Η Αρχιτεκτονική του Παγκόσμιου Πλούτου: Δυναστείες, Οικονομικοί Πανικοί και Σκιώδης Εξουσία (1845-1917

 

Έλα πιο κοντά στο παράθυρο, αγόρι μου. Κοίτα αυτή την πόλη που απλώνεται μπροστά μας, τα ατσάλινα θηρία που ξύνουν τον ουρανό και τα φώτα που τρεμοπαίζουν σαν χρυσά νομίσματα στο σκοτάδι. Σου μαθαίνουν στο σχολείο πως αυτός ο κόσμος χτίστηκε με ιδρώτα, με την αξία του ελεύθερου ανθρώπου και την οργανική ανάπτυξη. Όμως η αλήθεια, παιδί μου, είναι ένα παραμύθι γραμμένο στο ημίφως από φαντάσματα· μια ιστορία που οι σελίδες της γράφτηκαν πριν καν γεννηθείς, από ανθρώπους που δεν είδε ποτέ το φως του ήλιου το πρόσωπό τους.

Πριν από πολλά χρόνια, στα μέσα του 19ου αιώνα, η Αμερική δεν ήταν παρά σκόνη και κομμάτια χώματος. Τότε, κάποιοι άπλωσαν σιδερένιες φλέβες στη γη, τους μεγάλους σιδηροδρόμους. Αλλά ο αμύθητος πλούτος δεν πήγε στα ροζιασμένα χέρια εκείνων που έσκαβαν το χώμα ή έβαζαν τις ράγες. Πήγε σε εκείνους που κάθονταν σε κλειστά, καπνισμένα δωμάτια, σε αυτούς που είχαν το αόρατο κλειδί: την πρόσβαση. Άνθρωποι όπως ο ***********και ο ********δεν ήταν απλώς ικανοί· ήξεραν να υφαίνουν μυστικές συμφωνίες στο απόλυτο νομοθετικό κενό, αναγκάζοντας τους ανυποψίαστους ανταγωνιστές τους να επιδοτούν την ίδια τους την καταστροφή.

Αλλά μη φοβάσαι τις καταιγίδες του ουρανού, παιδί μου. Να φοβάσαι τους τεχνητούς πανικούς των ανθρώπων. Το 1873, το 1884, το 1893... οι οικονομικές αυτές κρίσεις δεν ήταν ατυχήματα της μοίρας. Ήταν προσεκτικά σχεδιασμένοι μηχανισμοί θερισμού. Όταν οι μικροί άνθρωποι έχαναν το ψωμί τους, όταν οι χιλιάδες εργάτες βυθίζονταν στην ανέχεια και οι μικρές επιχειρήσεις πνίγονταν, οι "μεγάλοι" περίμεναν. Είχαν το ρευστό, τις πιστώσεις και τις διασυνδέσεις για να αγοράσουν τον κόσμο ολόκληρο για ένα κομμάτι ψωμί. Οι πανικοί δεν καταστρέφουν τον πλούτο· τον συγκεντρώνουν, τον μαζεύουν στα χέρια των λίγων που επιβιώνουν.

Και αν κοιτάξεις πέρα από τον ωκεανό, θα δεις μια σκιά ακόμα πιο βαθιά, μια δυναστεία που γεννήθηκε κάτω από μια "Κόκκινη Ασπίδα": τους ********. Αυτοί κατάλαβαν το μεγαλύτερο, το πιο σκοτεινό μυστικό αυτού του κόσμου: αν ελέγχεις το χρήμα ενός έθνους, δεν έχει καμία σημασία ποιος κάθεται στο θρόνο ή ποιος γράφει τους νόμους. Μέσα από κεντρικές τράπεζες και τον έλεγχο της προσφοράς του χρήματος, τύλιξαν την υδρόγειο με αόρατες αλυσίδες χρέους.

Ακόμα και οι πόλεμοι που διαβάζεις στα βιβλία της ιστορίας, με τους ήρωες και τις σημαίες τους, δεν ήταν παρά "γεννήτριες χρέους" μηδενικού κινδύνου. Αυτά τα φαντάσματα μοίραζαν χρυσό και στους δύο στρατούς, γνωρίζοντας πως όποιος κι αν νικήσει, τα χρέη θα τα πληρώσει ο λαός με τον φόρο του και το αίμα του. Έστελναν τον ταχυδρόμο τους πριν από τον αγγελιοφόρο του στρατού, αγοράζοντας τις αγορές στο ναδίρ του πανικού, κερδοσκοπώντας πάνω στην άγνοια των πολλών.

Και πώς, θα με ρωτήσεις, κράτησαν αυτό το απόρθητο βασίλειο μέσα στους αιώνες; Με το αίμα και τις βέρες. Έκαναν τους γάμους "στρατηγικές διαφοροποίησης χαρτοφυλακίου", παντρεύοντας γιους βιομηχάνων με κόρες τραπεζιτών, ακόμα και πρώτα ξαδέλφια μεταξύ τους, για να μην ξεφύγει ούτε μια σταγόνα πλούτου, ούτε μια ρανίδα εξουσίας, έξω από τον κλειστό τους κύκλο.

Γι' αυτό σου τα λέω όλα αυτά στο ημίφως, εγγόνι μου. Όχι για να μαυρίσω την ψυχή σου με το βάρος ενός κόσμου που διοικείται από τα παρασκήνια, αλλά για να σου δώσω το πιο σπάνιο χάρισμα: τα μάτια να βλέπεις τα αόρατα νήματα. Να θυμάσαι πάντα πως η ελευθερία σου αρχίζει εκεί που τελειώνει η άγνοιά σου για το πώς παίζεται το παιχνίδι. Μην κοιτάς ποτέ μόνο τη μαριονέτα που χορεύει στη σκηνή· να ψάχνεις πάντα το χέρι που κρύβεται στο σκοτάδι.