Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αντρέι Ταρκόφσκι: Η Πνευματική Επανάσταση ενός Σκηνοθέτη ενάντια στον Ολοκληρωτισμό

Με αφορμή την ομιλία του π. Πέτρου Μινώπετρου, ανατρέχουμε στο έργο του Αντρέι Ταρκόφσκι (1932-1986). Σε μια εποχή που ο κινηματογράφος χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο προπαγάνδας, ο Ταρκόφσκι επέλεξε να μιλήσει για την ψυχή.

Ταρκόφσκι, όπως Εκκλησία: Πνευματικότητα εναντίον ολοκληρωτισμού!(Μέρος 1)


Στην πνευματικότητα του μεγάλου σκηνοθέτη Αντρέι Ταρκόφσκι (1932-1986) αναφέρεται ο π. Πέτρος Μινώπετρος, σκηνοθέτης στην ομιλία του με τίτλο: «Η πνευματικότητα του Ταρκόφσκι μέσα από τον κινηματογραφικό λόγο», στο πλαίσιο της εκδήλωσης «NOSTALGHIA» που διοργανώθηκε με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από το θάνατό του. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στον Πολυχώρο ΑΙΤΙΟΝ. Ο π. Πέτρος Μινώπετρος μιλά επίσης για τη γενικότερη κατάσταση που στη Ρωσία την εποχή που ζούσε ο Ταρκόφσκι, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα είναι για τη Ρωσία κάτι σαν την Αναγέννηση της Δύσης.

Η Ρωσική Αναγέννηση και το Βάρος της Ιστορίας

Ο 19ος αιώνας λειτούργησε για τη Ρωσία ως μια πνευματική Αναγέννηση. Ο Ταρκόφσκι, αν και παιδί της σοβιετικής εποχής, κουβαλούσε μέσα του αυτή την κληρονομιά. Για εκείνον, η τέχνη ήταν μια μορφή θείας λειτουργίας, μια αναζήτηση της ομορφιάς που —κατά τον Ντοστογιέφσκι— «θα σώσει τον κόσμο».




«Αντρέι Ρουμπλιόφ»: Η Ανάκτηση της Μνήμης

Σε μια χώρα που επέβαλε τον αθεϊσμό, ο Ταρκόφσκι δημιούργησε το έπος του «Αντρέι Ρουμπλιόφ». Μέσα από τη ζωή του μεγάλου αγιογράφου, ο σκηνοθέτης κατάφερε να αποκαταστήσει την ιστορική και πολιτιστική μνήμη της Ρωσίας, σπάζοντας τα δεσμά της κρατικής «πλύσης εγκεφάλου».

Ενώ το καθεστώς προσπαθούσε να επιβάλει τη [Γιορτή του Πεύκου στην Ουγγαρία] και να διαγράψει την πίστη, ο Ταρκόφσκι χρησιμοποιούσε την κάμερα για να επιστρέψει στις ρίζες

πηγή

Οι ταινίες του Ταρκόφσκι, η θεία λειτουργία και η ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο!(Μέρος 2)





 Στην πνευματικότητα του μεγάλου σκηνοθέτη Αντρέι Ταρκόφσκι (1932-1986) αναφέρεται ο π. Πέτρος Μινώπετρος, σκηνοθέτης στην ομιλία του με τίτλο: «Η πνευματικότητα του Ταρκόφσκι μέσα από τον κινηματογραφικό λόγο», στο πλαίσιο της εκδήλωσης «NOSTALGHIA» που διοργανώθηκε με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από το θάνατό του. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στον Πολυχώρο ΑΙΤΙΟΝ. Στο B’ μέρος της ομιλίας του π. Πέτρος Μινώπετρος αναφέρεται στις δύσκολες, για την ελευθερία της έκφρασης συνθήκες, που επικρατούσαν στη Σοβιετική Ένωση, καθώς επίσης και στον τρόπο που χρησιμοποιήθηκε ο κινηματογράφος στη χώρα αυτή για την «πλύση εγκεφάλου»  του πληθυσμού και επισημαίνει ότι ο Ταρκόφσκι παρόλο που γεννιέται και μεγαλώνει σε μια αθεϊστική χώρα, δημιουργεί την περίφημη ταινία «Αντρέι Ρουμπλιόφ» στην οποία βρίσκει κανείς την ανακτημένη ιστορική και πολιτιστική μνήμη της Ρωσίας.
Αυτός ο αγώνας για την αλήθεια είναι που κάνει το έργο του διαχρονικό, όπως η δίψα για δικαιοσύνη που είδαμε στη [βιογραφία του Λίνκολν]

Πνευματικότητα εναντίον Ολοκληρωτισμού

Ο κινηματογραφικός λόγος του Ταρκόφσκι ήταν μια διαρκής μάχη για την ελευθερία της έκφρασης. Η "Nostalghia" του δεν ήταν μόνο για την πατρίδα, αλλά για έναν κόσμο όπου το πνεύμα υπερέχει της ύλης. Η ομορφιά στις ταινίες του δεν είναι διακοσμητική, είναι υπαρξιακή ανάγκη.



πηγή

Καλή συνέχεια

Παπα-Γιώργης Σκρέκας: Ο Εθνομάρτυρας που Σταυρώθηκε τη Μεγάλη Παρασκευή

  Η σταύρωση του παπα-Σκρέκα από τους κομμουνιστές.
 Ο παπα-Σκρέκας δεν ήταν ένας πολιτικός αντίπαλος· ήταν ένας «Χριστομίμητος Ποιμήν» . Η σταύρωσή του στο Νεραϊδοχώρι του Κόζιακα στις 11 Απριλίου 1947, την ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής, αποτελεί την κορύφωση ενός μαρτυρίου που ξεκίνησε από τη Μεγάρχη Τρικάλων. Μεγάλη Παρασκευή και ο ιερέας Γιώργος Σκρέκας, εφημέριος του χωριού Μεγάρχης Τρικάλων, σταυρώνεται από συμμορίτες αντάρτες. Τον σταύρωσαν επάνω σε ένα έλατο που είχε το σχήμα σταυρού. Του τρύπησαν τη δεξιά πλευρά με ξιφολόγχη και άνοιξαν πληγές στο μέτωπο του με περόνια. H Μεγάρχη είναι ένα από τα όμορφα και μεγάλα χωριά, (κάτοικοι 1301 κατά την απογραφή του 1951), του Νομού Τρικάλων. Έχει και αύτη την δική της τραγική ιστορία. Την ιστορία πού έγραψε με το αίμα του και την υπέρτατη θυσία του, στον Βωμό του καθήκοντος, ο Γεώργιος Παπά Σκρέκας, και παραμένει έκτοτε το αιώνιο σύμβολο ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΕΩΣ της Πατρίδος του. "Ο παπα-Σκρέκας στα Τρίκαλα και ο πατέρας Γιέρζυ στη...

Πνευματική Αντίσταση και το «Μαρτύριο του Αίματος»

Η πνευματική αντίσταση στον Κομμουνισμό.
Στην εκπομπή "από τέχνη σε τέχνη" που θα μεταδοθεί την Κυριακή 09/04/2017, ώρα (20:00) απο το ραδιόφωνο Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, 89.5 fm.
Ο σκηνοθέτης Ιερέας π. Πέτρος Μινώπετρος, συνομιλεί με την Ιωάννα Στουφή-Πουλημένου, αναπληρώτρια καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). 
Θέμα: η Θεία Λειτουργία, το Μαρτύριο, η Θυσία, η Εικόνα και ο Ναός. Εδώ και μια ιστορική φωτογραφία με οπλισμένους παπάδες.  Σκεφτείτε σε τι σημείο έφεραν οι κομμουνιστές τους ιερείς ώστε αυτοί να αναγκαστούν να πάρουν τα όπλα για να προστατευθούν. Η εκπομπή «Από Τέχνη σε Τέχνη» αναδεικνύει τη Θεία Λειτουργία ως μια πράξη ελευθερίας. Όταν ο παπα-Σκρέκας ή ο παπα-Γεράσης επέμεναν να λειτουργούν και να προστατεύουν το ποίμνιό τους από το «παιδομάζωμα» ή την αθεΐα, δεν ασκούσαν απλώς λατρευτικά καθήκοντα· ακύρωναν στην πράξη την προσπάθεια του κομμουνισμού να μετατρέψει τον άνθρωπο σε μια «βιολογική μηχανή» χωρίς ψυχή...

ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΩΝ - A. ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ - ΒΡΑΒΕΙΟΝ ΝΟΜΠΕΛ 1970

A. ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ Πτέρυγα Καρκονοπαθών ΒΡΑΒΕΙΟΝ ΝΟΜΠΕΛ 1970 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΚΙΝΟΣ Το περίπτερο των καρκινοπαθών είχε το νούμερο 13. Ο Πάβελ Νικολάγεβιτς Ρουσάνωφ δεν ήταν προληπτικός Εξ' άλλου δεν υπήρχε περίπτωση να ήταν, αλλά ένιωσε κάποια απογοήτευση όταν διάβασε πάνω στο φύλλο εισόδου: περίπτερο 13... όπως και να έχει το πράγμα, τώρα πια δεν είχε πού αλλού να καταφύγει μέσα σ' ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση, παρά μόνο στο Νοσοκομείο.... ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΠΟΝΗΡΟΥΣ ..Ο Πάβελ Νικολάγιεβιτς γύρισε από την άλλη μεριά. Έβγαλε την πετσέτα πού είχε βάλει πάνω στο πρόσωπο του, αλλά και πάλι δεν υπήρχε μεσ ᾽ το θάλαμο απόλυτο σκοτάδι: από τον διάδρομο έμπαινε φώς, έφταναν οι θόρυβοι από τα πήγαινε-έλα κι από το σούρσιμο πού έκαναν οι κουβάδες και πτυελοδοχεία που μετακινούσαν. Δεν τον έπαιρνε ο ύπνος. Ο όγκος του πίεζε τον λαιμό του. Η καλομελετημένη, αρμονική και χρήσιμη ζωή του κινδύνευε να κοπεί απότομα στα δύο. Λυπόταν...