήν είναι ευθέως ανάλογες της δόσης ανδρισμού που κουβαλάει μέσα της>>, υποστηρίζει. Οι γυναίκες αυτές είναι ...

ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΩΝ - A. ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ - ΒΡΑΒΕΙΟΝ ΝΟΜΠΕΛ 1970

A. ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ Πτέρυγα Καρκονοπαθών ΒΡΑΒΕΙΟΝ ΝΟΜΠΕΛ 1970 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΚΙΝΟΣ Το περίπτερο των καρκινοπαθών είχε το νούμερο 13. Ο Πάβελ Νικολάγεβιτς Ρουσάνωφ δεν ήταν προληπτικός Εξ' άλλου δεν υπήρχε περίπτωση να ήταν, αλλά ένιωσε κάποια απογοήτευση όταν διάβασε πάνω στο φύλλο εισόδου: περίπτερο 13... όπως και να έχει το πράγμα, τώρα πια δεν είχε πού αλλού να καταφύγει μέσα σ' ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση, παρά μόνο στο Νοσοκομείο.... ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΠΟΝΗΡΟΥΣ ..Ο Πάβελ Νικολάγιεβιτς γύρισε από την άλλη μεριά. Έβγαλε την πετσέτα πού είχε βάλει πάνω στο πρόσωπο του, αλλά και πάλι δεν υπήρχε μεσ ᾽ το θάλαμο απόλυτο σκοτάδι: από τον διάδρομο έμπαινε φώς, έφταναν οι θόρυβοι από τα πήγαινε-έλα κι από το σούρσιμο πού έκαναν οι κουβάδες και πτυελοδοχεία που μετακινούσαν. Δεν τον έπαιρνε ο ύπνος. Ο όγκος του πίεζε τον λαιμό του. Η καλομελετημένη, αρμονική και χρήσιμη ζωή του κινδύνευε να κοπεί απότομα στα δύο. Λυπόταν...