Η ιστορία, όπως τη διαβάζουμε, συχνά συσκοτίζει τα θεμελιώδη αρχιτεκτονικά σχέδια του παρελθόντος. Στην Ελλάδα, τα τεκμήρια για τον οργανωμένο Τεκτονισμό παραμένουν σπάνια, σχεδόν κρυπτογραφημένα, αφήνοντας ένα δυσεξήγητο κενό που εκτείνεται από το τέλος των Σταυροφοριών έως την έκρηξη της Φιλικής Εταιρείας. Αυτό το χρονικό "σκοτάδι" δεν είναι τυχαίο· είναι μια περίοδος όπου οι γνώσεις, οι γεωμετρικές παραδόσεις και τα συστήματα μυστικότητας πέρασαν από το φανερό στο υπόγειο, μεταλλάσσοντας τον Λόγο σε εργαλείο επιβίωσης. Στον απόηχο του Ναπολέοντα, η Ευρώπη γέμισε με πολιτικές αδελφότητες «οιονεί τεκτονικού» χαρακτήρα. Η Φιλική Εταιρεία υπήρξε το πιο εξελιγμένο, ελληνικό "fork" αυτού του δικτύου. Δανείστηκαν την οργανωτική δομή και τη μυστικότητα των στοών, όχι για τελετουργικούς σκοπούς, αλλά ως ένα πρωτόκολλο επικοινωνίας και ιεραρχίας που καθιστούσε δυνατή την εθνική αφύπνιση σε ένα περιβάλλον οθωμανικού ελέγχου. Παράλληλα, στους σκοτεινούς διαδρόμους της Απουλί...
«Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΡΙΖΕΙ ΣΕ ΘΝΗΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΑΥΤΩΣ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΗ ΒΙΑΙΟΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΧΕΡΙ».