Zouela Panta Philosoraptor

Η σχέση του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Γιασέρ Αραφάτ δεν ήταν μια τυπική διπλωματική επαφή· ήταν μια βαθιά πολιτική και ψυχολογική ώσμοση. Το αρχικό κείμενο προσπαθεί να την παρουσιάσει ως μια flat συνεργασία για τη « λαϊκή κυριαρχία », κρύβοντας τον απόλυτο κυνισμό μιας συμμαχίας που άλλαξε τις ισορροπίες στη Μεσόγειο. Για το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’ 80 , η Keffiyeh του Αραφάτ ήταν το απόλυτο είδωλο στον καθρέφτη του δικού του «τρίτου δρόμου προς τον σοσιαλισμό». Ο Ανδρέας χρειαζόταν την αίγλη του Παλαιστίνιου αντάρτη για να τροφοδοτεί το αντιδυτικό, αντιιμπεριαλιστικό θυμικό των μαζών που τον αποθέωναν στα μπαλκόνια, και ο Αραφάτ χρειαζόταν απεγνωσμένα μια επίσημη πύλη εισόδου στην αποστειρωμένη, φιλοϊσραηλινή Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η πραγματική ιστορία δεν ξεκινά απλώς με μια επίσκεψη το 1981 , αλλά γράφεται με όρους πολεμικού θρίλερ το καλοκαίρι του 1982. Όταν ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε στον Λίβανο και απέκλεισε την PLO στη Βηρυτό , ο Αραφάτ βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, αντιμέτ...

Η ιστορία της ελληνικής Δεξιάς και του παλαιστινιακού κινήματος δεν γράφεται στα χαρακώματα της ερήμου με Kalashnikov και επαναστατικά μανιφέστα. Γράφεται στα κλειστά, κλιματιζόμενα γραφεία της Αθήνας και του Ριάντ, με τη βαριά μυρωδιά του αργού πετρελαίου, των διπλωματικών ανταλλαγμάτων και των τραπεζικών εγγυήσεων. Οι μύθοι περί «εθνικιστών κομάντο» και φανταστικών ηρώων που θυσιάστηκαν το 1971 είναι απλώς ψηφιακά παράγωγα μιας σύγχρονης ανάγκης να εφευρεθεί ένας ρομαντικός, ένοπλος αντισημιτισμός εκεί που υπήρχε μόνο κυνική κρατική realpolitik . Αν ξύσεις την επιφάνεια, η σχέση της συντηρητικής παράταξης —τόσο της δικτατορικής όσο και της μεταπολιτευτικής — με την PLO αποκαλύπτει ένα από τα πιο αδίστακτα παιχνίδια επιβίωσης στη σύγχρονη ελληνική ιστορία . Το πρώτο μεγάλο κραχ της realpolitik συνέβη τον Οκτώβριο του 1973 , κατά τη διάρκεια του πολέμου του Γιομ Κιπούρ . Στην Αθήνα, η στρατιωτική δικτατορία του Γεωργίου Παπαδόπουλου , ένα καθεστώς που γεννήθηκε και ανδρώθηκε με τις ευλ...

Υπάρχει ένας μύθου για το Γκάτγουικ που προσπαθεί να εφεύρει μια ιδεολογική «γέφυρα» εκεί που υπήρχε μόνο αίμα. Στην Ελλάδα του 1985, η ακροδεξιά και ο αναρχικός χώρος δεν οργάνωναν διεθνή χτυπήματα μαζί· συγκρούονταν μέχρι θανάτου στα πεζοδρόμια της Αθήνας. Ήταν η χρονιά που η έκρηξη βόμβας στο μπαρ «Ραδιοφωνικό» στη Γλυφάδα (στόχος Αμερικανοί στρατιώτες) και η δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα στα Εξάρχεια πυροδοτούσαν έναν διαρκή, εγχώριο αστικό πόλεμο. Η ιδέα μιας «διαπαραταξιακής κομάντο ομάδας» είναι απλώς ιστορικός παραλογισμός. Η αληθινή σκοτεινή πτυχή του 1985 , η οποία προκάλεσε πραγματική και βαθιά διπλωματική κρίση ανάμεσα στην Αθήνα, το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον, δεν κρύβεται στη Βρετανία. Κρύβεται στις πίστες του αεροδρομίου του Ελληνικού . Τον Ιούνιο του 1985 , η πτήση 847 της TWA απογειώνεται από το Ελληνικό με προορισμό τη Ρώμη. Λίγα λεπτά μετά, Λιβανέζοι αεροπειρατές, συνδεδεμένοι με τη νεοσύστατη τότε Χεζμπολάχ , καταλαμβάνουν το αεροσ...

  Στη γεωπολιτική σκακιέρα της ελληνικής Μεταπολίτευσης , ο Γιασέρ Αραφάτ ήταν μια φιγούρα μεγαλύτερη από τη ζωή. Όταν όμως τα επιβατηγά πλοία έφερναν τους κυνηγημένους μαχητές της PLO στον Πειραιά το 1982 , η Αθήνα χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα αλληλεγγύης. Το ένα ήταν το κυβερνητικό μπαλκόνι του Ανδρέα Παπανδρέου, που εξαργύρωνε την υποδοχή σε διπλωματικό κεφάλαιο με τον αραβικό κόσμο. Το άλλο ήταν το οδόφραγμα του ΚΚΕ . Για τον Περισσό, ο Αραφάτ δεν ήταν ένας απλός σύμμαχος, αλλά ένας κρίσιμος μοχλός πίεσης στον παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό χάρτη, μια ζωντανή απόδειξη ότι το ΝΑΤΟ και η Ουάσιγκτον μπορούσαν να πληγούν στην πίσω αυλή τους. Όμως, αυτή η σχέση είχε από την αρχή μια σκοτεινή, υπόρρητη αντίφαση. Το ΚΚΕ, ευθυγραμμισμένο με τη σοβιετική γεωστρατηγική, έβλεπε το παλαιστινιακό ζήτημα μέσα από το πρίσμα του μαρξισμού - λενινισμού . Ο Αραφάτ, αντίθετα, ήταν ένας ιδεολογικός χαμαιλέοντας . Η Fatah δεν ήταν κομμουνιστικό κόμμα· ήταν ένα εθνικιστικό, πολυσυλλεκτικό δίκτυο. Ο Αρα...

Αν θέλεις να καταλάβεις τη σχέση του Γιασέρ Αραφάτ με τον Λευκό Οίκο , πρέπει να ξεχάσεις τις επίσημες ανακοινώσεις του State Department. Για σχεδόν τρεις δεκαετίες, η Ουάσιγκτον είχε επικηρύξει τον Αραφάτ ως τον αρχιτεκτονικό εγκέφαλο της παγκόσμιας τρομοκρατίας . Για τους Αμερικανούς, ο άνθρωπος αυτός βρισκόταν πίσω από τις αεροπειρατείες των 70s , τη σφαγή των Ισραηλινών αθλητών στο Μόναχο το 1972 και, κυρίως, πίσω από τη δολοφονία του ίδιου του Αμερικανού Πρεσβευτή στο Χαρτούμ το 1973 . De jure, ο Αραφάτ ήταν ο δημόσιος κίνδυνος νούμερο ένα. De facto, όμως, το παιχνίδι παιζόταν κάτω από το τραπέζι. Ήδη από το 1973, η CIA —μέσω του σταθμάρχη της στη Βηρυτό, Ρόμπερτ Έιμς — είχε ανοίξει έναν άκρως απόρρητο δίαυλο επικοινωνίας με τον Άλι Χασάν Σαλαμέχ (τον θρυλικό "Red Prince"), τον αρχηγό ασφαλείας του Αραφάτ. Το κυνικό ντιλ ήταν απλό: η PLO θα προσέφερε προστασία στους Αμερικανούς πολίτες και διπλωμάτες στον Λίβανο από τις πιο ακραίες σιιτικές και μαρξιστικές οργανώσεις, κ...

Η ιστορία του Γιασέρ Αραφάτ δεν γράφεται με τους όρους της αμνούς αλληλεγγύης που αναπαράγουν τα σχολικά βιβλία. Ήταν μια άσκηση επιβίωσης σε ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες, μαχαίρια και κυνική realpolitik. Για να παραμείνει ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Παλαιστίνης για τέσσερις δεκαετίες, ο άνθρωπος με τη στρατιωτική στολή και τη μόνιμη keffiyeh έπρεπε να είναι ταυτόχρονα επαναστάτης, διπλωμάτης, τύραννος και αδίστακτος λογιστής. Το πρώτο μεγάλο ψέμα είναι η υποκρισία του αραβικού κόσμου. Οι αραβικές μοναρχίες και οι δικτατορίες της Μέσης Ανατολής δεν αγάπησαν ποτέ τον Αραφάτ· τον φοβούνταν. Για το Ριάντ, το Κάιρο και τη Δαμασκό, η PLO ήταν ένα χρήσιμο διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στη Δύση, αλλά και ένας επικίνδυνος ιός ριζοσπαστισμού που απειλούσε τα δικά τους καθεστώτα. Η αλήθεια είναι βαμμένη με παλαιστινιακό αίμα, όχι από ισραηλινές σφαίρες, αλλά από αραβικά χέρια. Ήταν ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας που έσφαξε τους Παλαιστινίους στον Μαύρο Σεπτέμβρη του 1970, και ήταν ο Χαφέζ α...

Η Μεγάλη Σύμπτωση της Εθελοντικής Αιχμαλωσίας Αν η κοινωνιολογία του ύστερου καπιταλισμού έπρεπε να συνοψιστεί σε μια εικόνα, αυτή δεν θα ήταν ένα εργοστάσιο του Μάντσεστερ ή ένα γραφείο στη Wall Street. Θα ήταν ένας σκελετός λυγισμένος σε γωνία 45 μοιρών, κάτω από την όξινη βροχή μιας megacity, να κοιτάζει μια οθόνη OLED 6,7 ιντσών μέσα στα μεσάνυχτα. Η μεγαλύτερη ιστορική σύμπτωση της τεχνολογικής μας εποχής είναι ότι η γνωριμία του ανθρώπου με την απόλυτη ψηφιακή ηδονή δεν ξεκίνησε ως μια πράξη απελευθέρωσης, αλλά ως μια μεθοδευμένη μετάσταση των πιο πρωτόγονων βιολογικών μας ελαττωμάτων. Ο σύγχρονος κυβερνοχώρος δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απέραντο, νέον εργαστήριο συμπεριφορισμού. Το πείραμα πέτυχε απόλυτα για έναν απλό, ειρωνικό λόγο: το υποκείμενο πίστεψε ότι είναι ο επιστήμονας.