Zouela Panta Philosoraptor

  Στη γεωπολιτική σκακιέρα της ελληνικής Μεταπολίτευσης , ο Γιασέρ Αραφάτ ήταν μια φιγούρα μεγαλύτερη από τη ζωή. Όταν όμως τα επιβατηγά πλοία έφερναν τους κυνηγημένους μαχητές της PLO στον Πειραιά το 1982 , η Αθήνα χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα αλληλεγγύης. Το ένα ήταν το κυβερνητικό μπαλκόνι του Ανδρέα Παπανδρέου, που εξαργύρωνε την υποδοχή σε διπλωματικό κεφάλαιο με τον αραβικό κόσμο. Το άλλο ήταν το οδόφραγμα του ΚΚΕ . Για τον Περισσό, ο Αραφάτ δεν ήταν ένας απλός σύμμαχος, αλλά ένας κρίσιμος μοχλός πίεσης στον παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό χάρτη, μια ζωντανή απόδειξη ότι το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον μπορούσαν να πληγούν στην πίσω αυλή τους. Όμως, αυτή η σχέση είχε από την αρχή μια σκοτεινή, υπόρρητη αντίφαση. Το ΚΚΕ, ευθυγραμμισμένο με τη σοβιετική γεωστρατηγική, έβλεπε το παλαιστινιακό ζήτημα μέσα από το πρίσμα του μαρξισμού - λενινισμού . Ο Αραφάτ, αντίθετα, ήταν ένας ιδεολογικός χαμαιλέοντας . Η Fatah δεν ήταν κομμουνιστικό κόμμα· ήταν ένα εθνικιστικό, πολυσυλλεκτικό δίκτυο. Ο Αρα...

Αν θέλεις να καταλάβεις τη σχέση του Γιασέρ Αραφάτ με τον Λευκό Οίκο , πρέπει να ξεχάσεις τις επίσημες ανακοινώσεις του State Department. Για σχεδόν τρεις δεκαετίες, η Ουάσιγκτον είχε επικηρύξει τον Αραφάτ ως τον αρχιτεκτονικό εγκέφαλο της παγκόσμιας τρομοκρατίας . Για τους Αμερικανούς, ο άνθρωπος αυτός βρισκόταν πίσω από τις αεροπειρατείες των 70s , τη σφαγή των Ισραηλινών αθλητών στο Μόναχο το 1972 και, κυρίως, πίσω από τη δολοφονία του ίδιου του Αμερικανού Πρεσβευτή στο Χαρτούμ το 1973 . De jure, ο Αραφάτ ήταν ο δημόσιος κίνδυνος νούμερο ένα. De facto, όμως, το παιχνίδι παιζόταν κάτω από το τραπέζι. Ήδη από το 1973, η CIA —μέσω του σταθμάρχη της στη Βηρυτό, Ρόμπερτ Έιμς — είχε ανοίξει έναν άκρως απόρρητο δίαυλο επικοινωνίας με τον Άλι Χασάν Σαλαμέχ (τον θρυλικό "Red Prince"), τον αρχηγό ασφαλείας του Αραφάτ. Το κυνικό ντιλ ήταν απλό: η PLO θα προσέφερε προστασία στους Αμερικανούς πολίτες και διπλωμάτες στον Λίβανο από τις πιο ακραίες σιιτικές και μαρξιστικές οργανώσεις, κ...

Η ιστορία του Γιασέρ Αραφάτ δεν γράφεται με τους όρους της αμνούς αλληλεγγύης που αναπαράγουν τα σχολικά βιβλία. Ήταν μια άσκηση επιβίωσης σε ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες, μαχαίρια και κυνική realpolitik. Για να παραμείνει ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Παλαιστίνης για τέσσερις δεκαετίες, ο άνθρωπος με τη στρατιωτική στολή και τη μόνιμη keffiyeh έπρεπε να είναι ταυτόχρονα επαναστάτης, διπλωμάτης, τύραννος και αδίστακτος λογιστής. Το πρώτο μεγάλο ψέμα είναι η υποκρισία του αραβικού κόσμου. Οι αραβικές μοναρχίες και οι δικτατορίες της Μέσης Ανατολής δεν αγάπησαν ποτέ τον Αραφάτ· τον φοβούνταν. Για το Ριάντ, το Κάιρο και τη Δαμασκό, η PLO ήταν ένα χρήσιμο διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στη Δύση, αλλά και ένας επικίνδυνος ιός ριζοσπαστισμού που απειλούσε τα δικά τους καθεστώτα. Η αλήθεια είναι βαμμένη με παλαιστινιακό αίμα, όχι από ισραηλινές σφαίρες, αλλά από αραβικά χέρια. Ήταν ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας που έσφαξε τους Παλαιστινίους στον Μαύρο Σεπτέμβρη του 1970, και ήταν ο Χαφέζ α...

Η Μεγάλη Σύμπτωση της Εθελοντικής Αιχμαλωσίας Αν η κοινωνιολογία του ύστερου καπιταλισμού έπρεπε να συνοψιστεί σε μια εικόνα, αυτή δεν θα ήταν ένα εργοστάσιο του Μάντσεστερ ή ένα γραφείο στη Wall Street. Θα ήταν ένας σκελετός λυγισμένος σε γωνία 45 μοιρών, κάτω από την όξινη βροχή μιας megacity, να κοιτάζει μια οθόνη OLED 6,7 ιντσών μέσα στα μεσάνυχτα. Η μεγαλύτερη ιστορική σύμπτωση της τεχνολογικής μας εποχής είναι ότι η γνωριμία του ανθρώπου με την απόλυτη ψηφιακή ηδονή δεν ξεκίνησε ως μια πράξη απελευθέρωσης, αλλά ως μια μεθοδευμένη μετάσταση των πιο πρωτόγονων βιολογικών μας ελαττωμάτων. Ο σύγχρονος κυβερνοχώρος δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απέραντο, νέον εργαστήριο συμπεριφορισμού. Το πείραμα πέτυχε απόλυτα για έναν απλό, ειρωνικό λόγο: το υποκείμενο πίστεψε ότι είναι ο επιστήμονας.

Ο ήλιος πάνω από την κοιλάδα Μπεκάα δεν ανατέλλει απλώς· χτυπάει το χώμα σαν σφυρί πάνω σε αμόνι. Εκεί, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, η σκόνη της ερήμου μπερδευόταν με την κάπνα του φτηνού καπνού και τη μυρωδιά του λαδιού των όπλων. Στα στρατόπεδα εκπαίδευσης των Fedayin , η γεωγραφία είχε χάσει τη σημασία της. Ήταν η Μέκκα μιας παγκόσμιας, οργισμένης γενιάς που είχε πιστέψει ότι η επανάσταση δεν ήταν θεωρία στα αμφιθέατρα, αλλά μια σφαίρα στη θαλάμη. Ανάμεσα στους Γερμανούς της Baader-Meinhof, τους Γιαπωνέζους του Κόκκινου Στρατού και τους Γάλλους ριζοσπάστες, υπήρχαν και μερικά πρόσωπα με καθαρά μεσογειακά χαρακτηριστικά. Νεαροί που είχαν φύγει από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη ή τα χωριά της Κύπρου. Για τον έξω κόσμο, η Ελλάδα των συνταγματαρχών ήταν ένας τουριστικός προορισμός υπό στρατιωτικό νόμο. Για αυτούς τους λίγους, όμως, η Χούντα ήταν απλώς το τοπικό υποκατάστημα του ίδιου εχθρού που βομβάρδιζε τους προσφυγικούς καταυλισμούς στον Λίβανο. Το ταξίδι γινόταν πάντα στο σκοτάδι. ...

Στη σύγχρονη δυτική πραγματικότητα του 21ου αιώνα, η Χανούκα έχει μεταμορφωθεί σε ένα οικείο, σχεδόν καθησυχαστικό σύμβολο της πολυπολιτισμικής ενσωμάτωσης, μια εξέλιξη που εμπεριέχει μια βαθύτατη ιστορική ειρωνεία. Ενώ οι ρίζες της γιορτής εντοπίζονται σε μια αιματηρή και άκαμπτη αντίσταση ενάντια στην αφομοίωση και τον βίαιο εξελληνισμό, σήμερα η δημόσια έκθεση της Μενορά στα μεγάλα πολιτικά και οικονομικά κέντρα της Δύσης λειτουργεί ως το απόλυτο εργαλείο συμπερίληψης. Αυτή η μετάβαση από το ιερό στο κοσμικό προϊόν αναδεικνύει την εμπορευματοποίηση μιας κάποτε εσωστρεφούς πράξης πίστης, μετατρέποντάς την σε μια εξωστρεφή πολιτική δήλωση που εξυπηρετεί τη στρατηγική της δημόσιας ορατότητας. Η πνευματική σπίθα, που κάποτε έκαιγε κρυφά σε πείσμα των αυτοκρατορικών διαταγμάτων, έχει πλέον ενταχθεί στην παγκόσμια αγορά των συμβόλων, καθιστώντας το παράδοξο της οικειότητας μια νέα μορφή πολιτισμικής κατανάλωσης. Αυτή η σύγχρονη λάμψη των πόλεων, ωστόσο, δεν είναι παρά το τελευταίο στρώμα ...

Η επίσημη ιστορία γράφεται με φωτογραφίες στο λιμάνι του Πειραιά και χειραψίες στα μπαλκόνια. Η πραγματική ιστορία, όμως, αναπνέει στα υπόγεια των μυστικών υπηρεσιών, στα διπλά βιβλία των κομματικών ταμείων και στις κυνικές γεωπολιτικές συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Αν ξύσεις το λούστρο της «αντιιμπεριαλιστικής αλληλεγγύης» της δεκαετίας του ’80 και του ’90, η σχέση της Αθήνας με την PLO του Γιασέρ Αραφάτ αποκαλύπτει τις δικές της, βαθιές σκιές. Το Διπλό Ταμπλό του ΠΑΣΟΚ: Αντιιμπεριαλισμός για το πλήθος, realpolitik για το ΝΑΤΟ Για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, η Παλαιστίνη ήταν το απόλυτο εργαλείο εσωτερικής ιδεολογικής κυριαρχίας. Το «πράσινο» κίνημα χρειαζόταν μια διαρκή ένεση τρίτου δρόμου, μια επαναστατική νομιμοποίηση που θα κρατούσε τις μάζες σε έκσταση. Η υποδοχή του Αραφάτ το 1982 με τιμές αρχηγού κράτους ήταν μια αριστουργηματική επικοινωνιακή παράσταση. Πίσω όμως από τους εναγκαλισμούς, παιζόταν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι. Η Ελλάδα εκείνης της εποχής μετατράπηκε ...