Η σχέση του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Γιασέρ Αραφάτ δεν ήταν μια τυπική διπλωματική επαφή· ήταν μια βαθιά πολιτική και ψυχολογική ώσμοση. Το αρχικό κείμενο προσπαθεί να την παρουσιάσει ως μια flat συνεργασία για τη « λαϊκή κυριαρχία », κρύβοντας τον απόλυτο κυνισμό μιας συμμαχίας που άλλαξε τις ισορροπίες στη Μεσόγειο. Για το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’ 80 , η Keffiyeh του Αραφάτ ήταν το απόλυτο είδωλο στον καθρέφτη του δικού του «τρίτου δρόμου προς τον σοσιαλισμό». Ο Ανδρέας χρειαζόταν την αίγλη του Παλαιστίνιου αντάρτη για να τροφοδοτεί το αντιδυτικό, αντιιμπεριαλιστικό θυμικό των μαζών που τον αποθέωναν στα μπαλκόνια, και ο Αραφάτ χρειαζόταν απεγνωσμένα μια επίσημη πύλη εισόδου στην αποστειρωμένη, φιλοϊσραηλινή Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η πραγματική ιστορία δεν ξεκινά απλώς με μια επίσκεψη το 1981 , αλλά γράφεται με όρους πολεμικού θρίλερ το καλοκαίρι του 1982. Όταν ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στον Λίβανο και απέκλεισε την PLO στη Βηρυτό , ο Αραφάτ βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, αντιμέτ...
«Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΡΙΖΕΙ ΣΕ ΘΝΗΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΑΥΤΩΣ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΗ ΒΙΑΙΟΤΕΡΗ ΠΡΑΞΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΧΕΡΙ».