Η ιστορία του Γιασέρ Αραφάτ δεν γράφεται με τους όρους της αμνούς αλληλεγγύης που αναπαράγουν τα σχολικά βιβλία. Ήταν μια άσκηση επιβίωσης σε ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες, μαχαίρια και κυνική realpolitik. Για να παραμείνει ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Παλαιστίνης για τέσσερις δεκαετίες, ο άνθρωπος με τη στρατιωτική στολή και τη μόνιμη keffiyeh έπρεπε να είναι ταυτόχρονα επαναστάτης, διπλωμάτης, τύραννος και αδίστακτος λογιστής. Το πρώτο μεγάλο ψέμα είναι η υποκρισία του αραβικού κόσμου. Οι αραβικές μοναρχίες και οι δικτατορίες της Μέσης Ανατολής δεν αγάπησαν ποτέ τον Αραφάτ· τον φοβούνταν. Για το Ριάντ, το Κάιρο και τη Δαμασκό, η PLO ήταν ένα χρήσιμο διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στη Δύση, αλλά και ένας επικίνδυνος ιός ριζοσπαστισμού που απειλούσε τα δικά τους καθεστώτα. Η αλήθεια είναι βαμμένη με παλαιστινιακό αίμα, όχι από ισραηλινές σφαίρες, αλλά από αραβικά χέρια. Ήταν ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας που έσφαξε τους Παλαιστινίους στον Μαύρο Σεπτέμβρη του 1970, και ήταν ο Χαφέζ α...
«Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΡΙΖΕΙ ΣΕ ΘΝΗΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΑΥΤΩΣ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΗ ΒΙΑΙΟΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΧΕΡΙ».