Η ιστορία της ελληνικής Δεξιάς και του παλαιστινιακού κινήματος δεν γράφεται στα χαρακώματα της ερήμου με Kalashnikov και επαναστατικά μανιφέστα. Γράφεται στα κλειστά, κλιματιζόμενα γραφεία της Αθήνας και του Ριάντ, με τη βαριά μυρωδιά του αργού πετρελαίου, των διπλωματικών ανταλλαγμάτων και των τραπεζικών εγγυήσεων. Οι μύθοι περί «εθνικιστών κομάντο» και φανταστικών ηρώων που θυσιάστηκαν το 1971 είναι απλώς ψηφιακά παράγωγα μιας σύγχρονης ανάγκης να εφευρεθεί ένας ρομαντικός, ένοπλος αντισημιτισμός εκεί που υπήρχε μόνο κυνική κρατική realpolitik . Αν ξύσεις την επιφάνεια, η σχέση της συντηρητικής παράταξης —τόσο της δικτατορικής όσο και της μεταπολιτευτικής — με την PLO αποκαλύπτει ένα από τα πιο αδίστακτα παιχνίδια επιβίωσης στη σύγχρονη ελληνική ιστορία . Το πρώτο μεγάλο κραχ της realpolitik συνέβη τον Οκτώβριο του 1973 , κατά τη διάρκεια του πολέμου του Γιομ Κιπούρ . Στην Αθήνα, η στρατιωτική δικτατορία του Γεωργίου Παπαδόπουλου , ένα καθεστώς που γεννήθηκε και ανδρώθηκε με τις ευλ...
«Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΡΙΖΕΙ ΣΕ ΘΝΗΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΑΥΤΩΣ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΗ ΒΙΑΙΟΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΧΕΡΙ».