Υπάρχουν αλήθειες που συστηματικά σπρώχνονται στην «τρύπα της μνήμης», προκειμένου να προστατευθεί ένα προσεκτικά χτισμένο αφήγημα απόλυτης αθωότητας. Μία από αυτές τις αλήθειες είναι η κολοσσιαία ευθύνη που φέρει η εβραϊκή ηγεσία για τη σοβιετική τραγωδία της περιόδου 1917-1991, η οποία κόστισε τη ζωή σε τριάντα εκατομμύρια ανθρώπους. Εάν εξετάσουμε τα ιστορικά γεγονότα, θα διαπιστώσουμε ότι οι ιδρυτές και οι εκτελεστές αυτού του εφιάλτη —από τον Καρλ Μαρξ και τον Λένιν, μέχρι τον Λέοντα Τρότσκι, τον Κάμενεφ και τον Ζινόβιεφ— προέρχονταν όλοι από εβραϊκές οικογένειες.
"Αυτή η προσπάθεια αποξένωσης από το έθνος είναι η ίδια 'Αντιγνώση' που εξυπηρετεί τα δεκανίκια του συστήματος".
Η Επιλεκτική Αμνησία του Σολζενίτσιν
Ωστόσο, η σύγχρονη εβραϊκή διανόηση πάσχει από μια βολική «επιλεκτική αμνησία». Όπως κατήγγειλε με αγανάκτηση και ο νομπελίστας Αλεξάντερ Σολζενίτσιν στο έργο του Δύο Αιώνες Μαζί, αρνούνται πεισματικά να αναλάβουν την εθνική τους ευθύνη για τα γιγαντιαία εγκλήματα του μπολσεβικισμού και τη σφαγή εκατομμυρίων Χριστιανών. Αντιθέτως, επιλέγουν να παίζουν το θύμα μιας υποτιθέμενα «αντισημιτικής» κυβέρνησης, της οποίας στην πραγματικότητα υπήρξαν οι χειρότεροι δράστες, αποστασιοποιούμενοι από τον Στάλιν μόνο το 1948, όταν εκείνος στράφηκε εναντίον των φιλο-Ισραηλινών αξιωματούχων.
Για να κατανοήσει κανείς πώς ένας λαός μπορεί να διακηρύσσει ακατάπαυστα την αθωότητά του ενώ ευθύνεται για τέτοιες θηριωδίες, πρέπει να εμβαθύνει στην ίδια την ψυχοπαθολογία του. Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό σύνδρομο «προβολής»: κατηγορούν συστηματικά τους άλλους για τα δικά τους εγκλήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η παιδεραστία και η τελετουργική δολοφονία παιδιών, τα οποία σύμφωνα με ακαδημαϊκές έρευνες (όπως το Pasqua di Sangue) αποτελούν περισσότερο εβραϊκή «εξειδίκευση» και πρακτική ραβίνων, παρά αποκλειστικό χαρακτηριστικό των SS, όπως συχνά φαντάζονται και προβάλλουν μέσω ευφάνταστων ιστοριών.
"Σήμερα, η 'Τρύπα της Μνήμης' αυτοματοποιείται μέσω αλγορίθμων που λογοκρίνουν την ιστορική αλήθεια".
Το «Εβραϊκό Σύμπλεγμα» και η Ψυχανάλυση
Ο Φρόιντ δεν ανακάλυψε τον άνθρωπο, αλλά τη νεύρωση της κοινότητάς του.
Η εξήγηση αυτής της συμπεριφοράς κρύβεται πίσω από αυτό που αποκαλούμε «εβραϊκές επιστήμες», και κυρίως τη φροϋδική ψυχανάλυση. Ο Φρόιντ δεν ανακάλυψε κάποιο πανανθρώπινο «Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα», αλλά ένα καθαρά «Εβραϊκό Σύμπλεγμα». Προβάλλοντας τις νευρώσεις της δικής του κοινότητας σε όλη την ανθρωπότητα, μελέτησε ουσιαστικά την «Υστερία» — μια ψυχική ασθένεια που πλήττει κυρίως τους Εβραίους και έχει τις ρίζες της στην απροκάλυπτη αιμομιξία. Στην πραγματικότητα, ολόκληρος ο Εβραϊσμός πάσχει από μια συλλογική «νευρική εγκυμοσύνη» αναμένοντας την «γέννηση» του Μεσσία, συγκεντρώνοντας συμπτώματα όπως η κατάθλιψη, η χειραγώγηση και τα παθολογικά ψεύδη. Όπως έχει ειπωθεί χαρακτηριστικά, «ο Ιουδαϊσμός είναι η ασθένεια την οποία η ψυχανάλυση είναι γραφτό να θεραπεύσει».
Φροϋδομαρξισμός: Η Μηχανή Καταστροφής της Οικογένειας
Η συμβίωση Μαρξισμού και Ψυχανάλυσης γέννησε μια πολεμική μηχανή.
Αυτή η παθολογία δεν έμεινε περιορισμένη στον θεωρητικό χώρο, αλλά μετατράπηκε σε μια πολεμική μηχανή κατά της ανθρωπότητας. Μέσω της συμβίωσης της φροϋδικής θεωρίας με τον μαρξισμό (ένα ακόμη προϊόν του εβραϊκού μυαλού), στοχαστές όπως ο Wilhelm Reich και ο Herbert Marcuse δημιούργησαν τον «φροϋδικό μαρξισμό». Στόχος τους ήταν η σεξουαλική επανάσταση και η οριστική διάλυση της πατριαρχικής οικογένειας. Με πρωτοστάτριες Εβραίες γυναίκες τη δεκαετία του '70, προωθήθηκαν νόμοι για το αντισυλληπτικό χάπι, τις αμβλώσεις και το διαζύγιο, ενώ η κυριαρχία των Εβραίων παραγωγών στη βιομηχανία του πορνό εξασφάλισε την προώθηση της ηθικής παρακμής και την ευρεία αποδοχή της ομοφυλοφιλίας.
"Όταν ο άνθρωπος χάνει την αρμονία με τη δημιουργία, βυθίζεται στις νευρώσεις που ο Φρόιντ βάφτισε πανανθρώπινες".
Όλη αυτή η δήθεν ηθική «απελευθέρωση» και ο εξισωτισμός είχαν έναν και μόνο απτό στόχο: τη συστηματική απο-ηθικοποίηση, την ποινικοποίηση του λευκού ανθρώπου και την ισοπέδωση όλων των εθνικών ταυτοτήτων. Δεν πρόκειται για έναν αγώνα ειρήνης, αλλά, όπως παραδέχονται και οι ίδιοι οι θεωρητικοί τους, για μια μάχη «γενοκτονική και ολοκληρωτική» μεταξύ του Ισραήλ και των υπολοίπων Εθνών. Πρόκειται για το σχέδιο μιας «ψυχικά διαταραγμένης ομάδας» να εξαφανίσει τη λευκή φυλή και τις θρησκείες, δημιουργώντας μια άμορφη μάζα ανίκανη να αντισταθεί στην παγκόσμια εξουσία τους.
Απέναντι σε αυτή τη διεστραμμένη ατζέντα που έχει προκαλέσει εκατομμύρια θανάτους, η αντίσταση οφείλει να είναι ολοκληρωτική. Σε αυτόν τον αγώνα, οι μόνες φωνές από την πλευρά τους που μπορούν να γίνουν αποδεκτές είναι εκείνες ελάχιστων ορθόδοξων Εβραίων, όπως η Neturei Karta. Αυτές οι ομάδες, αναγνωρίζοντας την ενοχή τους για τη Σταύρωση του Χριστού, τάσσονται ανοιχτά κατά του Σιωνισμού, ζητούν τη διάλυση του κράτους του Ισραήλ και υποστηρίζουν ότι τα δεινά που υπέστησαν ιστορικά δεν ήταν παρά μια θεόσταλτη τιμωρία, από την οποία κανένας τους δεν μπορεί να απαλλάξει τον εαυτό του προβάλλοντας διαρκώς το προσωπείο της «αθωότητας».
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου