Η Γεωπολιτική της Κάπνας: Το Αληθινό Κραχ του 1985

Υπάρχει ένας μύθου για το Γκάτγουικ που προσπαθεί να εφεύρει μια ιδεολογική «γέφυρα» εκεί που υπήρχε μόνο αίμα. Στην Ελλάδα του 1985, η ακροδεξιά και ο αναρχικός χώρος δεν οργάνωναν διεθνή χτυπήματα μαζί· συγκρούονταν μέχρι θανάτου στα πεζοδρόμια της Αθήνας. Ήταν η χρονιά που η έκρηξη βόμβας στο μπαρ «Ραδιοφωνικό» στη Γλυφάδα (στόχος Αμερικανοί στρατιώτες) και η δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα στα Εξάρχεια πυροδοτούσαν έναν διαρκή, εγχώριο αστικό πόλεμο. Η ιδέα μιας «διαπαραταξιακής κομάντο ομάδας» είναι απλώς ιστορικός παραλογισμός.

Η αληθινή σκοτεινή πτυχή του 1985, η οποία προκάλεσε πραγματική και βαθιά διπλωματική κρίση ανάμεσα στην Αθήνα, το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον, δεν κρύβεται στη Βρετανία. Κρύβεται στις πίστες του αεροδρομίου του Ελληνικού.

Τον Ιούνιο του 1985, η πτήση 847 της TWA απογειώνεται από το Ελληνικό με προορισμό τη Ρώμη. Λίγα λεπτά μετά, Λιβανέζοι αεροπειρατές, συνδεδεμένοι με τη νεοσύστατη τότε Χεζμπολάχ, καταλαμβάνουν το αεροσκάφος. Η Αθήνα εκτίθεται διεθνώς ως ένα «ξέφραγο αμπέλι» όπου οι έλεγχοι ασφαλείας έχουν χαλαρώσει προκλητικά. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εγκλωβισμένη στη φιλοαραβική και αντιιμπεριαλιστική της ρητορική, κατηγορείται από τη Δύση ότι κλείνει τα μάτια στη διακίνηση όπλων και τρομοκρατών με αντάλλαγμα μια άτυπη «ασυλία» στο δικό της έδαφος. Ο Ρόναλντ Ρέιγκαν επιβάλλει ταξιδιωτική οδηγία (boycott) κατά της Ελλάδας, τσακίζοντας τον ελληνικό τουρισμό.

Ταυτόχρονα, το ίδιο καλοκαίρι, η διεθνής realpolitik παίζεται στα ελληνικά δικαστήρια με όρους καθαρής συναλλαγής. Στις ελληνικές φυλακές κρατείται ο Φουάντ Αλί Αμπντούλα (ή Μπουλάδι), μέλος της παλαιστινιακής οργάνωσης 15 Μαΐου, που κατηγορείται για βομβιστικές επιθέσεις σε αεροπλάνα. Οι βρετανικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες πιέζουν λυσσαλέα για την έκδοσή του. Η Αθήνα, φοβούμενη αντίποινα και τυφλά χτυπήματα στο κέντρο της πόλης, επιδίδεται σε ένα ανατολίτικο παζάρι πίσω από τις κλειστές πόρτες, χρησιμοποιώντας τις δικαστικές αποφάσεις ως διπλωματικό ανάχωμα.

Η εγχώρια ένοπλη αριστερά —η «17 Νοέμβρη» και ο «Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας» (ΕΛΑ)— βλέπει αυτή την κρατική αμηχανία και κλιμακώνει. Για αυτούς, το παλαιστινιακό ζήτημα είναι το απόλυτο καύσιμο: κάθε ισραηλινός στόχος στην Αθήνα, κάθε αμερικανική βάση, είναι de facto νομιμοποιημένος στόχος. Οι εθνικιστές, από την άλλη, βυθισμένοι στη δική τους αντισημιτική ρητορική, παρακολουθούν από μακριά, ανίκανοι και απρόθυμοι να εμπλακούν σε ένα διεθνές δίκτυο που ελεγχόταν απόλυτα από αριστερές και μαρξιστικές φράξιες.

Η πραγματικότητα του '85 ήταν πολύ πιο κυνική: το ελληνικό κράτος εξαγόραζε την εσωτερική του ηρεμία αφήνοντας την Αθήνα να γίνει το real-estate των διεθνών μυστικών υπηρεσιών και των αραβικών οργανώσεων, πληρώνοντας το τίμημα της διεθνούς απομόνωσης και του αίματος στους δικούς της δρόμους.