Zouela Panta Philosoraptor

Η σχέση του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Γιασέρ Αραφάτ δεν ήταν μια τυπική διπλωματική επαφή· ήταν μια βαθιά πολιτική και ψυχολογική ώσμοση. Το αρχικό κείμενο προσπαθεί να την παρουσιάσει ως μια flat συνεργασία για τη « λαϊκή κυριαρχία », κρύβοντας τον απόλυτο κυνισμό μιας συμμαχίας που άλλαξε τις ισορροπίες στη Μεσόγειο. Για το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’ 80 , η Keffiyeh του Αραφάτ ήταν το απόλυτο είδωλο στον καθρέφτη του δικού του «τρίτου δρόμου προς τον σοσιαλισμό». Ο Ανδρέας χρειαζόταν την αίγλη του Παλαιστίνιου αντάρτη για να τροφοδοτεί το αντιδυτικό, αντιιμπεριαλιστικό θυμικό των μαζών που τον αποθέωναν στα μπαλκόνια, και ο Αραφάτ χρειαζόταν απεγνωσμένα μια επίσημη πύλη εισόδου στην αποστειρωμένη, φιλοϊσραηλινή Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η πραγματική ιστορία δεν ξεκινά απλώς με μια επίσκεψη το 1981 , αλλά γράφεται με όρους πολεμικού θρίλερ το καλοκαίρι του 1982. Όταν ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στον Λίβανο και απέκλεισε την PLO στη Βηρυτό , ο Αραφάτ βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, αντιμέτ...

Αν θέλεις να καταλάβεις τη σχέση του Γιασέρ Αραφάτ με τον Λευκό Οίκο , πρέπει να ξεχάσεις τις επίσημες ανακοινώσεις του State Department. Για σχεδόν τρεις δεκαετίες, η Ουάσιγκτον είχε επικηρύξει τον Αραφάτ ως τον αρχιτεκτονικό εγκέφαλο της παγκόσμιας τρομοκρατίας . Για τους Αμερικανούς, ο άνθρωπος αυτός βρισκόταν πίσω από τις αεροπειρατείες των 70s , τη σφαγή των Ισραηλινών αθλητών στο Μόναχο το 1972 και, κυρίως, πίσω από τη δολοφονία του ίδιου του Αμερικανού Πρεσβευτή στο Χαρτούμ το 1973 . De jure, ο Αραφάτ ήταν ο δημόσιος κίνδυνος νούμερο ένα. De facto, όμως, το παιχνίδι παιζόταν κάτω από το τραπέζι. Ήδη από το 1973, η CIA —μέσω του σταθμάρχη της στη Βηρυτό, Ρόμπερτ Έιμς — είχε ανοίξει έναν άκρως απόρρητο δίαυλο επικοινωνίας με τον Άλι Χασάν Σαλαμέχ (τον θρυλικό "Red Prince"), τον αρχηγό ασφαλείας του Αραφάτ. Το κυνικό ντιλ ήταν απλό: η PLO θα προσέφερε προστασία στους Αμερικανούς πολίτες και διπλωμάτες στον Λίβανο από τις πιο ακραίες σιιτικές και μαρξιστικές οργανώσεις, κ...

Η επίσημη ιστορία γράφεται με φωτογραφίες στο λιμάνι του Πειραιά και χειραψίες στα μπαλκόνια. Η πραγματική ιστορία, όμως, αναπνέει στα υπόγεια των μυστικών υπηρεσιών, στα διπλά βιβλία των κομματικών ταμείων και στις κυνικές γεωπολιτικές συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Αν ξύσεις το λούστρο της «αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης» της δεκαετίας του ’80 και του ’90, η σχέση της Αθήνας με την PLO του Γιασέρ Αραφάτ αποκαλύπτει τις δικές της, βαθιές σκιές. Το Διπλό Ταμπλό του ΠΑΣΟΚ: Αντιιμπεριαλισμός για το πλήθος, realpolitik για το ΝΑΤΟ Για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, η Παλαιστίνη ήταν το απόλυτο εργαλείο εσωτερικής ιδεολογικής κυριαρχίας. Το «πράσινο» κίνημα χρειαζόταν μια διαρκή ένεση τρίτου δρόμου, μια επαναστατική νομιμοποίηση που θα κρατούσε τις μάζες σε έκσταση. Η υποδοχή του Αραφάτ το 1982 με τιμές αρχηγού κράτους ήταν μια αριστουργηματική επικοινωνιακή παράσταση. Πίσω όμως από τους εναγκαλισμούς, παιζόταν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι. Η Ελλάδα εκείνης της εποχής μετατράπηκε ...