Ο Βλαντίμιρ Λένιν παρουσιάζεται μέσα από τις πηγές ως ο απόλυτος ιδεολογικός αρχιτέκτονας της Οκτωβριανής Επανάστασης και η κορυφαία μορφή των λεγόμενων «αποστατών». Παρότι διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του σοβιετικού κράτους, η σχέση του με τη ρωσική του ταυτότητα και τον λαό ήταν εξαιρετικά συγκρουσιακή. Οι βασικές αναφορές για τον Λένιν επικεντρώνονται στα εξής σημεία:
Καταγωγή και Στάση απέναντι στη Ρωσία Αν και γενεαλογικά αποτελούσε ένα κράμα διαφορετικών εθνοτήτων, με παππούδες και γιαγιάδες από Καλμούκους, Τσουβάς, Εβραίους, Γερμανούς και Σουηδούς, ο Λένιν θεωρείται ένα βαθύτατα ρωσικό φαινόμενο, καρπός του κοινωνικού κλίματος της εποχής του. Ωστόσο, έτρεφε ένα άσβεστο μίσος για την αρχαία Ρωσία, τη ρωσική ιστορία και κυρίως την Ορθοδοξία. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, δεν έδειξε ποτέ την παραμικρή στοργή για την πατρίδα του (ακόμη και για τον ποταμό Βόλγα όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια), εγκαταλείποντας μάλιστα την περιοχή στον φρικτό λιμό του 1921. Επιπλέον, το στρατηγικό χτύπημα κατά της ρωσικής αγροτιάς, που υλοποιήθηκε αργότερα με τη βάναυση αποκουλακοποίηση, είχε σχεδιαστεί θεωρητικά από τον ίδιο τον Λένιν.
Ο Ρόλος του στο Πραξικόπημα του Οκτωβρίου Σε αντίθεση με την εικόνα του απόλυτου και δυναμικού ηγέτη των δρόμων, κατά τις κρίσιμες ημέρες του πραξικοπήματος του Οκτωβρίου ο Λένιν παρέμενε κρυμμένος και διστακτικός. Η πραγματική ιδιοφυΐα της πρακτικής επιβολής και ο άμεσος οργανωτής της ένοπλης εξέγερσης ήταν ο Λέων Τρότσκι. Ο Λένιν ήταν ο ιδεολογικός καθοδηγητής που ήθελε να διαλύσει τη ρωσική ιστορία «εκ θεμελίων», αλλά άφησε την επιχειρησιακή εκτέλεση σε άλλους. Αμέσως μετά την επικράτηση, αποτέλεσε την κορυφή του στενού πυρήνα εξουσίας, του «Μικρού Σοβνάρκομ» (μαζί με τους Τρότσκι, Στάλιν, Καρέλιν, Πρόσιαν), το οποίο αποτελούσε το πραγματικό όργανο διακυβέρνησης της χώρας.
Η Δολοφονία των Ρομάνοφ Η τελική απόφαση για τη μυστική και εξωδικαστική εκτέλεση του Τσάρου Νικολάου Β' και ολόκληρης της αυτοκρατορικής οικογένειας στο Γιεκατερίνμπουργκ ανήκε αποκλειστικά στον Λένιν. Όταν ο Φίλιπ Γκολοστσέκιν ταξίδεψε στη Μόσχα στις αρχές Ιουλίου 1918 για να τον πείσει να μην τους αφήσουν ζωντανούς, διαπίστωσε ότι δεν χρειαζόταν προσπάθεια: ο Λένιν είχε ήδη αποφασίσει την εξόντωσή τους, αψηφώντας τις πιθανές αντιδράσεις του ρωσικού λαού ή της Δύσης, προκειμένου να καταστήσει σαφές στους Μπολσεβίκους ότι δεν υπάρχει πλέον κανένας δρόμος επιστροφής.
Στάση απέναντι στους Εβραίους και τον Αντισημιτισμό Ως απόλυτος διεθνιστής, ο Λένιν απέρριπτε κατηγορηματικά την έννοια της «εβραϊκής εθνικότητας», θεωρώντας την ένα αντιδραστικό εμπόδιο, ενώ ταύτιζε την πλήρη αφομοίωσή τους με τη μοναδική λύση του εβραϊκού ζητήματος. Αντιμετώπιζε τον λαϊκό αντισημιτισμό αποκλειστικά ως τέχνασμα των καπιταλιστών και του τσαρισμού για να διαιρούν τις μάζες. Για να τον καταπολεμήσει πήρε εξαιρετικά σκληρά μέτρα:
Ηχογράφησε το 1918 έναν ειδικό λόγο σε γραμμόφωνο (ο οποίος ακουγόταν από ειδικά τρένα προπαγάνδας μέχρι το μέτωπο) για να καταδικάσει όσους έσπερναν την εχθρότητα προς τους Εβραίους.
Τον Ιούλιο του 1918 υπέγραψε ιδιοχείρως διάταγμα με το οποίο έθετε τους υποκινητές πογκρόμ και τους ενεργούς αντισημίτες ρητά «εκτός νόμου», κάτι που την εποχή της Κόκκινης Τρομοκρατίας ισοδυναμούσε με συνοπτική εκτέλεση (τουφεκισμό).
Αρνήθηκε να σταματήσει την κυκλοφορία μιας εξαιρετικά φιλοσημιτικής διακήρυξης του Μαξίμ Γκόρκι, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις ότι αυτή θα εξόργιζε τον λαό.
Η Διάσωση της Επανάστασης από την Εβραϊκή Διανόηση Ο Λένιν αναγνώρισε ιδιωτικά στον Σιμόν Ντιμανστάιν ότι η νεαρή σοβιετική εξουσία σώθηκε από την κατάρρευση χάρη στην εβραϊκή διανόηση. Όταν οι παλαιοί Ρώσοι αξιωματούχοι μποϊκόταραν και σαμποτάρισαν μαζικά τον μπολσεβίκικο μηχανισμό μετά τον Οκτώβριο, χιλιάδες μορφωμένοι και ικανοί Εβραίοι υπάλληλοι κατέλαβαν πρόθυμα τις κενές θέσεις, επιτρέποντας στο καθεστώς να επιβιώσει και να αναδομήσει τον κρατικό μηχανισμό. Ο Λένιν, ωστόσο, θεώρησε σκόπιμο και «ακατάλληλο» να τονιστεί αυτό το γεγονός δημόσια στον τύπο, αποφεύγοντας να προκαλέσει περαιτέρω τον ρωσικό πληθυσμό.
x
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου