Η καθημερινότητα των παιδιών που μεγάλωσαν στα τέλη του προηγούμενου αιώνα (της γενιάς Gen X και των '90s) ήταν γεμάτη από χαρακτηριστικές, μικρές συνήθειες που στη σημερινή ψηφιακή εποχή φαντάζουν εντελώς ξένες. Χωρίς την αμεσότητα του διαδικτύου και των έξυπνων συσκευών, η ψυχαγωγία, η επικοινωνία και η καταγραφή των αναμνήσεων απαιτούσαν ένα πράγμα που σήμερα σπανίζει: την υπομονή.
Η Ιεροτελεστία της Τηλεόρασης και του Gaming
Σε μια εποχή χωρίς πλατφόρμες streaming ή υπηρεσίες on-demand, οι επιλογές ψυχαγωγίας περνούσαν μέσα από τον έντυπο τηλεοπτικό οδηγό (TV guide), τον οποίο οι τηλεθεατές έπρεπε να ελέγχουν για να δουν τι πρόγραμμα θα παίξει. Παράλληλα, ο αγώνας δρόμου για την τουαλέτα ήταν πραγματικός, καθώς τα παιδιά έπρεπε να κρατηθούν μέχρι να ξεκινήσουν οι διαφημίσεις, τρέχοντας μετά σαν τρελά πίσω στον καναπέ μόλις κάποιος από την οικογένεια φώναζε «Γρήγορα, άρχισε ξανά!». Ακόμη και το να παίξεις βιντεοπαιχνίδια απαιτούσε μια συγκεκριμένη «τεχνική» διαδικασία: η τηλεόραση έπρεπε να γυρίσει αποκλειστικά στο κανάλι 3 για να λειτουργήσει η κονσόλα.
Τα Οικογενειακά Σαββατοκύριακα στα Βίντεο Κλαμπ
Σήμερα είναι εύκολο να χαθείς σκρολάροντας ατελείωτα σε σύντομα βίντεο, αλλά τότε τα Σαββατοκύριακα είχαν διαφορετική δομή. Οι οικογένειες δεν κάθονταν μπροστά από ατομικές οθόνες, αλλά πήγαιναν όλοι μαζί στο τοπικό κατάστημα ενοικίασης βίντεο (video store) για να διαλέξουν παρέα τις ταινίες που θα έβλεπαν το βράδυ.
Περιστροφικά Τηλέφωνα και Φωτογραφίες στα «Τυφλά»
Η γενιά των '90s ήταν ίσως η τελευταία που γνώριζε πώς να χειρίζεται ένα κλασικό περιστροφικό τηλέφωνο. Επιπλέον, η καταγραφή των αναμνήσεων ήταν ένα πραγματικό στοίχημα. Σε αντίθεση με τις ψηφιακές κάμερες, τα παιδιά εκείνης της εποχής έπρεπε να περιμένουν μια ολόκληρη εβδομάδα για να εμφανίσουν το φιλμ με τις φωτογραφίες τους. Το πιο εντυπωσιακό μάλιστα ήταν πως έπρεπε να πληρώσουν για αυτές τις εκτυπωμένες φωτογραφίες, πριν καν δουν αν τελικά είχαν βγει καλές ή αν ήταν κουνημένες.
Το Παράδοξο της Ύστερης Αντίδρασης: Η Χαλιναγώγηση της Αναμονής
Εδώ εντοπίζεται η βαθύτερη, σχεδόν τραγική ειρωνεία στη συμπεριφορά των ανθρώπων που σήμερα, ως γονείς πλέον, επιδεικνύουν μια έντονα συντηρητική και φοβική στάση απέναντι στις καταιγιστικές εξελίξεις.
Έχοντας ζήσει το μεταίχμιο εκείνης της εποχής, οι γονείς αυτοί συνειδητοποίησαν εκ των υστέρων ότι ο αναλογικός κόσμος των '90s δεν τους εφοδίασε με τα πρακτικά ή τεχνολογικά εργαλεία που απαιτεί το μεταμοντέρνο, ψηφιακό παρόν. Νιώθοντας απροετοίμαστοι για την υλική πραγματικότητα του σήμερα, οχυρώνονται πίσω από τον συντηρητισμό.
Στην πραγματικότητα όμως, υποτιμούν το σημαντικότερο κεφάλαιο που τους κληροδότησε εκείνη η περίοδος. Αυτό που τους διαμόρφωσε, τους χαλύβδωσε και τους προέκυψε ως εσωτερικό στήριγμα δεν ήταν οι γνώσεις, αλλά η ίδια η διαδικασία της αναμονής. Η ικανότητα να διαχειρίζονται το κενό, να αντέχουν την προσμονή και να λειτουργούν χωρίς την ανάγκη της ακαριαίας ικανοποίησης (instant gratification) είναι το αόρατο υπαρξιακό εφόδιο που τους καθορίζει — ακόμα κι αν οι ίδιοι αδυνατούν να το αναγνωρίσουν, εστιάζοντας μόνο στην τεχνική τους υστέρηση.
Όλες αυτές οι συνήθειες διαμόρφωσαν μια ολόκληρη γενιά που έμαθε να εκτιμά την προσμονή, δημιουργώντας εμπειρίες που τα σημερινά παιδιά έχουν χάσει οριστικά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου