Η εκπομπή «Από Τέχνη σε Τέχνη» του π. Πέτρου Μινώπετρου (89.5 FM) προσφέρει ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό στο σινεμά της Αντιγνώσης, εκεί όπου η καλλιτεχνική συνείδηση συγκρούεται με το Hardware του ολοκληρωτισμού. Στο Zouela Panta, αυτή η φιλμογραφία αναλύεται ως η ύστατη προσπάθεια του Προσώπου να παραμείνει «ξύπνιο» μέσα στον εφιάλτη της Μηχανικότητας.
Μάης 1968. Οραματα και φαντάσματα.
Στην εκπομπή "από τέχνη σε τέχνη" που θα μεταδοθεί την Κυριακή 30/4/2017, ώρα (20:00) απο το ραδιόφωνο Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, 89.5 fm.
Ο σκηνοθέτης Ιερέας π. Πέτρος Μινώπετρος παρουσιάζει με αφορμή το πραξικόπημα του Οκτωβρη και το Μάη του '68, τις ταινίες:Δαιμονισμένοι
Το 1870 μια ομάδα μηδενιστών επαναστατών που έρχονται από την Ελβετία στη Ρωσία, αποφασίζουν να σκοτώσουν ένα μέλος τους, που θέλει ν' αποσκιρτήσει, για να διαφυλάξουν τη συνοχή της ομάδας. Μεταφορά στην οθόνη των ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΩΝ του Ντοστογιέφσκι.
Άνθρωπος από Σίδερο
Ένας τηλερεπόρτερ στέλνεται στο Γκντανσκ με μια ξεκάθαρη, αλλά βρώμικη εντολή: να καλύψει την απεργία των εργατών στα ναυπηγεία και να «ράψει ένα κοστούμι» —να φτιάξει έναν καταδικαστικό φάκελο— για έναν από τους πρωτεργάτες της εξέγερσης.
Μέσα από τη ματιά του, ξετυλίγεται ένα καυτό πολιτικό θρίλερ, δοσμένο με σπάνια σαφήνεια, τόλμη και αφοπλιστική ειλικρίνεια. Μια συγκλονιστική ανατομή της κρατικής προπαγάνδας, της εργατικής συνείδησης και της προσωπικής ηθικής, που τιμήθηκε δίκαια με το Μέγα Βραβείο (Χρυσό Φοίνικα) στο Φεστιβάλ των Καννών.
Μια νεαρή, φιλόδοξη φοιτήτρια κινηματογράφου επιλέγει για τη διπλωματική της εργασία ένα «ασφαλές» θέμα: την ιστορία ενός παρασημοφορημένου, σταχανοβίτη εργάτη των '50s. Σκάβοντας όμως κάτω από το επίσημο κρατικό αφήγημα, έρχεται αντιμέτωπη με ένα σκοτεινό, περίπλοκο και προβληματικό παρελθόν που η εξουσία προσπάθησε να θάψει.
Μια βαθιά τολμηρή ταινία-τομή γύρω από τα τραύματα της σταλινικής περιόδου, που αποτυπώνει αριστουργηματικά τη μετωπική σύγκρουση της οργισμένης νέας γενιάς με το συμβιβασμένο κατεστημένο του παρελθόντος. Ένα κορυφαίο πολιτικό σινεμά που κέρδισε το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ των Καννών.
Στάχτες και Διαμάντια του Αντρέι Βάιντα
Τις τελευταίες ώρες του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, η Πολωνία δεν απελευθερώνεται απλώς· αλλάζει δυνάστη. Μέσα σε αυτό το χάος, ένας νεαρός παρτιζάνος, μέλος της εθνικιστικής αντίστασης, παίρνει την εντολή να εκτελέσει έναν κομμουνιστή ηγέτη.
Με μια καθηλωτική, μπαρόκ αισθητική και ακαταμάχητη νουάρ ατμόσφαιρα, ο Αντρέι Βάιντα αποτυπώνει αριστουργηματικά την απόλυτη ιδεολογική σύγχυση, το υπαρξιακό αδιέξοδο και τη χαμένη αθωότητα της γενιάς του πολέμου. Ένα συγκλονιστικό, διαχρονικό δράμα, που δικαίως χαρακτηρίζεται ως η κορυφαία δημιουργία στην καριέρα του μεγάλου Πολωνού σκηνοθέτη.
Δαντόν Αντρέι Βάιντα
Βασισμένο στο θεατρικό έργο «Υπόθεση Δαντών» της Στανισλάβα Πρζιμπισέφσκα, το φιλμ ανατομεί τη μετωπική, αδυσώπητη σύγκρουση ανάμεσα στον χαρισματικό λαϊκό ηγέτη Δαντών και τον άκαμπτο, δογματικό Ροβεσπιέρο, καθώς η Γαλλική Επανάσταση βυθίζεται στην Τρομοκρατία.
Ο Αντρέι Βάιντα στήνει ένα συγκλονιστικό πολιτικό ψυχόδραμα για τη φύση της εξουσίας και τη διαφθορά των ιδανικών. Πίσω από τα ιστορικά κοστούμια της γαλλικής εξέγερσης, ο σκηνοθέτης κλείνει πονηρά το μάτι στον θεατή, σχεδιάζοντας έναν ευθύ, καίριο παραλληλισμό με την πολιτική ασφυξία και το καθεστώς της σύγχρονης Πολωνίας της εποχής του.
Κατύν του Αντρεϊ Βάϊντα
Στη δίνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η αποκάλυψη ενός μαζικού τάφου με τα πτώματα 22.000 Πολωνών αξιωματικών στο δάσος του Κατίν πυροδοτεί έναν αδίστακτο πόλεμο προπαγάνδας. Οι Ναζί δείχνουν τους Σοβιετικούς, οι Σοβιετικοί κατηγορούν τους Ναζί, και η αλήθεια για ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα της ιστορίας θάβεται κάτω από τη γεωπολιτική σκοπιμότητα για δεκαετίες.
Ο Αντρέι Βάιντα, με βαθιά προσωπικό κίνητρο, παραδίδει ένα συγκλονιστικό, ιστορικό ρέκβιεμ. Μέσα από το δράμα των γυναικών που περίμεναν μάταια μια είδηση, η ταινία μετατρέπεται σε μια καθηλωτική κραυγή ενάντια στη βία του ολοκληρωτισμού και τη συνωμοσία της σιωπής που παραμόρφωσε την ιστορική μνήμη μιας ολόκληρης χώρας.
Afterimage (Μετείκασμα) του Αντρεϊ Βάϊντα
Η τελευταία ταινία του Αντρέι Βάιντα βιογραφεί τον Βλάντισλαβ Στρεμίνσκι, τον κορυφαίο Πολωνό μοντερνιστή ζωγράφο του 20ού αιώνα και εμβληματικό θύμα των σταλινικών διώξεων. Στο μεταπολεμικό Λοτζ, ο Στρεμίνσκι αρνείται πεισματικά να υποτάξει την τέχνη του στις κυβερνητικές εντολές και στο δόγμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Η τιμωρία του καθεστώτος είναι αμείλικτη: χάνει τη θέση του καθηγητή στη Σχολή Καλών Τεχνών, διαγράφεται από τα μητρώα και αποκλείεται σταδιακά από κάθε δικαίωμα στην εργασία και την επιβίωση.
Ο μεγάλος Πολωνός δημιουργός ξετυλίγει αυτή την υπερήφανη «πτώση» με μια καθαρή, περιγραφική δύναμη. Μέσα από τη μετωπική αντιπαράθεση ανάμεσα σε ασυμβίβαστους, ελεύθερους αγωνιστές και σε στεγνά, γραφικά όργανα του καθεστώτος, η ταινία μετατρέπεται σε ένα συγκινητικό μανιφέστο για την καλλιτεχνική ελευθερία, την προσωπική αξιοπρέπεια και το βαρύ τίμημα του να παραμένεις πιστός στον εαυτό σου.
Αντρέι Ρουμπλιόφ του Αντρει Ταρκόφσκι
Στη σπαρασσόμενη Ρωσία του 15ου αιώνα, ο σπουδαίος αγιογράφος Θεοφάνης ο Έλληνας ξεχωρίζει και επιλέγει ως βοηθό του τον νεαρό μοναχό Αντρέι Ρουμπλιόφ. Βυθισμένος σε έντονους θεολογικούς και υπαρξιακούς προβληματισμούς, ο Ρουμπλιόφ έρχεται αντιμέτωπος με τη φρίκη του κόσμου όταν, κατά τη διάρκεια μιας αιματηρής επιδρομής των Ταρτάρων, αναγκάζεται να σκοτώσει για να σώσει μια ζωή. Συντετριμμένος από τις ενοχές, βυθίζεται στη σιωπή και απαρνείται για χρόνια τη ζωγραφική.
Ο Καθρέφτης του Αντρέι Ταρκόφσκι
Ένας ετοιμοθάνατος συγγραφέας βυθίζεται στα θραύσματα των αναμνήσεών του, ξετυλίγοντας το νήμα της ζωής του από τα παιδικά χρόνια της αγροτικής απομόνωσης μέχρι το τώρα. Μέσα από αυτό το προσωπικό ταξίδι, η ατομική μνήμη συγχωνεύεται με τη συλλογική Ιστορία, αγγίζοντας τα μεγάλα, αιματηρά ορόσημα του 20ού αιώνα: τον Ισπανικό Εμφύλιο, τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον εφιάλτη της Χιροσίμα και τη σινοσοβιετική ιδεολογική διένεξη.
Ο Αντρέι Ταρκόφσκι παραδίδει την πιο αυτοβιογραφική, προσωπική και ερμητική του δημιουργία. Καταργώντας τη γραμμική αφήγηση, ο Καθρέφτης λειτουργεί σαν ένα ονειρικό παζλ από αλληγορίες, αρχειακό υλικό και καθαρό συναίσθημα. Είναι, χωρίς αμφιβολία, η πιο αγνά ποιητική και εικαστικά καθηλωτική στιγμή στο έργο του μεγάλου Ρώσου δημιουργού· ένα φιλμικό ποίημα για τον χρόνο, τη μητέρα, την πατρίδα και τις ανεξίτηλες χαραγματιές που αφήνει το παρελθόν στην ανθρώπινη ψυχή.
και το
Στάλκερ του Αντρει Ταρκόφσκι
Σε μια απροσδιόριστη, μετα-αποκαλυπτική μελλοντική κοινωνία, ένας «Οδηγός» (Stalker) αναλαμβάνει να περάσει παράνομα δύο άντρες —έναν Μελαγχολικό Συγγραφέα και έναν Ορθολογιστή Καθηγητή— μέσα σε μια αυστηρά φρουρούμενη, Απαγορευμένη Ζώνη. Εκεί, σύμφωνα με τον μύθο, κρύβεται ένα δωμάτιο που εκπληρώνει τις πιο μύχιες και ειλικρινείς επιθυμίες όποιου καταφέρει να μπει.
Ο Αντρέι Ταρκόφσκι χρησιμοποιεί το πρόσχημα της επιστημονικής φαντασίας για να στήσει ένα συγκλονιστικό, αλληγορικό οδοιπορικό στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Με αργούς, υπνωτιστικούς ρυθμούς, εικαστική τελειότητα και διαλόγους βαθιάς ντοστογιεφκικής υφής, οι τρεις οδοιπόροι έρχονται αντιμέτωποι με τα πιο κρίσιμα υπαρξιακά και φιλοσοφικά ερωτήματα: την απώλεια της πίστης, τα όρια της επιστήμης, τη δυστυχία της γνώσης και το δέος μπροστά στο άγνωστο. Ένα διαχρονικό, φιλοσοφικό μνημείο του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Φωτιά... Πυροσβέστες!
Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, το τοπικό σώμα εθελοντών πυροσβεστών διοργανώνει τον ετήσιο χορό του, μια γιορτή προς τιμήν του συνταξιούχου αρχηγού τους. Όμως, η βραδιά εξελίσσεται σε ένα απόλυτο φιάσκο: τα λαχεία κλέβονται, τα δώρα που προορίζονταν για τους «εργάτες της φωτιάς» εξαφανίζονται ένα προς ένα κάτω από το τραπέζι, τα καλλιστεία για την ανάδειξη της «Μις Πυροσβεστική» μετατρέπονται σε παρωδία και, σαν να μην έφτανε αυτό, μια πραγματική πυρκαγιά ξεσπάει στη γειτονιά, βρίσκοντάς τους όλους εντελώς ανίκανους να αντιδράσουν.
Ο Μίλος Φόρμαν, στην τελευταία τσεχοσλοβάκικη ταινία του πριν μεταναστεύσει στο Χόλιγουντ, παραδίδει μια ιδιοφυή, πικρή σάτιρα. Χρησιμοποιώντας ερασιτέχνες ηθοποιούς και αφοπλιστικό ρεαλισμό, μετατρέπει τη διακωμώδηση αυτού του επαρχιακού χορού σε μια καυστική αλληγορία για τη γραφειοκρατία, τη μικροπρέπεια, τη συλλογική υποκρισία και την αποσύνθεση του σοσιαλιστικού καθεστώτος της εποχής. Μια απολαυστική, αναρχική κωμωδία που λογοκρίθηκε άγρια στην πατρίδα της, αλλά αναγνωρίστηκε παγκοσμίως ως ένα μικρό αριστούργημα της πολιτικής σάτιρας.
Το Συμβόλαιο (ή To Kill a Priest)
Σημείωση: Η πλοκή αυτή βασίζεται στην πραγματική, συγκλονιστική ιστορία της δολοφονίας του ιερέα Γιέρζι Ποπιελούσκο το 1984.
Στην κορύφωση της πολιτικής έντασης στην κομμουνιστική Πολωνία, ένας χαρισματικός καθολικός ιερέας και ανοιχτός υποστηρικτής του συνδικάτου της «Αλληλεγγύης» μετατρέπει τα κηρύγματά του σε φάρο ελπίδας και εστία αντίστασης για χιλιάδες πολίτες. Η αυξανόμενη επιρροή του εξοργίζει το καθεστώς και ιδιαιτέρως έναν φανατικό αξιωματικό της μυστικής αστυνομίας, ο οποίος βλέπει στο πρόσωπο του ιερέα έναν επικίνδυνο προδότη του κράτους και της σοσιαλιστικής ιδεολογίας.
Ελένη του Πίτερ Γεϊτς
Βασισμένη στο ομώνυμο, αυτοβιογραφικό βιβλίο του δημοσιογράφου Νικόλας Γκέιτζ (Νίκου Γκατζογιάννη), η ταινία ξετυλίγει ένα από τα πιο τραυματικά και σκοτεινά κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας: την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου. Ο Γκέιτζ επιστρέφει δεκαετίες μετά στην Ελλάδα, αποφασισμένος να εξιχνιάσει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκτελέστηκε η μητέρα του, Ελένη, το 1948 στο χωριό Λια της Θεσπρωτίας.
Μέσα από παράλληλα φλας μπακ, το φιλμ αποτυπώνει τη σκληρή πραγματικότητα της κομμουνιστικής διοίκησης στα ανταρτοκρατούμενα χωριά, εστιάζοντας στις βίαιες στρατολογήσεις, το παιδομάζωμα και τις εκτελέσεις αμάχων που αρνήθηκαν να υποταχθούν. Ο Πίτερ Γέιτς σκηνοθετεί ένα φορτισμένο, δραματικό πολιτικό θρίλερ για τα εγκλήματα του πολέμου, το πένθος και την προσωπική εμμονή με την εκδίκηση, η οποία τελικά μετατρέπεται σε μια επώδυνη αναζήτηση για δικαιοσύνη και ιστορική μνήμη.
Η Επιφώτιση (Iluminacja) του Κριστόφ Ζανουσι
Η τρίτη ταινία του Κριστόφ Ζανούσι δεν αποτελεί απλώς το αδιαφιλονίκητο αριστούργημά του, αλλά και μία από τις κορυφαίες, πιο ρηξικέλευθες στιγμές του ευρωπαϊκού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’70. Το φιλμ παρακολουθεί τη ζωή ενός νεαρού φυσικού, ο οποίος αναζητά με πάθος την απόλυτη γνώση και την ουσιαστική αλήθεια πίσω από την ανθρώπινη ύπαρξη, μέσα από την επιστήμη, τον έρωτα, τη θρησκεία και τις υπαρξιακές κρίσεις.
Υιοθετώντας μια πρωτοποριακή, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη δομή που παντρεύει τη μυθοπλασία με πραγματικές επιστημονικές διαλέξεις, διαγράμματα και φιλοσοφικά δοκίμια, ο Ζανούσι συνθέτει ένα συγκλονιστικό πνευματικό οδοιπορικό. Είναι ένας βαθύς, διορατικός στοχασμός πάνω στα όρια του ανθρώπινου μυαλού, τη σύγκρουση του ορθολογισμού με το μεταφυσικό, και την αγωνιώδη προσπάθεια του σύγχρονου ανθρώπου να βρει τη δική του «επιφώτιση» σε έναν κόσμο γεμάτο αβεβαιότητα.
Μετάνοια (Pokayanie) του Τεγκιζ Αμπουλατζε
Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, ο θάνατος του δημάρχου Βαρλάμ Αραβίτζε —ενός αυταρχικού ηγέτη με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν ευθέως στον Στάλιν, τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ— αντιμετωπίζεται από την οικογένειά του ως το τέλος μιας εποχής. Όμως, το επόμενο πρωί, το πτώμα του βρίσκεται ξεθαμμένο στον κήπο του σπιτιού του. Μια νεαρή γυναίκα συλλαμβάνεται για το γεγονός, αλλά στο δικαστήριο αρνείται να μετανιώσει, δηλώνοντας αποφασισμένη να ξεθάβει τον τύραννο ξανά και ξανά, ώστε να μην αναπαυθεί ποτέ εν ειρήνη και να μην ξεχαστούν τα εγκλήματά του.
Ο Γεωργιανός σκηνοθέτης Τενγκίζ Αμπουλάτζε υπογράφει μια συγκλονιστική, σουρεαλιστική αλληγορία πάνω στον σταλινισμό, τον ολοκληρωτισμό και την ηθική αντίσταση των θυμάτων απέναντι στη λήθη. Παντρεύοντας το γκροτέσκο στοιχείο με το βαθύ δράμα, η ταινία αποτελεί μια κορυφαία πολιτική κατάθεση για την ανάγκη της κοινωνίας να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος της. Το φιλμ παρέμεινε απαγορευμένο για χρόνια στη Σοβιετική Ένωση και η επεισοδιακή κυκλοφορία του το 1986, με την έλευση της Γκλάσνοστ, σηματοδότησε την αρχή του τέλους για τη σοβιετική λογοκρισία.
Σαγιάτ Νόβα (Ο Χρώμα του Ροδιού) του Σεργκέι Παρατζάνοφ
Μακριά από τις συμβατικές κινηματογραφικές βιογραφίες, το αριστούργημα του Σεργκέι Παρατζάνοφ αποτυπώνει τη ζωή, τον εσωτερικό κόσμο και το έργο του μεγάλου Αρμένιου ποιητή και τροβαδούρου του 18ου αιώνα, Αρουθίν Σαγιαντίν, γνωστού ως Σαγιάτ Νόβα.
Ο Παρατζάνοφ συνθέτει ένα καθαρά ποιητικό, μεταφυσικό σινεμά, πλασμένο κατ' ομοίωση της ίδιας της λυρικής γραφής του ποιητή. Με μια απολύτως ακίνητη κάμερα και την πλήρη απουσία διαλόγων, η ταινία δομείται μέσα από στατικά, αλληγορικά «κάδρα-πίνακες» (tableaux vivants) απαράμιλλης εικαστικής αρμονίας και εκτυφλωτικής χρωματικής ομορφιάς. Χωρισμένο σε οκτώ νοηματικά αυτοδύναμες ενότητες που γεφυρώνονται με υπότιτλους και στίχους, το φιλμ μετατρέπεται σε ένα υπνωτιστικό, τελετουργικό ταξίδι στις ρίζες του Καυκάσου, της πίστης και της καλλιτεχνικής δημιουργίας, αποτελώντας έναν από τους πιο αγνούς θριάμβους της οπτικής ποίησης στην ιστορία του σινεμά.
Κυριακή στις Έξι (Duminică la ora 6) του Lucian Pintilie
Στη Ρουμανία του 1940, με το φασιστικό καθεστώς να σφίγγει τον κλοιό, δύο νεαροί παράνομοι κομμουνιστές, ο Ράντου και η Άνκα, συναντιούνται σε μια μυστική αποστολή και ερωτεύονται βαθιά. Μέσα σε ένα κλίμα απόλυτης παράνοιας, καταδόσεων, συνεχών διώξεων και αστυνομικού τρόμου, ο έρωτάς τους μετατρέπεται σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να κρατήσουν ζωντανή την ανθρωπιά τους, καθώς η μοίρα τούς οδηγεί αναπόφευκτα σε μια τραγική παγίδα.
Στο εντυπωσιακό ντεμπούτο του, ο Λουτσιάν Πιντιλίε σπάει τα δεσμά του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και παραδίδει ένα ορμητικό, εικαστικά πρωτοποριακό φιλμ, επηρεασμένο από το γαλλικό Νέο Κύμα. Με νευρική σκηνοθεσία, περίτεχνα φλας μπακ και έντονη ψυχολογική ένταση, η ταινία μεταμορφώνει ένα φαινομενικά «συμβατικό» αντιφασιστικό ρομάντζο σε μια σκοτεινή, πανανθρώπινη σπουδή για την απώλεια της αθωότητας, τον φόβο και το σκληρό τίμημα της ιδεολογικής στράτευσης.
Θάλαμος Νο 6
Βασισμένο στο ομώνυμο, εμβληματικό διήγημα του Άντον Τσέχοφ, το έργο μάς μεταφέρει στην πνιγηρή ατμόσφαιρα ενός επαρχιακού ψυχιατρείου της τσαρικής Ρωσίας. Εκεί, ο γιατρός Αντρέι Ράγκιν, ένας άνθρωπος βαθιά καλλιεργημένος αλλά παραιτημένος από τη ζωή, ανακαλύπτει στον «Θάλαμο 6» τον Ιβάν Γκρόμοφ, έναν ευφυή ασθενή που πάσχει από μανία καταδίωξης. Ανάμεσά τους θα αναπτυχθεί μια σειρά από συναρπαστικούς, φιλοσοφικούς διαλόγους γύρω από την ελευθερία, την ανθρώπινη δυστυχία και την υποκρισία της κοινωνίας.
Μια συγκλονιστική, υπαρξιακή ανατομή της ανθρώπινης απομόνωσης και του παραλογισμού των θεσμών. Καθώς ο γιατρός γοητεύεται από το πνεύμα του «τρελού» και αρχίζει να αμφισβητεί το ίδιο το σύστημα που υπηρετεί, η γραμμή ανάμεσα στη λογική και την τρέλα θολώνει επικίνδυνα, οδηγώντας τον σε μια μοιραία, εφιαλτική σύγκρουση με το κατεστημένο που δεν συγχωρεί τη διαφορετικότητα.
Βελανιδιά (The Oak / Balanța)
Στη Ρουμανία των τελικών, εφιαλτικών χρόνων της δικτατορίας του Τσαουσέσκου, η Νέλα, μια αντισυμβατική και ασυμβίβαστη νεαρή δασκάλα, αρνείται να λυγίσει μπροστά στο πένθος για τον θάνατο του πατέρα της —ενός πρώην στελέχους της μυστικής αστυνομίας— και στην απόλυτη παρακμή που την περιβάλλει. Μετατίθεται σε μια επαρχιακή πόλη, όπου συναντά τον Μίτου, έναν ευφυή, οργισμένο και οמהδόν προκλητικό γιατρό που διεξάγει τον δικό του μοναχικό πόλεμο ενάντια στη διαφθορά του νοσοκομειακού συστήματος.
Ο Λουτσιάν Πιντιλίε σκηνοθετεί μια συγκλονιστική, οργιώδη και βαθιά αναρχική μαύρη κωμωδία, που αποτελεί την απόλυτη ανατομή της ηθικής και κοινωνικής αποσύνθεσης μιας χώρας υπό ολοκληρωτικό καθεστώς. Παντρεύοντας τον ωμό ρεαλισμό με το γκροτέσκο, το παράλογο χιούμορ και τη βία, η Βελανιδιά ξεπερνά τα όρια της πολιτικής καταγγελίας για να μετατραπεί σε έναν ηλεκτρισμένο, γεμάτο ενέργεια θρίαμβο της ανθρώπινης ζωτικότητας και της ανάγκης για ελευθερία μέσα στο σκοτάδι.
Στη Ρουμανία των τελικών, εφιαλτικών χρόνων της δικτατορίας του Τσαουσέσκου, η Νέλα, μια αντισυμβατική και ασυμβίβαστη νεαρή δασκάλα, αρνείται να λυγίσει μπροστά στο πένθος για τον θάνατο του πατέρα της —ενός πρώην στελέχους της μυστικής αστυνομίας— και στην απόλυτη παρακμή που την περιβάλλει. Μετατίθεται σε μια επαρχιακή πόλη, όπου συναντά τον Μίτου, έναν ευφυή, οργισμένο και οמהδόν προκλητικό γιατρό που διεξάγει τον δικό του μοναχικό πόλεμο ενάντια στη διαφθορά του νοσοκομειακού συστήματος.
Ο Λουτσιάν Πιντιλίε σκηνοθετεί μια συγκλονιστική, οργιώδη και βαθιά αναρχική μαύρη κωμωδία, που αποτελεί την απόλυτη ανατομή της ηθικής και κοινωνικής αποσύνθεσης μιας χώρας υπό ολοκληρωτικό καθεστώς. Παντρεύοντας τον ωμό ρεαλισμό με το γκροτέσκο, το παράλογο χιούμορ και τη βία, η Βελανιδιά ξεπερνά τα όρια της πολιτικής καταγγελίας για να μετατραπεί σε έναν ηλεκτρισμένο, γεμάτο ενέργεια θρίαμβο της ανθρώπινης ζωτικότητας και της ανάγκης για ελευθερία μέσα στο σκοτάδι.
Πολύ Αργά (Too Late / Prea târziu)
Σε μια απομονωμένη, μουντή μεταλλωρυχική πόλη της Ρουμανίας, μια σειρά από μυστηριώδεις, θανατηφόρες εκρήξεις και «ατυχήματα» στα έγκατα της γης σπέρνουν τον τρόμο. Ένας ανυποχώρητος εισαγγελέας καταφθάνει από την πρωτεύουσα για να ερευνήσει την υπόθεση, αλλά γρήγορα συνειδητοποιεί ότι δεν πρόκειται για τυχαία γεγονότα, αλλά για μια σειρά από μεθοδευμένες, εν ψυχρώ δολοφονίες.
Ο Λουτσιάν Πιντιλίε στήνει ένα σκοτεινό, ασφυκτικό πολιτικό νουάρ που χρησιμοποιεί το πρόσχημα της αστυνομικής έρευνας για να ξεσκεπάσει τα βαθιά, ανεπούλωτα τραύματα της μετακομμουνιστικής Ρουμανίας. Μέσα από το τείχος της σιωπής, τη διαφθορά των τοπικών αρχών και την απελπισία των εργατών, η ταινία μετατρέπεται σε μια συγκλονιστική αλληγορία: μια κραυγή για μια κοινωνία που προσπαθεί να θάψει τις ενοχές του παρελθόντος της, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσει ότι η αλήθεια έρχεται στην επιφάνεια όταν είναι πια... πολύ αργά.
Το Απόγευμα ενός Βασανιστή (The Afternoon of a Torturer / După-amiaza unui torționar)
Ένας δημοσιογράφος και μια ακαδημαϊκός, που έχει επιζήσει από τα κομμουνιστικά γκουλάγκ, επισκέπτονται έναν ηλικιωμένο άντρα που ζει απομονωμένος στην επαρχία. Ο άντρας αυτός είναι ο Φραντσίς, ένας πρώην δεσμοφύλακας και στυγνός βασανιστής του διαβόητου καθεστώτος. Σκοπός της επίσκεψης είναι μια σειρά συνεντεύξεων, όπου ο θύτης καλείται να σπάσει τη σιωπή του και να καταθέσει τη δική του εκδοχή για τη φρίκη.
Ο Λουτσιάν Πιντιλίε παραδίδει ένα συγκλονιστικό, δωματίου πολιτικό ψυχογράφημα, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Αντί για μια απλή καταγραφή των εγκλημάτων, η ταινία διεισδύει στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής, ανατέμνοντας την κοινοτοπία του κακού. Μέσα από έναν καταιγιστικό, γεμάτο ένταση διάλογο, ο Πιντιλίε δεν αναζητά μια εύκολη κάθαρση, αλλά φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με ένα εφιαλτικό ερώτημα: μπορεί να υπάρξει συγχώρεση ή μετάνοια όταν η ιστορική μνήμη παραμένει μια ανοιχτή, αιμορραγούσα πληγή;
Κραυγές στη Σιωπή (The Killing Fields)
Ο Σίντνεϊ Σάντμπεργκ, ανταποκριτής των New York Times, βρίσκεται στην Καμπότζη για να καλύψει τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Στο πλευρό του, ως μεταφραστής, οδηγός και πολύτιμος συνεργάτης, στέκεται ο ντόπιος Ντιθ Πραν. Μαζί, οι δύο άντρες γίνονται μάρτυρες της φρίκης και του παραλογισμού των στρατιωτικών συγκρούσεων. Όταν οι αμερικανικές δυνάμεις αποσύρονται και η χώρα καταρρέει, ο Πραν φυγαδεύει την οικογένειά του στις ΗΠΑ, αλλά ο ίδιος επιλέγει να παραμείνει στην Πνομ Πενχ για να βοηθήσει τον Σάντμπεργκ στην καταγραφή των ιστορικών γεγονότων.
Με την κατάληψη της εξουσίας από τους φανατικούς Κόκκινους Χμερ, η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Ενώ ο Αμερικανός δημοσιογράφος καταφέρνει να διαφύγει, ο Πραν εγκλωβίζεται στη χώρα και μετατρέπεται σε αιχμάλωτο ενός από τα πιο ειδεχθή, ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ού αιώνα.
Ο Ρόλαντ Τζόφι σκηνοθετεί ένα συγκλονιστικό, βραβευμένο με τρία Όσκαρ ιστορικό έπος, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Η ταινία αποτελεί μια ωμή, καθηλωτική ανατομή της γενοκτονίας στην Καμπότζη και των διαβόητων «killing fields», αλλά ταυτόχρονα και έναν βαθύ, συγκινητικό ύμνο στην ανθρώπινη επιβίωση, τη δημοσιογραφική δεοντολογία και την ανεκτίμητη δύναμη της φιλίας που δοκιμάζεται στα όρια της κόλασης.
Κραυγές στη Σιωπή (The Killing Fields)
Ο Σίντνεϊ Σάντμπεργκ, ανταποκριτής των New York Times, βρίσκεται στην Καμπότζη για να καλύψει τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Στο πλευρό του, ως μεταφραστής, οδηγός και πολύτιμος συνεργάτης, στέκεται ο ντόπιος Ντιθ Πραν. Μαζί, οι δύο άντρες γίνονται μάρτυρες της φρίκης και του παραλογισμού των στρατιωτικών συγκρούσεων. Όταν οι αμερικανικές δυνάμεις αποσύρονται και η χώρα καταρρέει, ο Πραν φυγαδεύει την οικογένειά του στις ΗΠΑ, αλλά ο ίδιος επιλέγει να παραμείνει στην Πνομ Πενχ για να βοηθήσει τον Σάντμπεργκ στην καταγραφή των ιστορικών γεγονότων.
Με την κατάληψη της εξουσίας από τους φανατικούς Κόκκινους Χμερ, η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Ενώ ο Αμερικανός δημοσιογράφος καταφέρνει να διαφύγει, ο Πραν εγκλωβίζεται στη χώρα και μετατρέπεται σε αιχμάλωτο ενός από τα πιο ειδεχθή, ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ού αιώνα.
Ο Ρόλαντ Τζόφι σκηνοθετεί ένα συγκλονιστικό, βραβευμένο με τρία Όσκαρ ιστορικό έπος, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Η ταινία αποτελεί μια ωμή, καθηλωτική ανατομή της γενοκτονίας στην Καμπότζη και των διαβόητων «killing fields», αλλά ταυτόχρονα και έναν βαθύ, συγκινητικό ύμνο στην ανθρώπινη επιβίωση, τη δημοσιογραφική δεοντολογία και την ανεκτίμητη δύναμη της φιλίας που δοκιμάζεται στα όρια της κόλασης.
Sweet Movie
Το αναρχικό φιλμ του Ντούσαν Μακαβέγιεφ δομείται εντελώς ελεύθερα, χωρίς τα παραδοσιακά αφηγηματικά στηρίγματα, γύρω από την παράλληλη, σουρεαλιστική οδύσσεια δύο γυναικών: η μία αναζητά τη χαμένη της ευαισθησία και η άλλη προσπαθεί απεγνωσμένα να περισώσει ό,τι έχει απομείνει από τη δική της.
Η πρώτη γυναίκα, μια Καναδέζα Μις Κόσμος, γίνεται σύζυγος του «Μίστερ Κάπιταλ» (του Κεφαλαίου), πέφτοντας θύμα της ίδιας της της επιτυχίας. Οι αλλόκοτες περιπέτειές της ξεκινούν τη στιγμή που ο γυναικολόγος, ο οποίος ελέγχει την παρθενία των υποψήφιων συζύγων του μεγιστάνα, διαπιστώνει έκπληκτος ότι τα γεννητικά της όργανα εκπέμπουν ένα ανέσπερο, απόκοσμο φως. Αυτό το φως, όμως, θα σβήσει σταδιακά μέσα από τις αλλεπάλληλες, βίαιες εμβαπτίσεις στα «αγαθά» του δυτικού καταναλωτισμού: δολάρια, γάλα, ζάχαρη, υστερικό σεξ με μυώδεις άντρες και διάσημους τραγουδιστές. Η τραγική και ειρωνική της κατάληξη θα γραφτεί όταν θα πεθάνει, πνιγμένη μέσα σε ένα καζάνι με λιωμένη σοκολάτα.