Στη γεωπολιτική σκακιέρα της ελληνικής Μεταπολίτευσης , ο Γιασέρ Αραφάτ ήταν μια φιγούρα μεγαλύτερη από τη ζωή. Όταν όμως τα επιβατηγά πλοία έφερναν τους κυνηγημένους μαχητές της PLO στον Πειραιά το 1982 , η Αθήνα χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα αλληλεγγύης. Το ένα ήταν το κυβερνητικό μπαλκόνι του Ανδρέα Παπανδρέου, που εξαργύρωνε την υποδοχή σε διπλωματικό κεφάλαιο με τον αραβικό κόσμο. Το άλλο ήταν το οδόφραγμα του ΚΚΕ . Για τον Περισσό, ο Αραφάτ δεν ήταν ένας απλός σύμμαχος, αλλά ένας κρίσιμος μοχλός πίεσης στον παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό χάρτη, μια ζωντανή απόδειξη ότι το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον μπορούσαν να πληγούν στην πίσω αυλή τους. Όμως, αυτή η σχέση είχε από την αρχή μια σκοτεινή, υπόρρητη αντίφαση. Το ΚΚΕ, ευθυγραμμισμένο με τη σοβιετική γεωστρατηγική, έβλεπε το παλαιστινιακό ζήτημα μέσα από το πρίσμα του μαρξισμού - λενινισμού . Ο Αραφάτ, αντίθετα, ήταν ένας ιδεολογικός χαμαιλέοντας . Η Fatah δεν ήταν κομμουνιστικό κόμμα· ήταν ένα εθνικιστικό, πολυσυλλεκτικό δίκτυο. Ο Αρα...
«Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΡΙΖΕΙ ΣΕ ΘΝΗΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΑΥΤΩΣ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΗ ΒΙΑΙΟΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΧΕΡΙ».